ಸರಸ್ವತ್ಯಾಶ್ಚ ದುರ್ಗಾಯಾಃ ಪದ್ಮಾಯಾಶ್ಚ ಭುವಸ್ತಥಾ । ಸಾವಿತ್ರ್ಯಾಶ್ಚೈವ ಗಙ್ಗಾಯಾ ಮನಸಾಯಾಸ್ತಥೈವ ಚ
ಸರಸ್ವತಿ, ದುರ್ಗೆ, ಪದ್ಮಾ, ಭೂಮಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಗಂಗಾ ಮತ್ತು ಮನಸಾ ದೇವಿಯರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ ಮುರಿದನು.
ಪ್ರಾಣಾಧಿಷ್ಠಾತೃದೇವ್ಯಶ್ಚ ಪ್ರಿಯಾಯಾಃ ಪ್ರಾಣತೋಽಪಿ ಚ । ಪ್ರಾಣಾಧಿಕಾಯಾ ರಾಧಾಯಾ ಅನ್ಯೇಷಾಮಪಿ ಕಾ ಕಥಾ
ಪ್ರಾಣಾಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವಿಯ, ಪ್ರಿಯತಮೆಯ, ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ರಾಧೆಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನೂ ಮುರಿದನು—ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಏನು ಬೇಕು?
ಹ್ರತ್ವಾ ದರ್ಪಂ ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಪ್ರಸಾದಂ ಚ ಚಕಾರ ಸಃ । ಕರ್ತಾ ಹರ್ತಾ ಪಾಲಯಿತಾ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸ್ರಷ್ಟುಶ್ಚ ಸರ್ವತಃ
ಎಲ್ಲರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅವರ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನೂ ಮಾಡಿದನು; ಅವನು ಮಾಡುವವನು, ಹಾಳುಮಾಡುವವನು, ರಕ್ಷಿಸುವವನು, ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.
ಯಂ ಸ್ತೋತುಮೀಶೋ ನಾಲಂ ಚ ಪಞ್ಚವಕ್ತ್ರೈಸ್ತು ಶಂಕರಃ । ಸ್ತೋತುಂ ನಾಲಂ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರೋ ವಿಧಾತಾ ಜಗತಾಮಪಿ
ಐದು ಮುಖಗಳಿರುವ ಶಂಕರನು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ; ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿರುವ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಕೂಡ ಶಕ್ತನಲ್ಲ.
ಸ್ತೋತುಂ ನಾಲಮನನ್ತಶ್ಚ ಸಹಸ್ರವದನೈರಹೋ । ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪೀ ನಾಲಂ ಸ್ತೋತುಂ ಜನಾರ್ದನಃ
ಸಾವಿರ ಬಾಯಿಗಳಿರುವ ಅನಂತನು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ; ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವೂ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ.
ಮಹಾವಿರಾಣ್ನ ಶಕ್ತೋಽಪಿ ಯಂ ಸ್ತೋತುಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ । ಕಮ್ಪಿತಾ ಯಸ್ಯ ಪುರತಃ ಪ್ರಕೃತಿಃ ಪರಮಾತ್ಮನಃ
ಮಹಾವಿರಾಟ್ ಶಕ್ತನಾದರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಸರಸ್ವತೀ ಜಡೀಭೂತಾ ಯಂ ಸ್ತೋತುಂ ಪರಮೇಶ್ವರಮ್ । ಮಹಿಮಾನಂ ನ ಜಾನನ್ತಿ ವೇದಾ ಯಸ್ಯ ಚ ನಾರದ
ನಾರದ, ಸರಸ್ವತಿ ತಾನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಮಾತು ತಪ್ಪಿಹೋದಳು; ವೇದಗಳಿಗೂ ಅವರ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯದು.
ಇತ್ಯೇವಂ ಕಥಿತೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಪ್ರಭಾವಃ ಪರಮಾತ್ಮನಃ । ನಿರ್ಗುಣಸ್ಯ ಚ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಕಿಂ ಭುಯಃ ಶ್ರೋತುಮಿಚ್ಛಸಿ
ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನಾನು ಈ ರೀತಿ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಗುಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ದೂರನಾದ ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?
ಇತಿ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮo ಮಹಾo ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಖo ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ನಾರದನಾo ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಪ್ರಭಾವ- ವರ್ಣನಂ ನಾಮ ಪಞ್ಚಪಞ್ಚಶಾತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ
ಈ ರೀತಿ ಮಹಾ ಬ್ರಹ್ಮವೈವರ್ತ ಪುರಾಣದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಜನ್ಮಖಂಡದ ಉತ್ತರಖಂಡದಲ್ಲಿ ನಾರದ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮರ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ 'ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಶಕ್ತಿಯ ವರ್ಣನೆ' ಎಂಬ ಐವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.
ಅಥ ಷದ್ಪಞ್ಚಾಶತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ನಾರದ ಉವಾಚ ಕಿಮಪೂರ್ವಂ ಶ್ರುತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ರಹಸ್ಯಂ ಪರಮಾದ್ಭುತಮ್ । ಅನನ್ತಚರಿತಂ ಧನ್ಯಮನನ್ತಸ್ಯಾಚ್ಯುತಸ್ಯ ಚ
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಆ ಅಪೂರ್ವವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತವಾದ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ, ಅನಂತ ಚರಿತ್ರೆಯುಳ್ಳ, ಧನ್ಯನಾದ ಅಚ್ಯುತನ ಕಥೆ ಯಾವುದು?
ಕಥಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋರ್ದರ್ಪಭಙ್ಗ ಚಕಾರ ಸಃ । ಅನ್ಯೇಷಾಂ ವಾ ಕಥಮಹೋ ತದ್ಭವಾನ್ವಕ್ತುಮರ್ಹತಿ
ಕೃಷ್ಣನು ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಥವಾ ಇತರರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುರಿದನು? ಭಗವಂತನೇ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಲು ನೀನು ಯೋಗ್ಯನು.
ಸ್ವತಃ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಚರಿತಮತೀವ ಮಧುರಂ ಶ್ರುತೌ । ಅತೀವ ಮಧುರಂ ರಮ್ಯಂ ಕಾವ್ಯಂ ಕವಿಮುಖಾತ್ತತಃ
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗಳು ಸ್ವತಃ ಕೇಳಲು ತುಂಬಾ ಸಿಹಿಯಾಗಿವೆ; ಕವಿಗಳ ಬಾಯಿಂದ ಕಾವ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಇನ್ನೂ ರಮಣೀಯವಾಗಿವೆ.
ನಾರಾಯಣ ಉವಾಚ ಮಹಾವಿಷ್ಣೋರಹಂಕಾರೋ ಬಭೂವ ಸಹಸೇತಿ ಚ । ಸರ್ವಂ ಮಲ್ಲೋಮಕೂಪೇಷು ವಿಶ್ವಾನ್ಯೇವಾಽಹಮೀಶ್ವರಃ
ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿಗೆ 'ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನು, ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು ನನ್ನ ಚರ್ಮದ ರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇವೆ' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು.
ಸಂಹಾರಭೈರವೀ ಭುತ್ವಾ ತಂ ಸ ಜಗ್ರಾಸ ಲೀಲಯಾ । ಸ್ಯಿತೇ ಮುರ್ಧಾವಶೇಷೇ ಚ ಪ್ರಸಾದಂ ತಂ ಚಕಾರ ಸಃ
ಅವನು ಸಂಹಾರ ಭೈರವಿಯಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಆಟದಂತೆ ನುಂಗಿದನು; ಕೇವಲ ತಲೆಯಷ್ಟೇ ಉಳಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿದನು.
ಸರ್ವಾತ್ಮನಾ ಧ್ಯಾಯಮಾನಃ ಸ್ತುತೋ ಭೀತಂ ಕೃಪಾನಿಧಿಃ । ತಚ್ಛರೀರಂ ಸುಸಂಪನ್ನಂ ಪುನರೇವ ಚಕಾರ ಸಃ
ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಕೃಪೆಯ ಸಾಗರನು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.
ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಸಹಸಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನಿತಿ ದರ್ಪೋ ಬಭುವ ಹ । ಅಹಂ ತ್ರಿಜಗತಾಂ ಧಾತಾ ಕರ್ತಾಽಹಮೀಶ್ವರಃ ಸ್ವಯಮ್
ಅचानक ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು: 'ನಾನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನು, ನಾನು ಸ್ವತಃ ಈಶ್ವರನು' ಎಂದು.
ಮತ್ಪರಃ ಪೂಜಿತೋ ನಾಸ್ತಿ ಮತ್ಪರಶ್ಚ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ । ಇತ್ಯೇವಂ ಮನಸಾ ಕೃತ್ವಾ ಬಹುದರ್ಪೋ ಬಭೂವ ಹ
'ನನ್ನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ನನ್ನಂತೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನು ಇಲ್ಲ' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ಅವನು ಬಹಳ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು.
ತಂ ಬ್ರಹಾಣಾಂ ಸಮೂಹಂ ಚ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ತತ್ಕ್ಷಣಮ್ । ಗೋಲೋಕೇ ಸ್ವಸಮೀಪೇ ಚ ವಸನ್ತಂ ಪುರತೋ ವಿಭೋಃ
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮರನ್ನು ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.
ಶತವಕ್ತ್ರಂ ಚ ಪ್ರತ್ಯೇಕಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣ್ಡೌಘಂ ಚ ಲೀಲಯಾ । ತ್ಯಕ್ತುಕಾಮಂ ಸ್ವದೇಹಂ ಚ ವ್ರೀಡಯಾ ನತಕಂಧರಮ್
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ನೂರು ಮುಖಗಳು, ಅನೇಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳು; ಅವನು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿದನು.
ಪುನಃ ಪ್ರಸಾದಂ ಕೃಪಯಾ ತಂ ಚಕಾರ ಕೃಪಾನಿಧಿಃ । ಕಾಲೇನ ಮೋಹಿನೀದ್ವಾರಾ ತಮಪೂಜ್ಯಂ ಚಕಾರ ಸಃ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಕೃಪೆಯ ಸಾಗರನು ಅವನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಕಾಲದೊಡನೆ ಮೋಹಿನಿಯ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನಾಗಿರದಂತೆ ಮಾಡಿದನು.
ಸ್ವಕನ್ಯಾಂ ದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ತಂ ಸಕಾಮಂ ಚ ಚಕಾರ ಹ । ಪುನಸ್ತದ್ದರ್ಪಭಙ್ಗಂ ಚ ಶಿವದ್ವಾರಾ ಚಕಾರ ಸಃ
ತನ್ನದೇ ಮಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಕಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತೆ ಶಿವನ ಮೂಲಕ ಅವನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಮುರಿದನು.
ತತ್ಯಾಜ ಲಜ್ಜಯಾ ದೇಹಂ ಪುನರ್ದೇಹಂ ದಧಾರ ಸಃ । ಪುನಶ್ಚಕಾರ ತಂ ಪೂಜ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪ್ರಭುಃ
ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹನನ್ನಾಗಿಸಿದನು.
ಜ್ಞಾನಂ ದದೌ ಮಹಾಜ್ಞಾನೀ ಜ್ಞಾನಾನನ್ದಃ ಸನಾತನಃ । ವಿಷ್ಣೋರ್ಬಭೂವ ಗರ್ವಶ್ಚ ಜಗತ್ಪಾತಾಽಹಮೀಶ್ವರಃ
ಅನಂತ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಶಾಶ್ವತನು ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ 'ನಾನು ಲೋಕಪಾಲನು, ನಾನು ಈಶ್ವರನು' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು.
ತಮಾತ್ಮವಿಸ್ಮೃತಂ ಕೃಷ್ಣಶ್ಚಕಾರ ರಾಮಜನ್ಮನಿ । ಅಹಂ ವಿಶ್ವಂ ಬಿಭರ್ಮೀತಿ ಶೇಷೋ ದರ್ಪೀ ಬಭೂವ ಹ
ರಾಮನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನಿಗೆ ಆತ್ಮವಿಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು; 'ನಾನು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವೆ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಶೇಷನಿಗೂ ಅಹಂಕಾರ ಬಂತು.
ತದ್ದರ್ಪಂ ಗರುಡದ್ವಾರಾ ಚೂರ್ಣೀಭೂತಂ ಚಕಾರ ಸಃ । ಏಕದಾ ಪೂಜಿತೋ ನಾಗೈರ್ಗರುಡಃ ಕೃಷ್ಣವಾಹನಃ
ಆ ಗರ್ವವನ್ನು ಗರುಡನು ಪುಡಿ ಮಾಡಿದನು; ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣನ ವಾಹನನಾದ ಗರುಡನನ್ನು ನಾಗರು ಪೂಜಿಸಿದರು.
ನ ಪೂಜಿತಶ್ಚ ಶೇಷೇಣ ಸ್ವದರ್ಪೇಣ ಪುರಾ ಮುನೇ । ಗರುಡೇನ ಜಿತಂ ಕೋಧಾತ್ತಮನನ್ತಂ ಮನಸ್ವಿನಮ್
ಹಿಂದೆ ಶೇಷನು ತನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದ ಗರುಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ; ಗರುಡನು ಕೋಪದಿಂದ ಅನಂತನನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು.
ಚಕಾರ ಮೋಕ್ಷಣಂ ತಸ್ಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಶ್ಚ ಕೃಪಾನಿಧಿಃ । ಸ್ವಯಂ ಶಿವಃ ಸ್ವದರ್ಪಾಚ್ಚ ವಿವಾಹಂ ನ ಚಕಾರ ಸಃ
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ದಯೆಯ ಸಾಗರನು, ಅವನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಶಿವನು ತನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದಲೇ ವಿವಾಹವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ತಂ ಕೃತ್ವಾ ಮಾಯಯಾ ಮೋಹಂ ಕಾರಯಾಮಾಸ ಸ್ತ್ರೀಯುತಮ್ । ಪುನರ್ಜಹಾರ ತತ್ಪತ್ನೀಂ ದಕ್ಷಕನ್ಯಾಂ ಮಹಾಸತೀಮ್
ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಹೆಂಗಸಿನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ದಕ್ಷನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಮಹಾಸತಿಯನ್ನು, ಮರಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ವರ್ಷ ಶುಶೋಚ ತದ್ದೇಹಂ ಕ್ರೋಡೇ ಕೃತ್ವಾ ಚ ಶಂಕರಃ । ನಾನಾಸ್ಥಾನಂ ಚ ಬಭ್ರಾಮ ರುದಞ್ಛೋಕಾನ್ಮುಹುರ್ಮುಹುಃ
ಶಂಕರನು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಹಲವಾರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು.
ಜನ್ಮಾನ್ತರೇ ಪುನಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ತಾಂ ಸತೀಂ ಪಾರ್ವತೀಂ ಮುದಾ । ವಿಸಸ್ಮಾರ ಚ ಸ್ವಜ್ಞಾನಂ ದಕ್ಷಶಪ್ತಃ ಪುನಃ ಶಿವಃ
ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸತಿಯನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಯಾಗಿ ಮರಳಿ ಪಡೆದನು; ದಕ್ಷನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರಳಿ ಮರೆತನು.