મૂર્ચ્છિતા પ્રભુરૂપેણ પુલકાઙ્કિતવિગ્રહા
તે બેહોશ હતી, અને તેના રૂપમાં આનંદના ચિહ્નો ઝળહળતા હતા.
ગોપીત્રિંશત્કોટિયુક્તા કોટિચન્દ્રસમપ્રભા
તે ત્રીસ કરોડ ગોપીઓ સાથે હતી, અને તેની તેજસ્વિતા કરોડો ચાંદની જેવી હતી.
શ્વેતચમ્પકવર્ણાભા મત્તવારણગામિની
તેના રૂપમાં શ્વેત ચંપાની ફૂલ જેવી ઝાંખી હતી, અને તે ગર્વિત હાથીની જેમ gracefully ચાલતી હતી.
માણિક્યખચિતં હારમમૂલ્યં વહ્નિશૌચકમ્ 2.11.
તેના ગળામાં અમૂલ્ય અને માણિકથી સજેલ હાર હતો, જે અગ્નિ જેવી શુદ્ધતા ધરાવતો હતો.
સ્થલપદ્મપ્રભાજુષ્ટં કોમલં ચ સુરઞ્જિતમ્
તેના પગમાં સ્થલપદ્મની ઝાંખી હતી, જે નરમ અને દેવોને આનંદ આપતી હતી.
રત્નેન્દ્રરાજખચિતવિમાનાદવરુહ્ય ચ
તે રત્નોના રાજાથી સજેલ સ્વર્ગીય મહેલમાંથી નીચે ઉતરી.
કસ્તૂરીબિન્દુતિલકં ચન્દનેન્દુસમન્વિતમ્
તેના મથામાં કસ્તૂરીથી બનેલ તિલક હતો, જે ચંદન અને ચાંદની જેવા ચિહ્નોથી સજાયેલો હતો.
દધતી ભાલમધ્યે ચ સીમન્તાધસ્તદુજ્જ્વલમ્
તે એ તિલકને પોતાના ભાળના મધ્યમાં, વાળની રેખા નીચે, તેજસ્વી રીતે પહેરતી હતી.
સુચારુકબરીભારં કમ્પયન્તી ચ કમ્પિતા
તેના સુંદર અને ઘન વાળ હલતા હતા, અને તે પોતે પણ હલતી હતી.
ગત્વા તસ્થૌ કૃષ્ણપાર્શ્વે રત્નસિંહાસને વરે
તે કૃષ્ણના બાજુમાં, રત્નોથી સજેલ ઉત્તમ સિંહાસન પર જઈને ઊભી રહી.
તાં ચ દૃષ્ટ્વા સમુત્તસ્થૌ કૃષ્ણઃ સાદરમચ્યુતઃ
તેને જોઈને, અચ્યૂત કૃષ્ણ સન્માનપૂર્વક ઊભા થયા.
પ્રણેમુરભિ સંત્રસ્તા ગોપા નમ્રાત્મકન્ધરાઃ
ભયગ્રસ્ત ગોપોએ, પોતાની ગળા નમાવી, વિનમ્રતાપૂર્વક નમસ્કાર કર્યો.
ઉત્થાય ગંગા સહસા સમ્ભાષાં ચ ચકાર સા
ગંગાએ તુરંત ઊભી રહી અને બોલવાનું શરૂ કર્યું.
નમ્રભાવસ્થિતા ત્રસ્તા શુષ્કકણ્ઠૌષ્ઠતાલુકા 2.11.
તે ભયથી, વિનમ્ર ભાવમાં ઊભી રહી, અને તેના ગળા, હોઠ અને જિભ સુકાઈ ગયા હતા.
તદ્ધૃત્પદ્મે સ્થિતઃ કૃષ્ણો ભીતાયૈ ચાભયં દદૌ
કૃષ્ણ, કમળ પર બેઠા, ભયિતાને નિર્ભયતા આપી.
ઊર્ધ્વં સિંહાસનસ્થાં ચ રાધાં ગઙ્ગા દદર્શ સા
પછી ગંગાએ સિંહાસન પર ઊંચે બેઠેલી રાધાને જોઈ.
અસંખ્યબ્રહ્મણામાદ્યાં ચાદિસૃષ્ટિં સનાતનીમ્
તેને અનંત બ્રહ્માઓની મુખ્ય અને સૃષ્ટિની શાશ્વત મૂળરૂપે જોઈ.
વિશ્વવૃન્દે નિરુપમાં રૂપેણ ચ ગુણેન ચ
વિશ્વના અનેક સમૂહોમાં, તે રૂપ અને ગુણમાં અદ્વિતીય હતી.
શુભાં સુભદ્રાં સુભગાં સ્વામિસૌભાગ્યસંયુતામ્
શુભ, સુભદ્રા, ભાગ્યશાળી અને પોતાના સ્વામીના સદભાગ્યથી યુક્ત હતી.
કૃષ્ણાર્દ્ધાઙ્ગી કૃષ્ણસમાં તેજસા વયસા ત્વિષા
કૃષ્ણના અર્ધ અંગરૂપ, તેજ, યુવાનપણું અને કાંતિમાં કૃષ્ણ સમાન હતી.
પ્રચ્છાદ્યમાનાં પ્રભયા સભામીશસ્ય સુપ્રભામ્
એની કાંતિએ ભગવાનની સભાને ઢાંકી દીધી, અને એ સભા અત્યંત તેજસ્વી બની ગઈ.
અજન્યાં સર્વજનનીં ધન્યાં માન્યાં ચ માનિનીમ્
જન્મથી રહિત, સર્વની માતા, ધન્ય, માન્ય અને આત્મસન્માનથી ભરપૂર હતી.
એતસ્મિન્નન્તરે રાધા જગદીશમુવાચ સા 2.11.
એ સમયે રાધાએ જગતના સ્વામી સાથે વાત કરી.
રાધિકોવાચ પશ્યન્તી સતતં પાર્શ્વે સકામા રક્તલોચના
રાધાએ કહ્યું: હું હંમેશા તારી બાજુમાં તને જોઈ રહી છું, ઇચ્છાથી ભરેલી, અને મારી આંખો પ્રેમથી લાલ થઈ ગઈ છે.
મૂર્ચ્છાં પ્રાપ્નોતિ રૂપેણ પુલકાઙ્કિતવિગ્રહા
એના સૌંદર્યથી એ બેહોશ થઈ જાય છે, અને એના શરીર પર રોમાચંન થાય છે.
ત્વં ચાપિ માં સન્નિરીક્ષ્ય સકામઃ સસ્મિતઃ સદા
તુ પણ હંમેશા મને ઇચ્છા સાથે, સ્મિત કરીને જોઈ રહ્યો છે.
ત્વમેવ ચૈવં દુર્વૃત્તં વારંવારં કરોષિ ચ
તુ જ વારંવાર આવા અયોગ્ય કામો કરે છે.
સંગૃહ્યેમાં પ્રિયામિષ્ટાં ગોલોકાદ્ગચ્છ લમ્પટ
આ પ્રિયને લઈ, લંપટ, ગોલોકમાંથી જા.
દૃષ્ટસ્ત્વં વિરજાયુક્તો મયા ચન્દનકાનને
મને ચંદનના વનમાં તુ વિરજાની સાથે દેખાયો હતો.
ત્વયા મચ્છબ્દમાત્રેણ તિરોધાનં કૃતં પુરા
મારા નામનો અવાજ તારા મોઢેથી સાંભળતાં જ એ પહેલાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ હતી.