ಸ್ವಕನ್ಯಾಂ ದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ತಂ ಸಕಾಮಂ ಚ ಚಕಾರ ಹ । ಪುನಸ್ತದ್ದರ್ಪಭಙ್ಗಂ ಚ ಶಿವದ್ವಾರಾ ಚಕಾರ ಸಃ
ತನ್ನದೇ ಮಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಕಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತೆ ಶಿವನ ಮೂಲಕ ಅವನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮುರಿದನು.
ತತ್ಯಾಜ ಲಜ್ಜಯಾ ದೇಹಂ ಪುನರ್ದೇಹಂ ದಧಾರ ಸಃ । ಪುನಶ್ಚಕಾರ ತಂ ಪೂಜ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಭುಃ
ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನನ್ನಾಗಿಸಿದನು.
ಜ್ಞಾನಂ ದದೌ ಮಹಾಜ್ಞಾನೀ ಜ್ಞಾನಾನನ್ದಃ ಸನಾತನಃ । ವಿಷ್ಣೋರ್ಬಭೂವ ಗರ್ವಶ್ಚ ಜಗತ್ಪಾತಾಽಹಮೀಶ್ವರಃ
ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಶಾಶ್ವತನು ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ 'ನಾನು ಲೋಕಪಾಲನು, ನಾನು ಈಶ್ವರನು' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು.
ತಮಾತ್ಮವಿಸ್ಮೃತಂ ಕೃಷ್ಣಶ್ಚಕಾರ ರಾಮಜನ್ಮನಿ । ಅಹಂ ವಿಶ್ವಂ ಬಿಭರ್ಮೀತಿ ಶೇಷೋ ದರ್ಪೀ ಬಭೂವ ಹ
ರಾಮನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನಿಗೆ ಆತ್ಮವಿಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; 'ನಾನು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವೆ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಶೇಷನಿಗೂ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು.
ತದ್ದರ್ಪಂ ಗರುಡದ್ವಾರಾ ಚೂರ್ಣೀಭೂತಂ ಚಕಾರ ಸಃ । ಏಕದಾ ಪೂಜಿತೋ ನಾಗೈರ್ಗರುಡಃ ಕೃಷ್ಣವಾಹನಃ
ಆ ಗರ್ವವನ್ನು ಗರುಡನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣನ ವಾಹನನಾದ ಗರುಡನನ್ನು ನಾಗರು ಪೂಜಿಸಿದರು.
ನ ಪೂಜಿತಶ್ಚ ಶೇಷೇಣ ಸ್ವದರ್ಪೇಣ ಪುರಾ ಮುನೇ । ಗರುಡೇನ ಜಿತಂ ಕೋಧಾತ್ತಮನನ್ತಂ ಮನಸ್ವಿನಮ್
ಹಿಂದೆ ಶೇಷನು ತನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದ ಗರುಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಗರುಡನು ಕೋಪದಿಂದ ಅನಂತನನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು.
ಚಕಾರ ಮೋಕ್ಷಣಂ ತಸ್ಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಶ್ಚ ಕೃಪಾನಿಧಿಃ । ಸ್ವಯಂ ಶಿವಃ ಸ್ವದರ್ಪಾಚ್ಚ ವಿವಾಹಂ ನ ಚಕಾರ ಸಃ
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ದಯೆಯ ಸಾಗರನು, ಅವನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಶಿವನು ತನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದಲೇ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ತಂ ಕೃತ್ವಾ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಂ ಕಾರಯಾಮಾಸ ಸ್ತ್ರೀಯುತಮ್ । ಪುನರ್ಜಹಾರ ತತ್ಪತ್ನೀಂ ದಕ್ಷಕನ್ಯಾಂ ಮಹಾಸತೀಮ್
ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಹೆಂಗಸಿನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಮಹಾಸತಿಯನ್ನು, ಮರಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ವರ್ಷ ಶುಶೋಚ ತದ್ದೇಹಂ ಕ್ರೋಡೇ ಕೃತ್ವಾ ಚ ಶಂಕರಃ । ನಾನಾಸ್ಥಾನಂ ಚ ಬಭ್ರಾಮ ರುದಞ್ಛೋಕಾನ್ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ
ಶಂಕರನು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಹಲವಾರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು.
ಜನ್ಮಾನ್ತರೇ ಪುನಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ತಾಂ ಸತೀಂ ಪಾರ್ವತೀಂ ಮುದಾ । ವಿಸಸ್ಮಾರ ಚ ಸ್ವಜ್ಞಾನಂ ದಕ್ಷಶಪ್ತಃ ಪುನಃ ಶಿವಃ
ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸತಿಯನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಯಾಗಿ ಮರಳಿ ಪಡೆದನು; ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರಳಿ ಮರೆತನು.
ಪುನಶ್ಚಾಽಽಙ್ಗೀರಸದ್ವಾರಾ ಸ್ಮಾರಯಾಮಾಸ ಸತ್ವರಮ್ । ಏಕದಾ ಸರಥಃ ಶಮ್ಭುಃ ಪ್ರೇರಿತಸ್ತ್ರಿಪುರೇ ಪುರಾ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂಗೀರಸನ ಮೂಲಕ ಅವನಿಗೆ ಶೀಘ್ರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೆನಪುಗೊಳಿಸಿದರು; ಒಂದು ವೇಳೆ ಶಂಭುನು ರಥದೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
ಹತ್ವಾ ದೈತ್ಯಂ ಶಿವದ್ವಾರಾ ತ್ರಿಪುರಾರಿಂ ಚಕಾರ ತಮ್ । ಸರ್ವಂ ವರಂ ಚ ಸರ್ವಸ್ಮೈ ದಾತುಂ ಶಂಭುಃ ಕೃಪಾನಿಧಿಃ
ಶಿವನು ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ತ್ರಿಪುರಾರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಶಂಭುನು, ದಯೆಯ ಸಾಗರನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.
ಸ್ವಯಂ ಕಲ್ಪತರುರ್ಭೂತ್ವಾ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾಂ ಚ ಚಕಾರ ಸಃ । ವೃಕಾಸುರೋಽನುಷ್ಠಾನಂ ಚ ಕೃತ್ವಾ ವವ್ರೇ ವರಂ ವಿಭುಮ್
ಅವನು ತಾನೇ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷನಾಗಿ ವಚನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ವೃಕಾಸುರನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
ದಾಸ್ಯಾಮಿ ಹಸ್ತಂ ಯನ್ಮೂರ್ಘ್ನಿ ಭಸ್ಮಸಾದ್ಭವತು ಕ್ಷಣಾತ್ । ಜಗಾದ ಜಗತಾಂ ನಾಥ ಈಪ್ಸಿತಂ ತೇ ಭವಿಷ್ಯತಿ
ನೀನು ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟರೂ ಅವರು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ವರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಲೋಕನಾಥನು ಹೇಳಿದನು; 'ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಲಾಗುವುದು' ಎಂದನು.
ಇತಿ ಲಬ್ಧ್ವಾ ವರಂ ರುದ್ರಾದ್ಗಚ್ಛನ್ತಂ ಶಂಕರಂ ವಿಭುಮ್ । ಹಸ್ತಂ ದಾತುಂ ಚ ತಂ ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಪ್ರಾಧಾವತ್ಸತ್ವರಂ ಪುರಾ
ಈ ರೀತಿ ರುದ್ರನಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು, ವೃಕಾಸುರನು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುವುದಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದನು.
ಅತೀವ ಭೀತಃ ಶಂಭುಶ್ಚ ಜಗಾಮ ಶರಣಂ ಹರಿಮ್ । ಭಗವಾಂಶ್ಚ ಶಿವಸ್ಯಾರ್ಥೇ ದೈತ್ಯಂ ಭಸ್ಮೀಚಕಾರ ಸಃ
ಶಂಭುನು ಬಹಳ ಭಯದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಭಗವಂತನು ಶಿವನಿಗಾಗಿ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದನು.
ಶಿವಂ ಯುದ್ಧಂ ಚ ಕುರ್ವನ್ತಂ ಬಾಣಯುದ್ಧೇ ಪುರಾ ವಿಭುಃ । ಲೀಲಯಾ ಜೃಮ್ಭಣಾಸ್ತ್ರೇಣ ಜಡೀಭೂತಂ ಚಕಾರ ಸಃ
ಒಮ್ಮೆ ಶಿವನು ಬಾಣಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಜಂಭಣಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು.
ಸಮಾಗತಂ ದಕ್ಷಯಜ್ಞೇ ಶಂಭುಂ ದಮ್ಭೇನ ಲೀಲಯಾ । ವಾರಯಾಮಾಸ ಭಗವಾನ್ಹಸ್ತಂ ದತ್ತ್ವಾ ಚ ತದ್ಗಲೇ
ದಕ್ಷಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಶಂಭುನು ಬಂದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಮೋಸದಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆದು, ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಟ್ಟನು.
ಕೇದಾರಕನ್ಯಕಾದ್ವಾರಾ ಶಪ್ತೋ ಧರ್ಮೋಽತಿದೈವತಃ । ಬಭೂವಾತಿಕೃಶೋ ಭೀತಃ ಕುಹ್ವಾಮೇವ ಯಥಾ ಶಶೀ
ಕೇದಾರದ ಪುತ್ರಿಯ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮನು ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅತ್ಯಂತ ದೈವತ್ವವುಳ್ಳವನು ತುಂಬಾ ದುರ್ಬಲ ಮತ್ತು ಭಯಭೀತನಾಗಿ, ಗ್ರಹಣದ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಆಗಿದ್ದನು.
ತದಾ ತಸ್ಯಾಶ್ಚ ಶಾಪಾನ್ತೇ ಸತ್ಯೇ ಪೂರ್ಣೋ ಬಭುವ ಹ । ತ್ರಿಪಾದ್ಬಭೂವ ತ್ರೇತಾಯಾಂ ದ್ವಾಪರಂ ಚ ದ್ವಿಪಾದಿತಿ
ಆಮೇಲೆ ಆಕೆಯ ಶಾಪ ಮುಗಿದಾಗ ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣನಾದನು; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕಾಲುಗಳು, ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದವು.
ಏಕಪಾಚ್ಚ ಕಲೌ ಸೋಽಪಿ ಕಲೇರನ್ತೇ ಪುನಃ ಕ್ಷಯಃ । ಷೋಡಶಾಂಶೋಽತಿಕ್ಲಿಷ್ಟಶ್ಚ ಸಸ್ಮಾರ ಚನಣಂ ವಿಭೋಃ
ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಿಂದ ಉಳಿದನು; ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕ್ಷೀಣನಾದನು; ಹದಿನಾರು ಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.
ತದಾ ಸತ್ಯಯುಗಾರಮ್ಭೇ ಪರಿಪೂರ್ಣೋಽಭವತ್ಪುನಃ । ಪುನರ್ಯುಗಾನುರೋಧೇನ ಕ್ರಮೇಣ ಚ ಪುನಃ ಕ್ಷಯಃ
ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯಯುಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣನಾದನು; ನಂತರ ಯುಗಗಳ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ ಕ್ಷೀಣನಾಗುತ್ತಾ ಹೋದನು.
ಯಮೋ ಮಾಣ್ಡವಶಾಪೇನ ಶೂದ್ರಯೋನಿಮವಾಪ ಹ । ತದಾ ಪುನಃ ಶತಾಬ್ದಾನ್ತೇ ಪುನಃ ಶುದ್ಧೋ ಬಭೂವ ಹ
ಯಮನು ಮಾಣ್ಡವನ ಶಾಪದಿಂದ ಶೂದ್ರರ ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡನು; ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧನಾದನು.
ಸಾಮ್ಬೋ ವಿಮಾತೃಶಾಪೇನ ಗಲತ್ಕುಷ್ಠೀ ಬಭೂವ ಸಃ । ತದಾ ಸೂರ್ಯವ್ರತಂ ಕೃತ್ವಾ ಪುನಃ ಶುದ್ಧೋ ಬಭೂವ ಸಃ
ಸಾಂಬನು ತನ್ನ ಸೊತ್ತಮ್ಮನ ಶಾಪದಿಂದ ಕುಷ್ಟರೋಗಿಗೆ ಒಳಗಾದನು; ನಂತರ ಸೂರ್ಯನ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧನಾದನು.
ಚನ್ದ್ರೋ ದರ್ಪಮದೇನೈವ ಜಹಾರ ಚ ಗುರೋಃ ಪ್ರಿಯಾಮ್ । ಬಭೂವ ದರ್ಪಭಙ್ಗೋಽಸ್ಯ ಯಕ್ಷ್ಮಗ್ರಸ್ತೋ ಬಭೂವ ಸಃ
ಚಂದ್ರನು ಗರ್ವದಿಂದ ಮದುಮತ್ತನಾಗಿ ತನ್ನ ಗುರುನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು; ಅವನ ಗರ್ವವು ಒಡೆಯಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ಕ್ಷಯರೋಗಿಗೆ ಒಳಗಾದನು.
ಸೂರ್ಯೋ ದರ್ಪಾತ್ತೇಜಸಶ್ಚ ಹನ್ತುಂ ಶಂಕರಕಿಂಕರಮ್ । ಸುಮಾಲೀತ್ಯಭಿಧಂ ದೈತ್ಯಂ ಜಗಾಮಾಽಽಶು ಗಿರಿಂ ಪ್ರತಿ
ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಗರ್ವ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಶಂಕರನ ಸೇವಕನಾದ ಸುಮಾಲಿ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬೇಗನೆ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.
ಅಹರ್ನಿಶಂ ದೀಪ್ತಿಕರಂ ಕುರ್ವನ್ತಂ ವಿಷಯಂ ರವೇಃ । ಸೂರ್ಯೇಣ ಭೀತೋ ದೈತ್ಯಶ್ಚ ಶಂಕರಂ ಶರಣಂ ಯಯೌ
ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡುವ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ದೈತ್ಯನು ಶಂಕರನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು.
ಸೂರ್ಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಂಕರಶ್ಚ ಜಗ್ರಾಹ ಶೂಲಮೇವ ಚ । ಭೀತೋ ದುದ್ರಾವ ಸೂರ್ಯಶ್ಚ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಂ ಶೂಲಿನಂ ಮುನೇ
ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಿ ಶಂಕರನು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಆ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಸೂರ್ಯನು ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋದನು, ಮುನಿಯೇ.
ಜಘಾನ ಕಾಶ್ಯಾಂ ಶೂಲೇನ ಶೂಲೀಕಾಶೀಶ್ವರೋ ರವಿಮ್ । ಮೂರ್ಚ್ಛಾಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ಯ ಶೂಲೇನ ದರ್ಪಂಭಙ್ಗೋ ಬಭೂವ ಹ
ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಶೀಪತಿ ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಆ ಹೊಡೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನು ಅಚೇತನನಾದನು ಮತ್ತು ಅವನ ಗರ್ವವು ಒಡೆಯಿತು.
ಸಾನ್ದ್ರಾನ್ಧಕಾರಃ ಸಹಸಾ ಜಗ್ರಾಹ ಪೃಥಿವೀತಲಮ್ । ಆಶುತೋಷೋ ಮಹಾದೇವೋ ಜೀವಯಾಮಾಸ ತತ್ಕ್ಷಣಮ್
ಅचानकವಾಗಿ ಗಾಢವಾದ ಕತ್ತಲೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತು; ಮಹಾದೇವನು ತಕ್ಷಣ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನನ್ನು ಜೀವಂತನಾಗಿಸಿದನು.