ಪಾಕೇ ಚ ಪಿತೃದೇವಾನಾಮಧಿಕಾರೋ ನ ತದ್ಭವೇತ್ । ಯದ್ಗ್ರಾಮಯಾಜಿನಾಮನ್ನಂ ಶೂದ್ರಶ್ರಾದ್ಧಾನ್ನಭೋಜನಮ್
ಅವನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ದೇವರಿಗೆ ಬಡಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ; ಹಳ್ಳಿ ಯಜಮಾನರ ಆಹಾರವನ್ನೂ, ಶೂದ್ರರ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಊಟವನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚ ನರಕಂ ಯಾತಿ ಯಾವಚ್ಚನ್ದ್ರದಿವಾಕರೌ । ಶೂದ್ರಾಣಾಂ ಶ್ರಾದ್ಧದಿವಸೇ ತದನ್ನಂ ಭುಞ್ಜತೇ ದ್ಧಿಜಾಃ
ಹೀಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದವನು ಚಂದ್ರನೂ ಸೂರ್ಯನೂ ಇರುವವರೆಗೆ ನರಕದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಶೂದ್ರರ ಶ್ರಾದ್ಧದ ದಿನ ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೂಡ.
ಕುಮ್ಭೀಪಾಕೇ ಚ ಪಚ್ಯನ್ತೇ ಯಾವದ್ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಶತಮ್ । ಯಃ ಶೂದ್ರೇಣಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತೋ ಭುಙ್ಕ್ತೇ ಶ್ರಾದ್ಧದಿನೇಽನ್ಯತಃ
ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕುಂಭೀಪಾಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಶೂದ್ರನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಬೇರೆಡೆ ಶ್ರಾದ್ಧದ ದಿನ ಊಟ ಮಾಡಿದರೂ ಹೀಗೇ.
ಸುರಾಪೀತಿ ಸ ವಿಜ್ಞೇಯಃ ಸರ್ವಧರ್ಮಬಹಿಷ್ಕೃತಃ । ಅಸಿಜೀವೀ ಮಷೀಜೀವೀ ದೇವಲೋ ವೃಷವಾಹಕಃ
ಅವನು ಮದ್ಯಪಾನಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಹೊರಗಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವನು, ಮಷಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನು, ದೇವಾಲಯದ ಅರ್ಚಕನು, ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುವವನು ಕೂಡ.
ಶೂದ್ರಾಣಾಂ ಶವದಾಹೀ ಚ ಯೋ ಹಿ ಶೂದ್ರಾಪತಿದ್ಧಿಜಃ । ಸ ಶೂದ್ರವದ್ವಹಿಷ್ಕಾರ್ಯಸ್ತದನ್ನಂ ವಿಟ್ಸಮಂ ಸತಾಮ್
ಯಾರು ಶೂದ್ರರ ಶವವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಶೂದ್ರರ ನಾಯಕನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೋ, ಅವನನ್ನು ಶೂದ್ರನಂತೆ ಹೊರಹಾಕಬೇಕು; ಆ ಆಹಾರ ಸದಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಟ್ ಸಮಾನ.
ನೋಪತಿಷ್ಠತಿ ಯಃ ಪೂರ್ವಾಂ ನೋಪಾಸ್ತೇ ಯಸ್ತು ಪಶ್ಚಿಮಾಮ್ । ಸ ಶೂದ್ರವದ್ಬಹಿಷ್ಕಾರ್ಯಃ ಸವಂಸ್ಮಾದ್ದ್ವಿಜಕರ್ಮಣಃ ।। ೭೦ ಸಂಧ್ಯಾಹೀನೋಽಶುಚಿರ್ನಿತ್ಯಮನರ್ಹಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಸು । ಯದಹ್ನಾಕುರುತೇ ಕರ್ಮ ನ ತಸ್ಯ ಫಲಭಾಗ್ಭವೇತ್
ಯಾರು ಮುಂಜಾನೆ ಅಥವಾ ಸಂಜೆ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೋ, ಅವನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರನಂತೆ ಹೊರಹಾಕಬೇಕು; ಸಂಧ್ಯೆಯಿಲ್ಲದವನು ಸದಾ ಅಶುದ್ಧ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲ; ಆ ದಿನ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಫಲ ಸಿಗದು.
ವಾಮಮನ್ತ್ರೋಪಾಸಕಶ್ಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಾಣೋ ನರಕಂ ವ್ರಜೇತ್ । ನದೀಗರ್ಭೇ ಚ ಗರ್ತೇ ಚ ದೃಕ್ಷಮೂಲೇ ಜಲಾನ್ತಿಕೇ
ಎಡಗೈ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ನದಿಯೊಳಗೆ, ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ, ಮರದ ಬೇರು ಹತ್ತಿರ ಅಥವಾ ನೀರಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಶೌಚ ಮಾಡಿದರೂ ಹೀಗೇ.
ದೇವಾನ್ತಿಕೇ ಸಸ್ಯಭೂಮೌ ಪುರೀಷಂ ನೋತ್ಸೃಜೇದ್ಬುಧಃ । ವಲ್ಮೀಕಮೂಷಕೋತ್ಖಾತಾಂ ಮೃದಮನ್ತರ್ಜಲಾಂ ತಥಾ
ದೇವರ ಬಳಿಯೂ, ಬೆಳೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿಯೂ, ಹುಳಿಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ, ಇಲಿ ತೋಂಡಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೆಸರಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಶೌಚ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಶೌಚಾವಶಿಷ್ಟಾಂ ಗೇಹಾಚ್ಚ ನಾಽಽದದ್ಯಾಲ್ಲೇಪಸಂಭವಾಮ್ । ಅನ್ತಃಪ್ರಾಣಿಪಿಪೀಲ್ಯಾಂ ಚ ಹಲೋತ್ಖಾತಾಂ ವ್ರಜೇಶ್ವರ
ವ್ರಜೇಶ್ವರನೇ, ಮನೆಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ನಂತರ ಉಳಿದಿರುವ ಮಣ್ಣು, ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಬಳುಕಿದ ಮನೆಯ ಮಣ್ಣು, ಒಳಗೆ ಜೀವಿಗಳು ಇರುವ ಮಣ್ಣು, ಹಾಲಿನಿಂದ ಉಬ್ಬಿಸಿದ ಮಣ್ಣು—ಇವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಆಲವಾಲೋತ್ಥಿತಾಂ ಚೈವ ಸಸ್ಯಕ್ಷೇತ್ರೋತ್ಥಿತಾಂ ತಥಾ । ವೃಕ್ಷಮೂಲೋತ್ಥಿತಾಂ ನನ್ದ ನದೀಗರ್ಭೋತ್ಥಿತಾಂ ತಥಾ
ನಂದ, ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆದಿರುವ ಮಣ್ಣು, ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣು, ಮರದ ಬೇರುಗಳ ಬಳಿ ಇರುವ ಮಣ್ಣು, ನದಿಯ ಹಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಣ್ಣು—ಇವುಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಪರಿತ್ಯಜೇನ್ಮೃದಸ್ತ್ವೇತಾಃ ಸಕಲಾಃ ಶೌಚಸಾಧನೇ । ಕೂಷ್ಮಾಣ್ಡಘಾತಿಕಾ ಯಾ ಸ್ತ್ರೀ ದೀವನಿರ್ವಾಣಕಃ ಪುಮಾನ್
ಶುದ್ಧೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಕುಷ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಹೆಂಗಸು, ದೀಪವನ್ನು ಆರಿಸುವ ಗಂಡಸು—
ಸಪ್ತಜನ್ಮ ಭವೇದ್ರೋಗೀ ದರಿದ್ರೋ ಜನ್ಮಜನ್ಮನಿ । ಪ್ರದೀಪಂ ಶಿವಲಿಙ್ಗಂಚ ಶಾಲಗ್ರಾಮಂ ಮಣಿಂತಥಾ
ಅವರು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಲೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪ್ರತೀ ಜನ್ಮದಲ್ಲೂ ಬಡವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೀಪ, ಶಿವಲಿಂಗ, ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆ, ರತ್ನ—ಇವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.
ಪ್ರತಿಮಾಂ ಯಜ್ಞಸೂತ್ರಂ ಚ ಸುವರ್ಣ ಶಙ್ಖಮೇವ ಚ । ಹೀರಕಂ ಚ ತಥಾ ಮುಕ್ತಾಂ ಗೋಮೂತ್ರಂ ಗೋಮಯಂ ಘೃತಮ್
ಪ್ರತಿಮೆ, ಯಜ್ಞಸೂತ್ರ, ಬಂಗಾರ, ಶಂಖ, ವಜ್ರ, ಮುತ್ತು, ಗೋಮೂತ್ರ, ಗೋಮಯ, ತುಪ್ಪ—ಇವುಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು.
ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲಾತೋಯಂ ಭೂಮೌ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ವ್ರಜೇದಧಃ । ದರಿದ್ರಃ ಕೃಪಣಃ ಕುಷ್ಠೀ ವಂಶಹೀನೋಽಪ್ಯಭಾರ್ಯಕಃ
ಯಾರು ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯ ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸುಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಬಡವರು, ದುಃಖಿಗಳು, ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳು, ವಂಶವಿಹೀನರು, ಹೆಂಡತಿಯಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಭೂಮಿಹೀನಃ ಪ್ರಜಾಹೀನೋ ಬನ್ಧುಹೀನಶ್ಚ ಕುತ್ಸಿತಃ । ಅನ್ಧಃ ಪಙ್ಗುರ್ವಾ ಖರ್ವಶ್ಚ ಖಞ್ಜಶ್ಚೈವಾಙ್ಗಹೀನಕಃ
ಅವರು ಭೂಮಿ ಇಲ್ಲದವರು, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದವರು, ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದವರು, ಹೀನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವರು; ಕುರುಡು, ಲಂಗ, ಕುಡಿಕೆ, ಕುಂಟರು, ಅಂಗವಿಕಲರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಭವೇತ್ಕಮೇಣ ಪಾಪೀ ಸ ಹ್ಯೇತಾನ್ಭೂಮೌ ತ್ಯಜೇತು ಯಃ । ದಿವಸೇ ಸಂಧ್ಯಯೋರ್ನಿದ್ರಾಂ ಸ್ತ್ರೀಸಂಭೋಗಂ ಕರೋತಿ ಯಃ
ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಕ್ರಮೇಣ ಪಾಪಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ ಅಥವಾ ಹೆಂಗಸಿನ ಸಂಗ ಮಾಡುವುದು—
ಸಪ್ತಜನ್ಮ ಭವೇದ್ರೋಗೀ ದರಿದ್ರಃ ಸಪ್ತಜನ್ಮಸು । ಉದಿತೇ ಜಗತೀನಾಥೇ ಯಃ ಕುರ್ಯಾದ್ದನ್ತಧಾವನಮ್
ಅವರು ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಏಳು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಡವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ದೇವರು ಉದಯಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹಲ್ಲು ತೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ—
ಸ ಪಾಪಿಷ್ಠಃ ಕಥಂ ಬ್ರೂತೇ ಪೂಜಯಾಮಿ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ಮೃದ್ಭಸ್ಮಗೋಸಕೃತ್ವಿಣ್ಡೈಸ್ತಥಾ ಬಾಲುಕಯಾಽಪಿ ವಾ
ಅಂತಹ ಮಹಾ ಪಾಪಿಗಳು 'ನಾನು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಮಣ್ಣು, ಭಸ್ಮ, ಗೋಮಯ, ಅಥವಾ ಮಣೆಯಿಂದ—even with sand—
ಕೃತ್ವಾ ಲಿಙ್ಕಂ ಸಕೃತ್ಪೂಜಯ ವಸೇತ್ಕಲ್ಪಶತಂ ದಿವಿ । ಸಹಸ್ರಪೂಜನಾತ್ಸೋಽಪಿ ಲಭತೇ ವಾಞ್ಛಿತಂ ಫಲಮ್
ಒಮ್ಮೆ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ಶತಕಲ್ಪ ಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಲಕ್ಷಂ ಚ ಪೂಜಯೇದ್ಯಸ್ತು ಶಿವತ್ವಂ ಲಭತೇ ಧ್ರುವಮ್ । ಜೀವನ್ಮುಕ್ತೋ ಭವೇದ್ವಿಪ್ರೋ ಲಿಙ್ಗಮಭ್ಯರ್ಚಯೇತು ಯಃ
ಯಾರು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಶಿವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜೀವಂತವಾಗಿಯೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಶಿವಪೂಜಾವಿಹೀನಶ್ಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋ ನರಕಂ ವ್ರಜೇತ್ । ಮತ್ಪೂಜಿತಂ ಪ್ರಿಯತಮಂ ಶಿವಂ ನಿನ್ದನ್ತಿ ಯೇ ನರಾಃ
ಶಿವಪೂಜೆ ಮಾಡದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶಿವನನ್ನು, ನಾನು ಪೂಜಿಸುವ ಶಿವನನ್ನು, ಯಾರು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೋ—
ಪಚ್ಯನ್ತೇ ನಿರಯೇ ತಾವದ್ಯಾವದ್ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಶತಮ್ । ಪೂಜಿತೇ ಶಿವಲಿಙ್ಗೇ ಚ ಯದಿ ಸ್ಯಾತ್ಕೇಶವಾಲುಕಾ
ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ವರ್ಷ ನರಕದಲ್ಲಿ ಪಿಡುಗು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಾಗ ಕೂದಲು ಅಥವಾ ಮರಳು ಇದ್ದರೆ—
ಸ ಮಹಾನ್ಧೋ ವಾಲುಕಯಾ ಕೇಶೇನ ಯವನೋ ಭವೇತ್ । ಕ್ಷುದ್ರೋ ದರಿದ್ರಃ ಕೃಪಣೋ ವ್ಯಾಧಿಃ ಸ್ಯಾತ್ಕುತ್ಸಿತೇ ಯಥಾ
ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕುರುಡರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಮರಳು ಅಥವಾ ಕೂದಲಿನಿಂದ ಯವನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ನಿಂದು, ಬಡವರು, ದುಃಖಿಗಳು, ರೋಗಿಗಳು, ಹೀನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವರು.
ಸರ್ವೇಭ್ಯೋ ಮಾನಹಾನಿಃ ಸ್ಯಾಜ್ಜಾಯತೇ ನೀಚಯೋನಿಷು । ಸರ್ವೇಷು ಪ್ರಿಯಪಾತ್ರೇಷು ಬ್ರಹ್ಮಣಶ್ಚ ಮಮ ಪ್ರಿಯಃ
ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಗೌರವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೆಳ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಿಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ನನಗೂ ಪ್ರಿಯವಾದವರಲ್ಲಿಯೂ—
ಬ್ರಹ್ಮಣಾಚ್ಚ ಪ್ರಿಯಾ ಲಕ್ಷ್ಮೀಃ ಸತತಂ ವಕ್ಷಸಿ ಸ್ಥಿತಾ । ತತೋಽಧಿಕಾ ಪ್ರಿಯಾ ರಾಧಾ ಪ್ರಿಯಾ ಭಕ್ತಾಸ್ತತೋಽಧಿಕಾಃ
ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಾಸಿಸುವ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳು; ಆದರೆ ಆಕೆಯಿಗಿಂತ ರಾಧೆ ಪ್ರಿಯಳು, ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯರು.
ತತೋಽಧಿಕಃ ಶಂಕರೋ ಮೇ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ ಶಂಕರಾತ್ಪ್ರಿಯಃ । ಮಹಾದೇವ ಮಹಾದೇವ ಮಹಾದೇವೇತಿ ವಾದಿರಃ
ಆದರೂ ನನ್ನಿಗೆ ಶಂಕರನಿಗಿಂತ ಪ್ರಿಯನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಶಂಕರನಿಗಿಂತ ಪ್ರಿಯನು ನನಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರು 'ಮಹಾದೇವ, ಮಹಾದೇವ, ಮಹಾದೇವ' ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ—
ಪಶ್ಚಾದ್ಯಾಮಿ ಚ ಸಂತೃಪ್ತೋ ನಾಮಶ್ರವಣಲೋಭತಃ । ಮನೋ ಮೇ ಭಕ್ತಮೂಲೇ ಚ ಪ್ರಾಣಾ ರಾಧಾತ್ಮಕಾ ಧ್ರುವಮ್
ನಂತರ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವೇ ರಾಧೆಯ ರೂಪವಾಗಿದೆ.
ಆತ್ಮಾ ಮೇ ಶಂಕರಸ್ಥಾನಂ ಶಿವಃ ಪ್ರಾಣಾಧಿಕಶ್ಚ ಯಃ । ಆದ್ಯಾ ನಾರಾಯಣೀ ಶಕ್ತಿಃ ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತ್ಯನ್ತಕಾನಿಣೀ
ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ಶಂಕರನ ನಿವಾಸವಾಗಿದೆ; ಅವನು ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಮೊದಲ ಶಕ್ತಿ ನಾರಾಯಣಿ, ಅವಳು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುವವಳು.
ಕನೋಮಿ ಚ ಯಥಾ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಯಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿದೇವತಾಃ । ಯಯಾ ಜಯತಿ ವಿಶ್ವಂ ಚ ಯಯಾ ಸೃಷ್ಟಿಃಪ್ರಜಾಯತೇ
ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇರುವರು, ಜಗತ್ತು ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಸೃಷ್ಟಿ ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆಕೆ ಅವಳೇ.
ಯಯಾ ವಿನಾ ಜಗನ್ನಾಶ್ತಿ ಮಯಾ ದತ್ತಾ ಶಿವಾಯ ಸಾ । ದಯಾ ನಿದ್ರಾ ಚ ಕ್ಷುತ್ತೃಪ್ತಿಸ್ತೃಷ್ಣ ಶ್ರದ್ಧಾ ಕ್ಷಮಾ ಧೃತಿಃ
ಆಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಿವನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ಆಕೆ ದಯೆ, ನಿದ್ರೆ, ಹಸಿವಿನ ತೃಪ್ತಿ, ದಾಹ, ನಂಬಿಕೆ, ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥೈರ್ಯ.