તાં ચ દૃષ્ટ્વા સમુત્તસ્થૌ કૃષ્ણઃ સાદરમચ્યુતઃ
તેને જોઈને, અચ્યૂત કૃષ્ણ સન્માનપૂર્વક ઊભા થયા.
પ્રણેમુરભિ સંત્રસ્તા ગોપા નમ્રાત્મકન્ધરાઃ
ભયગ્રસ્ત ગોપોએ, પોતાની ગળા નમાવી, વિનમ્રતાપૂર્વક નમસ્કાર કર્યો.
ઉત્થાય ગંગા સહસા સમ્ભાષાં ચ ચકાર સા
ગંગાએ તુરંત ઊભી રહી અને બોલવાનું શરૂ કર્યું.
નમ્રભાવસ્થિતા ત્રસ્તા શુષ્કકણ્ઠૌષ્ઠતાલુકા 2.11.
તે ભયથી, વિનમ્ર ભાવમાં ઊભી રહી, અને તેના ગળા, હોઠ અને જિભ સુકાઈ ગયા હતા.
તદ્ધૃત્પદ્મે સ્થિતઃ કૃષ્ણો ભીતાયૈ ચાભયં દદૌ
કૃષ્ણ, કમળ પર બેઠા, ભયિતાને નિર્ભયતા આપી.
ઊર્ધ્વં સિંહાસનસ્થાં ચ રાધાં ગઙ્ગા દદર્શ સા
પછી ગંગાએ સિંહાસન પર ઊંચે બેઠેલી રાધાને જોઈ.
અસંખ્યબ્રહ્મણામાદ્યાં ચાદિસૃષ્ટિં સનાતનીમ્
તેને અનંત બ્રહ્માઓની મુખ્ય અને સૃષ્ટિની શાશ્વત મૂળરૂપે જોઈ.
વિશ્વવૃન્દે નિરુપમાં રૂપેણ ચ ગુણેન ચ
વિશ્વના અનેક સમૂહોમાં, તે રૂપ અને ગુણમાં અદ્વિતીય હતી.
શુભાં સુભદ્રાં સુભગાં સ્વામિસૌભાગ્યસંયુતામ્
શુભ, સુભદ્રા, ભાગ્યશાળી અને પોતાના સ્વામીના સદભાગ્યથી યુક્ત હતી.
કૃષ્ણાર્દ્ધાઙ્ગી કૃષ્ણસમાં તેજસા વયસા ત્વિષા
કૃષ્ણના અર્ધ અંગરૂપ, તેજ, યુવાનપણું અને કાંતિમાં કૃષ્ણ સમાન હતી.
પ્રચ્છાદ્યમાનાં પ્રભયા સભામીશસ્ય સુપ્રભામ્
એની કાંતિએ ભગવાનની સભાને ઢાંકી દીધી, અને એ સભા અત્યંત તેજસ્વી બની ગઈ.
અજન્યાં સર્વજનનીં ધન્યાં માન્યાં ચ માનિનીમ્
જન્મથી રહિત, સર્વની માતા, ધન્ય, માન્ય અને આત્મસન્માનથી ભરપૂર હતી.
એતસ્મિન્નન્તરે રાધા જગદીશમુવાચ સા 2.11.
એ સમયે રાધાએ જગતના સ્વામી સાથે વાત કરી.
રાધિકોવાચ પશ્યન્તી સતતં પાર્શ્વે સકામા રક્તલોચના
રાધાએ કહ્યું: હું હંમેશા તારી બાજુમાં તને જોઈ રહી છું, ઇચ્છાથી ભરેલી, અને મારી આંખો પ્રેમથી લાલ થઈ ગઈ છે.
મૂર્ચ્છાં પ્રાપ્નોતિ રૂપેણ પુલકાઙ્કિતવિગ્રહા
એના સૌંદર્યથી એ બેહોશ થઈ જાય છે, અને એના શરીર પર રોમાચંન થાય છે.
ત્વં ચાપિ માં સન્નિરીક્ષ્ય સકામઃ સસ્મિતઃ સદા
તુ પણ હંમેશા મને ઇચ્છા સાથે, સ્મિત કરીને જોઈ રહ્યો છે.
ત્વમેવ ચૈવં દુર્વૃત્તં વારંવારં કરોષિ ચ
તુ જ વારંવાર આવા અયોગ્ય કામો કરે છે.
સંગૃહ્યેમાં પ્રિયામિષ્ટાં ગોલોકાદ્ગચ્છ લમ્પટ
આ પ્રિયને લઈ, લંપટ, ગોલોકમાંથી જા.
દૃષ્ટસ્ત્વં વિરજાયુક્તો મયા ચન્દનકાનને
મને ચંદનના વનમાં તુ વિરજાની સાથે દેખાયો હતો.
ત્વયા મચ્છબ્દમાત્રેણ તિરોધાનં કૃતં પુરા
મારા નામનો અવાજ તારા મોઢેથી સાંભળતાં જ એ પહેલાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ હતી.
કોટિયોજનવિસ્તીર્ણા તતો દૈર્ઘ્યે ચતુર્ગુણા
એ સ્થાન સો યોજન પહોળું અને ચારગણું લાંબું હતું.
ગૃહં મયિ ગતાયાં ચ પુનર્ગત્વા તદન્તિકમ્
જ્યારે હું ઘરે ગઈ, તુ ફરી એના પાસે ગયો.
તદા તોયાત્સમુત્થાય સા યોગાત્સિદ્ધયોગિની 2.11.
પછી એ જળમાંથી યોગશક્તિ દ્વારા ઊભી થઈ, અને સિદ્ધ યોગિની બની.
તતસ્તાં ચ સમાશ્લિષ્ય વીર્ય્યાધાનં કૃતં ત્વયા
પછી તુ એને ભાંપીને, તારો વીર્ય એમાં મૂક્યો.
દૃષ્ટસ્ત્વં શોભયા ગોપ્યા યુક્તશ્ચમ્પકકાનને
મને તુ ચમપકના વનમાં એક સુંદર ગોપી સાથે દેખાયો હતો.
શોભા દેહં પરિત્યજ્ય પ્રાવિશચ્ચન્દ્રમણ્ડલમ્
એની કાંતિ એના શરીર છોડીને ચંદ્રમંડળમાં પ્રવેશી ગઈ.
સંવિભજ્ય ત્વયા દત્તં હૃદયેન વિદૂયતા
તમે જે દાન શुद्ध હૃદયથી વહેંચીને આપ્યું છે,
કિઞ્ચિત્સ્ત્રીણાં મુખાબ્જેભ્યઃ કિઞ્ચિદ્રાજ્ઞે ચ કિઞ્ચન
તેમાં થોડું સ્ત્રીઓના કમળ જેવા મુખ માટે, થોડું રાજાને પણ,
કિઞ્ચિચ્ચન્દનપઙ્કેભ્યસ્તોયેભ્યશ્ચાપિ કિઞ્ચન
થોડું ચંદનના લપસી અને થોડું પાણી માટે,
કિઞ્ચિત્ફલેભ્યઃ સસ્યેભ્યઃ સુપક્વેભ્યશ્ચ કિઞ્ચન
થોડું ફળ અને અનાજ માટે, અને સારી રીતે પકેલા માટે પણ,