ભારતે પુણ્યભૂમૌ ચ સર્વેષામીપ્સિતે વરે । લભેત્પતિં હરિં કાન્તં તપસા પ્રકૃતેઃ પરમ્
ભારત, એ પવિત્ર ભૂમિમાં, જે સૌને ઇચ્છનીય છે, ત્યાં તપથી પ્રકૃતિથી પરે હરિને પતિ અને પ્રિયરૂપે પ્રાપ્ત કરી શકાય છે.
તથાઽપિ પ્રદહેદ્ગાત્રં કામબાણેન સાંપ્રતમ્ । અસ્યાઃ શત્રુઃ કથં ચન્દ્રો મધુર્વા મધુમાધવૌ
છતાં પણ, કામના બાણથી શરીર હવે દાઝે છે; ચાંદ્ર પણ શત્રુ સમાન લાગે છે અને મધુ અને મધુસૂદન પણ મીઠા નથી લાગતા.
શંકરેણ પ્રદગ્ધોઽભૂત્પુનરેવ સ મન્મથઃ । ચન્દ્રં ભક્ષતુ રાહુશ્ચ પુનશ્ચોદ્વમનં તથા
મનમથને શંકરે દાઝાવ્યો, છતાં તે ફરી આવ્યો; રાહુ ચાંદ્રને ગળી જાય છે અને પછી ફરી ઉગળી નાખે છે.
મધુશ્ચ મિત્રશોકેન પ્રાણાંસ્ત્યક્ત્વા યયૌયમમ્ । સુધાસિન્ધુશ્ચ ચેન્દુર્યો વિષસિન્ધુશ્ચ માં પ્રતિ
મધુએ મિત્રના શોકથી પ્રાણ છોડી યમ પાસે ગયો; મારા માટે ચાંદ્ર અમૃતનું પણ છે અને ઝેરનું પણ.
સુવેષઃ સ્યાજ્જ્વલદ્વહ્નિશ્ચન્દનં તદ્ ઘૃતાહુતિઃ । સંતતં પ્રદહેદ્ગાત્રં સુગન્ધિશ્ચ સમીરણઃ
સુંદર વસ્ત્રો જ્વલંત અગ્નિ સમાન છે, ચંદન ઘી સમાન છે; એ સતત શરીરને દાઝે છે, અને સુગંધિત પવન પણ.
ત્યક્તાહારા મમ સખી પશ્ય શ્વસિતિ જીવતિ । પ્રશંસાંકુરુ કૃષ્ણસ્ય મુખેન કુરુનન્દન
મારી સખી, આહાર છોડીને પણ શ્વાસ લે છે અને જીવે છે; હે કુરુનંદન, કૃષ્ણની પ્રશંસા તું પોતાના મોઢે કર.
તન્નામસ્મૃતિમાત્રેણ તદ્ગુણશ્રવણેન ચ । તદ્વાર્તયા ચ શુભયા સહસા ચેતનં ભવેત્
માત્ર તેનું નામ સ્મરણ કરતાં, અથવા તેના ગુણો સાંભળતાં કે તેની શુભ વાતો કરતાં જ, મન તરત જ જાગૃત થઈ જાય છે.
શશિકલોવાચ ત્વં કિં માધવિ જાનાસિ કૃષ્ણમાત્માનમીશ્વરમ્ । યં તં બ્રહ્માદયો દેવા વેદાશ્ચત્વાર એવ ચ
શશિકલાએ કહ્યું: માધવી, શું તું ખરેખર કૃષ્ણને, એ પરમેશ્વરને ઓળખે છે? જેને બ્રહ્મા અને બીજા દેવતાઓ, તેમજ ચારેય વેદો પણ સમજવા ઈચ્છે છે.
ધ્યાયન્તિ સંતસં સન્તઃ પાદપદ્મં સુરેપ્સિતમ્ । પદ્મા સરસ્વતી દુર્ગા સોઽનન્તોઽપિ મહેશ્વરઃ
સારા લોકો સતત તેના કમળ જેવા પગમાં ધ્યાન કરે છે, જેને દેવતાઓ પણ પામવા ઈચ્છે છે; પદ્મા, સરસ્વતી, દુર્ગા, અનંત અને મહેશ્વર પણ એના પર ધ્યાન કરે છે.
યં ન જાનન્તિ સિદ્ધેન્દ્ર મુનીન્દ્રાં મનવસ્તથા । સર્વાત્મનઃ કુતો રૂપં નિર્ગુણસ્ય કુતો ગુણાઃ
સિદ્ધો, ઋષિ ઇન્દ્ર અને મનુઓ પણ તેને જાણતા નથી; તો સર્વવ્યાપીનું સ્વરૂપ કે ગુણો આપણે કેવી રીતે જાણી શકીએ?
સત્યમુક્તં ચ સત્યસ્ય યત્તદેવ યથોચિતમ્ । ધત્તે ભારાવતરણે પૃથિવ્યાશ્ચ મનોહરમ્
સાચું કહેવાયું છે, અને જે સત્યને યોગ્ય હોય તે જ તે ધરણે માટે ધારણ કરે છે; અને એ ખૂબ જ અદ્ભુત છે.
સુખમાહ્લાદકં રમ્યં ભક્તાનુગ્રહવિગ્રહમ્ । કિમનિર્વચનીયં ચ રૂપં જનમનોહરમ્
તેનું સ્વરૂપ આનંદદાયક, આનંદભર્યું, સુંદર અને ભક્તોને કૃપા આપનારું છે; એ વર્ણનથી પર છે અને બધાના મનને મોહી લે છે.
કોટિકન્દર્પલાવણ્યં લીલાધામ શુભાક્ષયમ્ । યત્પાદપદ્મમધુરં મધુ મન્દાકિનીજલમ્
તેમાં કરોડો કામદેવ કરતાં વધુ સૌંદર્ય છે, એ લીલાઓનું ધામ છે, અને ક્યારેય ક્ષય પામતું નથી; તેના કમળ જેવા પગ મધ અને ગંગાજળ જેટલા મીઠા છે.
દધ્રે શિરસિ ભક્ત્યા ચ સર્વેશઃ શંકરઃ પરઃ । શશ્વત્કરોતિ વૈરાગી તીર્થકીર્તેશ્ચ કીર્તનમ્
પરમેશ્વર શંકરે ભક્તિપૂર્વક એ મીઠા કમળપદને પોતાના માથે ધારણ કર્યા; એ હંમેશા વૈરાગી રહી તીર્થોના કીર્તન કરે છે.
ક્ષણં નૃત્યતિ ભક્ત્યા ચ પઞ્ચવક્ત્રેણ ગાયતિ । આહારં ભૂષણં વસ્ત્રં પરિત્યજ્ય દિગમ્બરઃ
એ ક્ષણ માટે ભક્તિથી નૃત્ય કરે છે, પાંચ મોઢાથી ગાય છે, અને ખોરાક, આભૂષણ, વસ્ત્ર ત્યજી દિશાઓને જ વસ્ત્ર બનાવે છે.
બ્રહ્મ જ્યોતિઃ સ્વરૂપં ચ ધ્યાત્વા શુભ્રં સુનિર્મલમ્ । બ્રહ્મા ચ તપસા જન્મ નયત્યેવ હિ સેવયા
બ્રહ્મા તેજસ્વી, શુદ્ધ અને નિર્મળ બ્રહ્મસ્વરૂપનું ધ્યાન કરીને, તપ અને સેવા દ્વારા જન્મ પામે છે.
સુશીલોવાચ નિર્મઞ્છનાર્હં ન ભવેત્તસ્ય કામશતં શતમ્ । ચન્દ્રોઽશિવનીકુમારો વા રુપેષુ કેન ગણ્યતે
સુશીલાએ કહ્યું: તેના માટે લાખો કામનાઓ પણ ધોવા યોગ્ય નથી; ચાંદ્ર, શિવપુત્ર કે બીજું કોઈ પણ તેના રૂપની સરખામણી કરી શકે નહીં.
અસંખ્યેષુ ચ વિશ્વેષુ બ્રહ્મવિષ્ણુશિવાદયઃ । મુનયો મનવઃ સિદ્ધા ભક્તાઃ સન્તશ્ચ સંતતમ્
અણગણ્ય બ્રહ્માંડોમાં બ્રહ્મા, વિષ્ણુ, શિવ, ઋષિઓ, મનુઓ, સિદ્ધો, ભક્તો અને સંતો સતત તેનું ધ્યાન કરે છે.
ધ્યાયન્તે યત્પદામ્ભોજં નિર્ગુણસ્યાઽઽત્મનશ્ચ વૈ । વેદાઃ સ્તોતું ન શક્તાશ્ચ યમીશં ચ સરસ્વતી
તેઓ સર્વગुणાતીત અને આત્મારૂપના કમળપદનું ધ્યાન કરે છે; વેદો અને સરસ્વતી પણ એ ઈશ્વરની સ્તુતિ કરી શકતા નથી.
જડીભૂતા ચ ભીતા ચ સ્તવનેન ક્ષમાણ્યેતુ । સહસ્રવક્ત્રઃ સ્તવને કમ્પિતશ્ચ નિરન્તરમ્
સરસ્વતી સ્તુતિ કરતાં જડ અને ભયભીત થઈ જાય છે; સહસ્રમુખ શેષ પણ તેની સ્તુતિમાં સતત કંપે છે.
વેદાનાં જનકો બ્રહ્મા સ્તોત્રેણ તસ્ય હીશ્વરઃ । તં સત્યં નિત્યમીશં ચ માધવી પરિનિન્દતિ
વેદોના જનક બ્રહ્મા પણ તેની સ્તુતિમાં અસમર્થ છે; છતાં માધવી એ સત્ય, શાશ્વત ઈશ્વરમાં દોષ શોધે છે.
અપવિત્રા સભા ભૂતા ગોપીનાં જીવનં વૃથા । તાસુ પુણ્યવતી શોકઃ પ્રણશ્યતિ ન સંશયઃ
ગોપીઓની સભા અપવિત્ર બની જાય છે અને તેમનું જીવન વ્યર્થ છે; તેમ છતાં, તેમાં પુણ્યવતી માટે શોક નિશ્ચિતપણે નાશ પામે છે—આમાં કોઈ શંકા નથી.
રત્નમાલોવચ દધાર વામહસ્તેન શૈલં ગોવર્ધનં હરિઃ) । તતઃ કિં તદ્દશઃ શૌર્ય જગતાં જનકસ્ય ચ
રત્નમાલાએ કહ્યું: હરિએ ડાબા હાથે ગોવર્ધન પર્વત ઉંચક્યો; તો પછી તેની અને જગતના પિતાની શૌર્યની શું વાત?
શૈલાનાં ચ સહસ્રં યો ભેતું શક્તશ્ચ દૈત્યરાટ્ । લીલામાત્રેણ તેષાં ચ લક્ષં હન્તુ ક્ષમો હરિઃ
દૈત્યરાજ તો હજાર પર્વતો તોડી શકે, પણ હરિ માત્ર રમતમાં જ લાખ પર્વતોનો વિનાશ કરી શકે છે.
યદંશકલયા જાતઃ સૂકરો વિષ્ણુરીશ્વરઃ । વસુધાં દશનાગ્રેણ ચોદ્દધાર ચ લીલયા
જ્યારે ભગવાન વિષ્ણુએ પોતાના એક અંશથી વરાહ રૂપ ધારણ કર્યું, ત્યારે તેમણે મોજમાં પોતાના દાંતના ટોચે ધરતીને ઉંચકીને રાખી.
શૈલાનાં ચ સહસ્રાણિ યત્ર સન્તિ મહીતલે । દૈત્યાશ્ચ વાઽપ્યસંખ્યાશ્ચ વીરાઃ શૂરાસ્તથૈવ ચ
આ ધરતી પર હજારો પર્વતો છે અને અસંખ્ય દૈત્યો તથા અનેક બહાદુર અને શૂરવીર યોદ્ધાઓ વસે છે.
તેનૈવ કર્મણા તસ્ય ન શૌર્યં ન ચ પૌરુષમ્ । ન યશાશ્ચ પ્રશંસા વા સખિ સર્વાત્મનાઽઽત્મના
મિત્ર, એ કાર્યથી તેમના શૌર્ય, પુરુષાર્થ કે યશની સંપૂર્ણ મહિમા વ્યક્ત થતી નથી.
પારિજાતોવાચ સપ્તદ્વીપા ચ વસુધા સશૈલવનસાગરા । કાઞ્ચનીભૂમિસહિતા સર્વાધારા મનોહરા
પારિજાતે કહ્યું: સાત દ્વીપોવાળી ધરતી, જેમાં પર્વતો, જંગલો અને સમુદ્રો છે, સુવર્ણભૂમિ સાથે, સર્વનું આધાર અને મનોહર છે.
સપ્ત સ્વર્ગાશ્ચ વિવિધા બ્રહ્મલોકાવધિ પ્રિયે । વિચિત્રાઃ સુન્દરાશ્ચૈવ પાતાલાનાં ચ સપ્ત ચ
પ્રિયે, સાત પ્રકારના સ્વર્ગલોકો, બ્રહ્મલોક સુધી, અને સાત પાતાળલોકો, જે અદભુત અને સુંદર છે—
એતૈઃ પરિમિતં વિશ્વં બ્રહ્માણ્ડં બ્રહ્મણા કૃતમ્ । મહદ્વિષ્ણોર્લોમકૂપે તદેવં ચાણુવત્સ્થિતમ્
આ બધાથી બ્રહ્માએ જગત, બ્રહ્માંડ બનાવ્યું છે; આ બધું મહાવીષ્ણુના શરીરના એક રોમકૂપમાં નાના અણુ જેવું છે.