પ્રણમ્ય સહસા મૂધર્ના ભક્તિનમ્રા પુટાઞ્જલિઃ । પ્રદદૌ ચન્દનં તસ્ય ગાત્રેશ્યામલસુન્દરે
હૃદયપૂર્વક નમન કરીને, માથું ઝુકાવી અને હાથ જોડીને, તેણે ચંદન ભગવાનના શ્યામ અને સુંદર અંગો પર ચઢાવ્યું.
ગાત્રેષુ તદ્ગણાનાં ચ સ્વર્ણપાત્રકરા વરા । કૃત્વા પ્રદક્ષિણં કૃષ્ણં પ્રણનામ પુનઃ પુનઃ
સોનાની વાસણમાં ચંદન લઈને, તેણે ભગવાનના સાથીઓના અંગો પર પણ લગાડ્યું, પછી કૃષ્ણજીની પરિક્રમા કરી વારંવાર નમન કર્યું.
શ્રીકૃષ્ણદૃષ્ટિમાત્રેણ શ્રીયુક્તા સા બભૂવ હ । સહસા શ્રીસમા રમ્યા રૂપેણ યૌવનેન ચ
માત્ર શ્રીકૃષ્ણના દૃષ્ટિપાતથી, તે સ્ત્રી અચાનક જ શ્રી જેવી સુંદરતા અને યુવાનતા પામી, તેજસ્વી અને મનોહર બની ગઈ.
વહિશુદ્ધાંશુવસના રત્નભૂષણભૂષિતા । યથા દ્વાદશવર્ષોયા કન્યા ધન્યા મનોહરા
પવિત્ર અને તેજસ્વી વસ્ત્રો પહેરેલી, રત્નોથી શોભાયમાન, તે બાર વર્ષની ધન્ય અને મનમોહક કન્યા જેવી દેખાતી હતી.
બિમ્બોષ્ઠી સસ્મિતા શ્યામા તપ્તકાઞ્ચનસંનિભા । સુશ્રોણી સુદતી બિલ્વફલતુલ્યપયોધરા
બિંબફળ જેવી લાલ ઓઠવાળી, સ્મિતવદન, શ્યામવર્ણ, તપેલા સોનાની જેમ તેજસ્વી, સુંદર કટિ, મોહક દાંત અને બિલ્વફળ જેવી ઉન્નત છાતી ધરાવતી.
અમૂલ્યરત્નનિર્માણહારસારવિરાજિતા । ગજેન્દ્રરાજગમના રત્નમઞ્જીરરઞ્જિતા
અમૂલ્ય રત્નોથી બનેલા હારોથી શોભાયમાન, રાજહાથી જેવી ગતિ ધરાવતી, અને રત્નમય પાયલના ઘંઘાટથી ગુંજતી.
બિભ્રતી કબરીભારં માલતીમાલ્યવેષ્ટિતમ્ । રક્ષિતં વામભાગેન રુચિરં વર્તુલાકૃતિમ્
માળતીના હારોથી ગૂંથાયેલી ઘનઘોર વાળની ગાંઠ પહેરેલી, સુંદર ગોળ આકારની અને ડાબી બાજુથી સુરક્ષિત.
સિન્દૂરબિન્દું દધતોં દાડિમીકુસુમાકૃતિમ્ । કસ્તૂરી બિન્દુમુપરિ સાર્ધ ચન્દનબિન્દુભિઃ
દાડમના ફૂલ જેવો સિંદૂરનો ટપકું ધારણ કરેલું, ઉપર કસ્તૂરીનું ટપકું અને તેની સાથે ચંદનના ટપકાં પણ લાગેલા.
રન્નદર્પણાહસ્તા ચ પ્રશસ્તા રતિકર્મસુ । શ્રીકૃષ્ણં વરયામાસ લોલલોચનકોણતઃ
હાથમાં અરીસો ધરાવતી, પ્રેમકલા માં નિપુણ, અને રમૂજી દ્રષ્ટિથી શ્રીકૃષ્ણને પસંદ કર્યો.
શ્રીવાસસ્તાં સમાશ્વસ્ય યયૌ સ્થાનાન્તરં પરમ્ । કૃતાર્થરૂપા સા પ્રીત્યા યયૌ પદ્મયથાઽઽલયમ્
શ્રીનિવાસે તેને આશ્વાસન આપ્યું અને પછી બીજે ગયા; તે પૂર્ણ અને આનંદિત થઈ, કમળમાં વસતી લક્ષ્મી જેવી પોતાના ઘરે ગઈ.
સ દદર્શ સ્વભવનં યયા પદ્યાલયાલયમ્ । રત્નશય્યાવિરચિતં સદ્રત્નસારનિર્મિતમ્
તેને પોતાનું મહેલ દેખાયું, જે કમળના ઘર જેવું સુંદર હતું, જ્યાં રત્નોથી બનેલી શૈયાઓ અને ઉત્તમ રત્નોથી બનેલી ભવ્ય રચના હતી.
રત્નપ્રદીપરાજીભી રાજિતાભિશ્ચ રાજિતમ્ । રત્નદર્પણરાજૈશ્ચ રાજિતં પરિતસ્તતઃ
મહેલ ચમકતા રત્નદિપોની પંક્તિઓથી પ્રકાશિત હતો અને ચારેય બાજુ ભવ્ય રત્નદર્પણોથી શોભતો હતો.
સિન્દૂરવસ્ત્રતામ્બૂલં શ્ચેતચામરમાલ્યકમ્ । બિભ્રતીભિશ્ચ દાસીભિર્વેષ્ટિતં દાસસંઘકૈઃ
ત્યાં દાસીઓ લાલ કપડાં, પાન, ચામર અને ફૂલોની વેણીઓ પહેરીને, દાસીઓ અને દાસોના ટોળા વચ્ચે ઊભી હતી.
તત્ર ગત્વા ચ ભુક્ત્વા ચ મિષ્ટાન્નં પરમં મુદા । સુષ્વાપ રત્નપર્યઙ્કે સા દાસીભિશ્ચ સેવિતા
ત્યાં પહોંચી, આનંદપૂર્વક મીઠા ભોજન લીધા પછી, તે રત્નોથી બનેલી પથારી પર દાસીઓની સેવા સાથે સુઈ ગઈ.
સકર્પૂરં ચ તામ્બૂલં કસ્તૂરીકુઙ્કુમાન્વિતમ્ । ચન્દનં સ્થાપયામાસ સ્વતલ્પે હરયે સતી
તે ભક્તિથી પોતાના પથારી પર હરિ માટે કપૂર, પાન, કસ્તૂરી, કુંકુમ અને ચંદન રાખી દીધું.
માલતીમાલ્યયુગલં કર્પૂરાદિસુવાસિતમ્ । શીતલં સલિલં સ્વાદુ મિષ્ટાન્નં સ્વસમીપતઃ
તેના પાસે કપૂર અને સુગંધથી મહેકતી માળતીની બે વેણી, ઠંડું અને મીઠું પાણી અને સ્વાદિષ્ટ ભોજન રાખેલું હતું.
કર્મણા મનસા વાચા ચિન્તયન્તી હરેઃ પદમ્ । હરેરાગમનં ચાપિ મુખચન્દ્રં મનોહરમ્
તે પોતાના કર્મ, મન અને વાણીથી હરિના ચરણોનું સ્મરણ કરતી, હરિના આવવાનો અને તેના ચંદ્ર જેવા મનમોહક મુખનો વિચાર કરતી રહી.
જગત્કૃષ્ણમયં શશ્વત્પશ્યન્તી કામુકી મુને । કોટિકન્દર્પલીલાભં કામસક્તં ચ કામુકમ્
મુનિ, તે કામનાથી ભરેલી સ્ત્રી સતત આખું જગત કૃષ્ણમય જોઈ રહી હતી, જે કરોડો કામદેવ જેવી લિલાઓ કરતો અને પ્રેમમાં લીન રહેતો હતો.
તતો તદર્શ શ્રીકૃષ્ણો માલાકારં મનોહરમ્ । માલાસમૂહં બિભ્રન્તં ગચ્છન્તં રાજમન્દિરમ્
પછી શ્રીકૃષ્ણે મનોહર માળા બનાવનારને જોયો, જે માળાઓનો ગુચ્છ લઈને રાજમહેલ તરફ જઈ રહ્યો હતો.
સોઽપિ દૃષ્ટ્વા ચ શ્રીકાન્તં પ્રણમ્ય શિરશા ભુવિ । દદૌ માલ્યસમૂહં ચ કૃષ્ણાય પરમાત્મને
શ્રીકૃષ્ણને જોઈને, માળાકારે માથું ઝુકાવી પ્રણામ કર્યો અને માળાઓનો ગુચ્છ પરમાત્મા કૃષ્ણને અર્પણ કર્યો.
કૃષ્ણસ્તસ્મૈ વરં દત્તવા સ્વદાસ્યમતિદુર્લભમ્ । માલ્યં ગૃહીત્વા પ્રયયૌ રાજમાર્ગે વરં વરઃ
કૃષ્ણે તેને પોતાનું દુર્લભ સેવકપદ આપ્યું. પછી માળા લઈને શ્રેષ્ઠ પુરુષ રાજમાર્ગે આગળ વધ્યો.
તતો દદર્શ રજકં બિભ્રતં વસ્ત્રપુઞ્જકમ્ । અહંકૃતિબલિષ્ઠં ચ સતતં યોવનોદ્વતમ્
પછી તેણે એક ધોબીને જોયો, જે કપડાંનો ગોઠ લઈ જઈ રહ્યો હતો, ગર્વીલો, બળવાન અને યુવાનીનો અહંકાર ધરાવતો હતો.
વસ્ત્રં યયાચે તં કૃષ્ણો વિનયેન મહામુને । સ તસ્મૈ ન દદૌ વસ્ત્રં તમુવાચ ચ નિષ્ઠુરમ્
કૃષ્ણે નમ્રતાથી તેના પાસેથી કપડાં માગ્યાં, પણ તેણે આપ્યાં નહીં અને કઠોર શબ્દોમાં જવાબ આપ્યો.
ગોરક્ષકાણાં ત્વદ્યોગ્યં વસ્ત્રમેતત્સુદુર્લભમ્ । રાજયોગ્યં ચ હે મૂઢ હે ગોપજનવલ્લભ
તે બોલ્યો: 'આ કપડાં ગૌવાળાઓ માટે અને રાજાઓ માટે યોગ્ય છે, મૂર્ખ, ગોપજનના પ્રિય તું.'
ગૃહીત્વા ગોપકન્યાશ્ચ કન્યાલોલુપ લમ્પટ । યદ્વિહારઃ કૃતસ્તત્ર વૃન્દારણ્યેઽપ્યરાજકે
'તુ ગોપકન્યાઓને લઈને, કન્યાઓમાં લાલચુ અને ઉશ્કેરાયેલા, વૃંદાવનના જંગલમાં પણ મોજમસ્તી કરી છે, જ્યાં રાજા નથી.'
ન ચાત્ર તાદૃશં કર્મ રાજ્ઞઃ કંસસ્ય વર્ત્મંનિ । વિદ્યમાનોઽત્ર રાજેન્દ્રઃ શાસ્તા દુષ્ટસ્ય તત્ક્ષણમ્
'પણ અહીં, કન્સ રાજાના રાજ્યમાં આવું વર્તન ચાલતું નથી; અહીં રાજા છે અને તુરંત દુષ્ટને દંડ આપે છે.'
રજકસ્ય વચઃ શ્રુત્વા જહાસ મધુસૂદનઃ । જહાસ બલદેવશ્ચ સાક્રૂરો ગોપવર્ગકઃ
ધોબીના શબ્દો સાંભળી મધુસૂદન હસી પડ્યા; બલદેવ, અક્રૂર અને ગોપો પણ સાથે હસ્યા.
તં નિહત્ય ચપેટેન જગ્રાહ વસ્ત્રપુઞ્જકમ્ । વસ્ત્રં સંધારયામાસ શ્રીકૃષ્ણઃ સગણસ્તથા
કૃષ્ણે તેને એક થપ્પડ મારીને ધોબીને માર્યો અને કપડાંનો ગોઠ લઈ લીધો; પછી શ્રીકૃષ્ણે પોતાના મિત્રો સાથે તે કપડાં વહેંચી દીધાં.
રત્નયાનેન ગોનોકં પાર્ષદેર્વેષ્ટિતેન ચ । યયૌ રજકરાજશ્ચ ધૃત્વા દિવ્યકલેવરમ્
આ રત્નોથી શોભિત ગાયની ગાડીમાં, આસપાસ સેવકોની ભીડ સાથે, રંગવાળાઓના રાજાએ દિવ્ય શરીર ધારણ કરીને પ્રસ્થાન કર્યું.
શશ્વદ્યૌવનયુક્તં ચ જરામૃત્યુહરં વરમ્ । પીતવસ્ત્રસમાયુક્તં સસ્મિતં શ્યામસુન્દરમ્
તેને કદી ન ખૂટતી યુવાની મળી હતી, વૃદ્ધતા અને મૃત્યુ દૂર કરતું વરદાન મળ્યું હતું, પીળાં વસ્ત્રો પહેરેલા, હમેશાં સ્મિત કરતી, શ્યામ અને સુંદર કાયામાં તે શોભતો હતો.