વિષ્ણુગાત્રોદ્ભવાસ્તત્ર કામિન્યઃ કમલાકલાઃ । તત્ર નૃત્યન્તિ ગાયન્તિ વિષ્ણુગાથાશ્ચ
ત્યાં, વિષ્ણુના અંગમાંથી જન્મેલી, કમળ જેવી રૂપાળી કામિનીઓ, વિષ્ણુના ગીતો ગાઈ અને નૃત્ય કરતી હતી.
તાસાં ચ કઠિનાં શ્રોણિં કઠિનં સ્તનમણ્ડલમ્ । સસ્મિતં મુખપદ્મં ચ દૃષ્ટ્વા બ્રહ્મા સુકામુકઃ
તેમની મજબૂત કટિ, મજબૂત સ્તનમંડળ અને હસતું કમળમુખ જોઈને, બ્રહ્માજી કામવશ થઈ ગયા.
મનોનિવારણં કર્તું ન શશાક પિતામહઃ । વીર્યં પપાત ચચ્છાદ લજ્જયા વાસસા વિભુઃ
પિતામહ પોતાનું મન રોકી શક્યા નહીં; તેમનું વીર્ય પડી ગયું અને લાજથી તેમણે પોતાના વસ્ત્રથી તેને ઢાંકી દીધું.
તદ્વીર્યં વસ્ત્રસહિતં પ્રતપ્તં કામતાપતઃ । ક્ષીરોદે પ્રેરયામાસ સંગીતે વિરતે દ્વિજ
એ વીર્ય, વસ્ત્ર સાથે, કામની તપિશથી ગરમ થઈને, સંગીત બંધ થતાં જ, દ્વિજ, ક્ષીરસાગરમાં મોકલવામાં આવ્યું.
જલાદુત્થાય પુરુષઃ પ્રજ્વલન્બ્રહ્મતેજસા । ઉવાસ બ્રહ્મણઃ ક્રોડે લજ્જિતસ્ય ચ સંસદિ
પાણીમાંથી એક પુરુષ, બ્રહ્માજીના તેજથી પ્રજ્વલિત, બહાર આવ્યો અને સભામાં, શરમાતા બ્રહ્માના ખોળામાં રહી ગયો.
એતસ્મિન્નન્તરે રુષ્ટો જલાદુત્થાય સત્વરઃ । પ્રણમ્ય વરુણો દેવાન્બાલં નેતું સમુદ્યતઃ
એ દરમિયાન, ક્રોધિત વરુણ દેવ ઝડપથી પાણીમાંથી બહાર આવ્યા, દેવતાઓને વંદન કર્યું અને બાળકને લેવા તૈયાર થયા.
બાલો દધાર બ્રહ્માણં બાહુમ્યાં ચ ભયાદ્રુદન્ । કિં ચિન્નોવાચ જગતાં વિધાતા લજ્જયા દ્વિજ
બાળકે ડરીને બ્રહ્માના હાથ પકડી રાખ્યો અને રડવા લાગ્યો; જગતના સર્જક લાજથી કંઈ બોલ્યા નહીં, હે દ્વિજ.
બાલકસ્ય કરે ધૃત્વા ચકારઽઽકર્ષણં રુષા । વરુણશ્ચ સભામધ્યે તં ચિક્ષેપ પ્રજાપતિઃ
વરુણે ગુસ્સામાં બાળકનો હાથ પકડી ખેંચી લીધો; અને સભામાં પ્રજાપતિએ તેને ફેંકી દીધો.
પપાત દૂરતો દેવો વરુણો દુર્બલસ્તતઃ । મૂર્છાં સંપ્રાપ મૃતવત્કોપદૃષ્ટ્યા વિધેરહો
વરુણ દેવ કમજોર થઈ દૂર પડી ગયા; વિધાતાના ક્રોધી દૃષ્ટિથી તેઓ બેભાન થઈ ગયા, જાણે મરી ગયા હોય.
ચેતનં કારયામાસામૃતદૃષ્ટ્યા ચ શંકરઃ । સંપ્રાપ્ય ચેતનં તત્ર તમુવાચ જલેશ્વરઃ
શંકરે અમૃત જેવી દૃષ્ટિથી તેમને ફરી સજાગ કર્યા; ચેતના મળતાં જ, જળના સ્વામી વરુણે ત્યાં તેમને કહ્યું.
વરુણ ઉવાચ બાલો જલે સમુદ્ભૂતો મમ પુત્રોઽયમીપ્સિતઃ । અહં ગૃહીત્વા યાસ્યામિ બ્રહ્મા માં તાડયેત્કથમ્
વરુણે કહ્યું: આ બાળક, જે મારા મનગમતા પુત્ર છે, પાણીમાંથી જન્મ્યો છે; હું એને લઈ જાઉં તો બ્રહ્મા મને કેવી રીતે દંડ આપી શકે?
બ્રહ્મોવાચ વાલકઃ શરણાપન્નો મયિ વિષ્ણો મહેશ્વર । કથં દાસ્યામિ ભીતં ચ રુદન્તં શરણાગતમ્
બ્રહ્માએ કહ્યું: આ બાળક તો મારી પાસે આશરો લેવા આવ્યો છે, હે વિષ્ણુ, હે મહેશ્વર; જે ડરેલો છે, રડતો છે અને આશ્રય માંગે છે, એને હું કેવી રીતે આપી દઉં?
શરણાગતદીનાર્તં યો ન રક્ષેદપણ્ડિતઃ । પચ્યતે નિરયે તાવદ્યાવચ્ચન્દ્રદિવાકરૌ
જે માણસ આશ્રય લેનારા દુઃખી અને પીડિતને બચાવતો નથી, એ જ્ઞાની નથી; એવો માણસ ચંદ્ર અને સૂર્ય રહે ત્યાં સુધી નરકમાં દુઃખ ભોગવે છે.
ઉભયોર્વચનં શ્રુત્વા પ્રહસ્ય મધુસૂધનઃ । ઉવાચ તત્ર સર્વજ્ઞઃ સર્વેશશ્ચ યથોચિતમ્
બન્નેના વચન સાંભળી સર્વજ્ઞ અને સર્વના સ્વામી મધુસૂદને હસીને યોગ્ય રીતે ત્યાં વાત કરી.
શ્રીભગવાનુવાચ દૃષ્ટ્વા તુ કામિનીશ્રોણિં વીર્યં ધાતુઃ પપાત તત્ । લજ્જયા પ્રેરયામાસ ક્ષીરોદે નિર્મલે જલે
ભગવાને કહ્યું: જ્યારે ધાતાએ કામના પીડિત સ્ત્રીની કમર જોઈ, ત્યારે તેનું વીર્ય પડી ગયું; શરમથી એણે એ શુદ્ધ ક્ષીરસાગરના પાણીમાં મૂકી દીધું.
તતૌ બભૂવ બાલશ્ચ ધર્મતો વિધિપુત્રકઃ । ક્ષેત્રજ્ઞશ્ચ સુતઃ શાસ્ત્રે વરુણસ્યાપિ ગૌણતઃ
ત્યાં ધર્મ પ્રમાણે એક બાળક જન્મ્યું, જે નિયમથી બ્રહ્માનો પુત્ર હતો અને શાસ્ત્ર પ્રમાણે વારુણનો પણ ગણાયો.
મહાદેવ ઉવાચ યો વિદ્યાયોનિસંબન્ધો વેદેષુ ચ નિરૂપિતઃ । શિષ્યે પુત્રે ચ સમતા ચેતિ વેદવિદો વિદુઃ
મહાદેવએ કહ્યું: જ્ઞાન અને જન્મનો સંબંધ વેદોમાં સમજાવ્યો છે; વેદજ્ઞો કહે છે કે શિષ્ય અને પુત્ર બંનેમાં સમાનતા છે.
મન્ત્રં દદાતુ વરુણો વિદ્યાંચ બારકાય ચ । પુત્રો વિધાતુર્વઙ્નિશ્ચ શિષ્યશ્ય વરુણસ્ય ચ
વારુણે એ બાળકને મંત્ર અને વિદ્યા આપવી જોઈએ; જન્મથી એ વિધાતાનો પુત્ર છે અને શિષ્ય તરીકે વારુણનો છે.
વિષ્ણુર્દદાતુ બાલાય દાહિકાં સક્તિમુજ્જ્વલામ્ । સર્વદગ્ધો હુતાશશ્ચ નિર્વાણો વરુણેન ચ
વિષ્ણુએ એ બાળકને અગ્નિ જેવી પ્રખર શક્તિ આપવી જોઈએ; અગ્નિ સંપૂર્ણ રીતે દહાઈ ગયો હતો અને વારુણે એને શમાવ્યો હતો.
વિષ્ણુશ્ચ દાહિકાં શક્તિં દદૌ તસ્મૈ શિવાજ્ઞયા । મન્ત્રં વિદ્યાં ચ વરુણો રત્નમાલાં મનોહરામ્
શિવજીના આદેશથી વિષ્ણુએ એને દાહક શક્તિ આપી; વારુણે એને મંત્ર, વિદ્યા અને મનોહર રત્નમાળ પણ આપી.
ક્રોડે કૃત્વા ચ તં બાલં ચુચુમ્બ માયયા સુરઃ । બ્રહ્મણે ચ દદૌ સાક્ષાદ્વિષ્ણુશંકરયોરપિ
દેવતાએ બાળકને કોળે લઈને પ્રેમથી ચુંબન કર્યું અને સીધા બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને શંકરને પણ સોંપ્યો.
પ્રણમ્ય વિષ્ણું બ્રહ્મા ચ યયૌ શંભુઃ સ્વમન્દિરમ્ । અગ્ન્યુત્પત્તિશ્ચ કથિતા સ્વર્ણોત્પત્તિં નિશામય
વિષ્ણુને વંદન કરીને બ્રહ્મા ચાલ્યા ગયા અને શંભુ પોતાના મંદિરમાં ગયા; અગ્નિની ઉત્પત્તિ કહી, હવે સોનાની ઉત્પત્તિ સાંભળો.
વિલોક્ય રમ્ભાં સુશ્રોણિં સકામો વહ્નિરેવ ચ । પપાત વીર્યં ચચ્છાદ લજ્જયા વાસસા તથા
રંભાની સુંદર કમર જોઈને કામથી ભરેલા અગ્નિએ પોતાનું વીર્ય છોડ્યું અને શરમથી કપડાંથી ઢાંકી દીધું.
વિલોક્ય રમ્ભાં સુશ્રોણિં સકામો વહ્નિરેવ ચ । પપાત વીર્ય ચચ્છાદ લજ્જયા વાસસા તથા
રંભાની સુંદર કમર જોઈને કામથી ભરેલા અગ્નિએ પોતાનું વીર્ય છોડ્યું અને શરમથી કપડાંથી ઢાંકી દીધું.
ઉત્તસ્થૌ સ્વર્ણપુઞ્જશ્ચ વસ્ત્રં ક્ષિપ્ત્વા જ્વલત્પ્રભઃ । ક્ષણેન વર્ધયામાસ સ સુમેરુર્બભૂવ હ
કપડું દૂર કરતાં જ તેજસ્વી સોનાનો ઢગલો ઊભો થયો; ક્ષણમાં એ વધ્યો અને સુમેરુ પર્વત બની ગયો.
હિરણ્યરેતસં વહ્નિં પ્રવદન્તિ મનીષિણઃ । ઇતિ તે કથિતં સર્વં કિં ભૂયઃ શ્રોતુમિચ્છસિ
જ્ઞાની લોકો અગ્નિને 'સોનાવાળું વીર્ય ધરાવનાર' કહે છે; આમ બધું કહ્યુ, હવે તને બીજું શું સાંભળવું છે?
ઇતિ શ્રીબ્રહ્મo મહાo શ્રીકૃષ્ણજન્મખo ઉત્તo નારાદનાo વહ્નિસુવર્ણોત્પત્તિર્નામૈકત્રિંશદધિકશતતમોઽધ્યાયઃ
આ રીતે શ્રીબ્રહ્મવૈવર્ત મહાપુરાણના શ્રીકૃષ્ણ જન્મખંડના નારદકથિત અગ્નિ અને સોનાની ઉત્પત્તિ નામના એકસો એકત્રીસમા અધ્યાયનો અંત આવ્યો.
અથ દ્વાત્રિંશદધિકશતતમોઽધ્યાયઃ શૌનક ઉવાચ શ્રુતં સર્વં નાવશેષં ધર્મેશ વ્રહ્મણં ચ મામ્ । કથયસ્વ મહાભાગ પુરાણં પુનરેવ હિ
હવે એકસો બત્રીસમો અધ્યાય શરૂ થાય છે. શૌનકે કહ્યું: હે ધર્મના સ્વામી, હે બ્રહ્મણ, મેં બધું સાંભળ્યું, હવે કૃપા કરીને ફરીથી આખું પુરાણ મને કહો.
એવંવિધં પુરાણં ચ જન્મનૈવ ન હિ શ્રુતમ્ । નધૃષ્ટં ન શ્રુતં તાત તા (ત્વા) દૃશં વાજકં તથા
આવું પુરાણ તો જન્મથી આજ સુધી ક્યારેય સાંભળ્યું નથી; ન તો કોઈએ આવું વાંચ્યું છે, ન સાંભળ્યું છે, અને તારા જેવો વાચક પણ મેં ક્યારેય જોયો નથી, પ્રિય.
સૂત ઉવાચ શ્રૂયતાં ભો મહાભાગ સાવધાનં ચ સંયતમ્ । અધ્યાયશ્રવણેનૈવ પુરાણફલમાલભેત્
સૂતજી બોલ્યા: હે મહાભાગ્યશાળી, ધ્યાનપૂર્વક અને સંયમથી સાંભળો; માત્ર આ અધ્યાયનું શ્રવણ કરવાથી પુરાણનું ફળ મળી જાય છે.