ಸಿದ್ಧೈರ್ನಿಯುಕ್ತಂ ಶತಕೋಟಿಲಕ್ಷೈಕೈಸ್ತ್ರಿಕೋಟಿಲಕ್ಷೈಶ್ಚ ಯುತಂ ಸ್ವಪಾರ್ಷದೈಃ
ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಲಕ್ಷಗಳಷ್ಟು ಸಿದ್ಧರು ಹಾಗೂ ಮೂರು ಕೋಟಿ ಲಕ್ಷಗಳಷ್ಟು ಶಿವನ ಪರಿವಾರದವರು ಸದಾ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸುರದ್ರುಮೈರ್ವೇಷ್ಟಿತಮೇವ ಸನ್ತತಂ ಮನ್ದಾರವೃಕ್ಷಪ್ರವರೈಃ ಸುಪುಷ್ಪಿತೈಃ
ಆ ನಗರವನ್ನು ದೈವಿಕ ಮರಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಂದಾರ ವೃಕ್ಷಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನಿರ್ವಿಸ್ಮಯಮಾಪ ಮಾನಸೇ ಕಿಂ ನಾತ್ರ ಚಿತ್ರಂ ಸುರಯೋಗಿನಾಂ ಗುರೌ
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಮುನಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ದೇವತೆಗಳ ಯೋಗಿಗಳ ಗುರುನ ಬಳಿ ಯಾವ ಅದ್ಭುತವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇರದು.
ದೂರೇ ಸಭಾಮಣ್ಡಲಮಧ್ಯಗಂ ಶಿವಂ ದದರ್ಶ ಶಾನ್ತಂ ಶಿವದಂ ಮನೋಹರಮ್
ದೂರದಿಂದಲೇ, ಸಭಾ ವಲಯದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಶಾಂತ, ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವ, ಮನಮೋಹಕ ಶಿವನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು.
ಪ್ರತಪ್ತಹೇಮಾಭಜಟಾಧರಂ ವಿಭುಂ ದಿಗಮ್ಬರಂ ಶುಭ್ರಮನನ್ತಮಕ್ಷರಮ್ 1.25.
ಅವನ ಜಟೆಗಳು ಹೊತ್ತಿರುವ ಹಸಿರು ಹೊಳೆವ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ವಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಶುದ್ಧ, ಅನಂತ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿಯಾಗಿದ್ದನು.
ಸುನೀಲಕಣ್ಠಂ ಭುಜಗೇನ್ದ್ರಮಣ್ಡಿತಂ ಯೋಗೀನ್ದ್ರಸಿದ್ಧೇನ್ದ್ರ ಮುನೀನ್ದ್ರವನ್ದಿತಮ್
ಅವನ ಗಂಟು ಗಾಢ ನೀಲವರ್ಣವಾಗಿತ್ತು, ನಾಗರಾಜನ ಅಲಂಕಾರವಿತ್ತು. ಯೋಗಿಗಳೂ, ಸಿದ್ಧರೂ, ಮುನಿಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಪ್ರಸನ್ನಹಾಸ್ಯಾಸ್ಯಮನೋಹರಂ ವರಂ ವಿಶ್ವಾಶ್ರಯಾಣಾಂ ಶಿವದಂ ವರಪ್ರದಮ್
ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ನಗುವಿನ ಹೊಳಪು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಜಗತ್ತಿನ ಆಶ್ರಯ, ಶುಭವನ್ನು ಹಾಗೂ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು.
ಗತ್ವಾ ಸಮೀಪಂ ಮುನಿರೇಷ ಶೂಲಿನಂ ನನಾಮ ಮೂರ್ಧ್ನಾ ಪುಲಕಾಙ್ಕವಿಗ್ರಹಃ
ಆ ಮುನಿ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಾದ ಶಿವನಿಗೆ ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಅವನ ದೇಹವು ಹರ್ಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡಿತ್ತು.
ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುನೀನ್ದ್ರಪ್ರವರಂ ಚ ಸಸ್ಮಿತಂ ವಿಧೇಃ ಸುತಂ ವೇದವಿದಾಂ ವರಿಷ್ಠಮ್
ಶಿವನು, ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನೂ, ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆಗಿರುವ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ನೋಡಿದನು.
ದದೌ ಚ ತಸ್ಮೈ ಮುನಯೇ ಸ ಸಂಭ್ರಮಾದಾಲಿಙ್ಗನಂ ಚಾಶಿಷಮಾಸನಾದಿಕಮ್
ಆ ಮುನಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಅಪ್ಪುಗೈ, ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತು ಆಸನವನ್ನು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ಸನ್ಮಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ಸದ್ರತ್ನಸಿಂಹಾಸನಸುನ್ದರೇ ಪರಶ್ಚೋವಾಸ ಶಮ್ಭುರ್ವರಪಾರ್ಷದೈಃ ಸಹ
ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಸುಂದರ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಶಿವನು ತನ್ನ ಪರಿವಾರದವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.
ಗನ್ಧರ್ವರಾಜೇನ ಕೃತೇನ ನಾರದಃ ಸ್ತೋತ್ರೇಣ ರಮ್ಯೇಣ ಶುಭಪ್ರದೇನ ಚ
ಗಂಧರ್ವರಾಜನು ರಚಿಸಿದ, ಸುಂದರವಾದ ಹಾಗೂ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನಾರದನು ಹಾಡಿದನು.
ಚಕಾರ ತತ್ರೈವ ನಿವೇದನಂ ಶಿವೇ ಮನೋಽಭಿಲಾಷಂ ನಿಜಕಾಮಪೂರಕೇ
ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾರದನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಶಿವನಿಗೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.
ಇತಿ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಬ್ರಹ್ಮಖಣ್ಡೇ ಸೌತಿಶೌನಕಸಂವಾದೇ ಕೈಲಾಸಂ ಪ್ರತಿ ನಾರದಾಗಮನಂ ನಾಮ ಪಞ್ಚವಿಂಶತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ
ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಬ್ರಹ್ಮಖಂಡದಲ್ಲಿ ಸೌತಿ ಮತ್ತು ಶೌನಕರ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ 'ನಾರದನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದುದು' ಎಂಬ ಐಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
ಸೌತಿರುವಾಚ ಹರಂ ಯಯಾಚೇ ದೇವರ್ಷಿರ್ಧ್ಯಾನಂ ಚ ಜ್ಞಾನಮೇವ ಚ
ಸೌತಿಯು ಹೇಳಿದನು: ದೇವರ್ಷಿಯಾದ ನಾರದನು ಹರನಿಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
ಸ್ತೋತ್ರಂ ಚ ಕವಚಂ ಮನ್ತ್ರಂ ಧ್ಯಾನಂ ಪೂಜಾವಿಧಿಂ ತಥಾ
ಅವನ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ತೋತ್ರ, ಕವಚ, ಮಂತ್ರ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನೂ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು.
ಸರ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಮನೋರಥಃ
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದು, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.
ನಾರದ ಉವಾಚ ಸ್ವಧರ್ಮಪಾಲನಂ ನಿತ್ಯಂ ಯತೋ ಭವತಿ ನಿತ್ಯಶಃ
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಸದಾ ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ, ಸದಾ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀಮಹೇಶ್ವರ ಉವಾಚ ಸೂಕ್ಷ್ಮೇ ಸಹಸ್ರಪತ್ರೇ ಸ್ವೇ ನಿರ್ಮಲೇ ಗ್ಲಾನಿವರ್ಜಿತೇ
ಶ್ರೀ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾದ, ಶುದ್ಧವಾದ, ಸಾವಿರ ಹೂವಿನ ತಾವರೆಯ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—
ರಾತ್ರಿವಾಸಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಗುರುಂ ತತ್ರೈವ ಚಿನ್ತಯೇತ್
ರಾತ್ರಿ ವಾಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ತಾವರೆಯಲ್ಲೇ ಗುರುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಸನ್ನವದನಂ ಶಾನ್ತಂ ಪರಿತುಷ್ಟಂ ನಿರನ್ತರಮ್
ಸಂತೃಪ್ತವಾದ, ಶಾಂತವಾದ, ಸದಾ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ ಗುರುವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಧ್ಯಾತ್ವೈವಂ ಗುರುಮಾರಾಧ್ಯ ಹೃತ್ಪದ್ಮೇ ನಿರ್ಮಲೇ ಸಿತೇ
ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಮಾಡಿ, ಹೃದಯದ ಶುದ್ಧವಾದ ಬಿಳಿ ತಾವರೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
ಯಸ್ಯ ದೇವಸ್ಯ ಯದ್ಧ್ಯಾನಂ ಯದ್ರೂಪಂ ತದ್ವಿಚಿನ್ತಯೇತ್
ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕೋ, ಆ ದೇವರ ರೂಪವನ್ನೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಬೇಕು.
ಆದೌ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ಗುರುಂ ನತ್ವಾ ಸಂಪೂಜ್ಯ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕಮ್ 1.26.
ಮೊದಲು ಗುರುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.
ಗುರುಪ್ರದರ್ಶಿತೋ ದೇವೋ ಮನ್ತ್ರಪೂಜಾವಿಧಿರ್ಜಪಃ
ಗುರುವು ತೋರಿಸಿದ ದೇವರು, ಮಂತ್ರಪೂಜೆಯ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಜಪ—
ಗುರುರ್ಬ್ರಹ್ಮಾ ಗುರುರ್ವಿಷ್ಣುರ್ಗುರುರ್ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ
ಗುರುವೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರುವೇ ವಿಷ್ಣು, ಗುರುವೇ ದೇವರಾದ ಮಹೇಶ್ವರ.
ಗುರುರ್ವಾಯುಶ್ಚ ವರುಣೋ ಗುರುರ್ಮಾತಾ ಪಿತಾ ಸುಹೃತ್
ಗುರುವೇ ವಾಯು, ಗುರುವೇ ವರుణ, ಗುರುವೇ ತಾಯಿ, ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತನು.
ಅಭೀಷ್ಟದೇವೇ ರುಷ್ಟೇ ಚ ಸಮರ್ಥೋ ರಕ್ಷಣೇ ಗುರುಃ
ಹಿತದೇವರು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗಲೂ, ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವವನು ಗುರು ಮಾತ್ರ.
ಯಸ್ಯ ತುಷ್ಟೋ ಗುರುಃ ಶಶ್ವಜ್ಜಯಸ್ತಸ್ಯ ಪದೇ ಪದೇ
ಯಾರ ಮೇಲೆ ಗುರು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾನೋ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಸದಾ ಜಯವಿದೆ.
ನ ಸಂಪೂಜ್ಯ ಗುರುಂ ದೇವಂ ಯೋ ಮೂಢಃ ಪೂಜಯೇದ್ ಭ್ರಮಾತ್
ಯಾರು ಗುರುವನ್ನು ಪೂಜಿಸದೆ, ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮೂಢರು.