ચતુઃષષ્ટિકલાશક્ત્યા યથા કાન્તા કલાવતી । કામશાસ્ત્રેષુ નિપુણા વિદગ્ધા રસિકેશ્વરી
ચૌસઠ કળાની શક્તિથી, જેમ પ્રેમિકા કળાવતી હોય છે, તે કામશાસ્ત્રોમાં પારંગત, રસિક અને આનંદની રાણી હતી.
શૃઙ્ગારલીલાનિપુણા શશ્વત્કામા ચ કામુકી । સુન્દરી સુન્દરીષ્વેવ શશ્વત્સુસ્થિરયૌવના
તે શૃંગારક્રીડામાં નિપુણ, હંમેશાં કામથી ભરેલી અને ઇચ્છાવાળી; સુંદરાઓમાં સૌથી સુંદર અને યુવાનીમાં હંમેશાં સ્થિર હતી.
પિતણાં માનસી કન્યા ધન્યા માન્યા ચ માનિની । શંભોઃ શિષ્યા જ્ઞાનયુતા શતકલ્પાન્તજીવિની
પિતાનાની માનસ પુત્રી, ભાગ્યશાળી, માન્ય અને ગૌરવવાળી; શંભુની શિષ્યા, જ્ઞાનથી યુક્ત અને સો કલ્પ સુધી જીવતી.
વેદવેદાઙ્ગનિપુણા યોગનીતિવિશારદા । નાનારૂપધરા સાધ્વી પ્રસિદ્ધા સિદ્ધયોગિની
તે વેદ અને તેના અંગોમાં પારંગત, યોગની રીતોમાં નિપુણ, અનેક રૂપ ધારણ કરતી, સદ્ગુણી અને સિદ્ધ યોગિની તરીકે પ્રસિદ્ધ હતી.
તત્કન્યા રાધિકા દેવી માતૃતુલ્યા ચ કામુકી । ચકાર નાનાભાવં સા સુશીલા સ્વામિનં પ્રતિ
એ જ પુત્રી રાધાદેવી, માતા સમાન અને કામના ભરેલી, પોતાના સ્વામી પ્રત્યે વિવિધ ભાવ દર્શાવતી અને સદાચારી હતી.
ચતુઃષષ્ટિકલામાનં શ્રૃઙ્ગારં ચ ચકાર સઃ । ત્યા વિશિષ્ટયા સાકં રાસે રામરસોત્સુકઃ
કૃષ્ણે રાધા સાથે મળીને ચૌસઠ કળાના શૃંગાર કર્યા, અને રસોત્સવના આનંદ માટે ઉત્સુક રહ્યા.
તાં નખાગ્રક્ષતશ્રોણીં નખક્ષતપયોધરામ્ । લુપ્તચન્દનસિંદૂરાં કબરીશિથિલાં સતીમ્
તેના નખથી કાંધ અને નિતંબ પર ખુરદરા નિશાન પડ્યા હતા, સ્તનો પર પણ નખના ચિહ્નો હતા; ચંદન અને સિંદૂર લૂંટી ગયેલું, વાળ છૂટેલા અને તે પવિત્ર હતી.
સુખસંભોગમગ્નાં ચ નગ્નાં ચ શોકમૂર્ચ્છિતામ્ । પુલકાઞ્ચિતસર્પાઙ્ગીં નિદ્રાદેવી સમાયયૌ
સુખભોગમાં લીન, કપડાં વિના અને શોકથી બેભાન, શરીરે સાપ જેવી રોમાવળીથી શોભાયમાન; ત્યારે નિદ્રાદેવી આવી.
દૃષ્ટ્વા તાં નિદ્રિતાં કૃષ્ણઃકૃપયા ચ કૃપાનિધિઃ । રુરોદ માયયા માયી મયેશો લોકશિક્ષયા
કૃષ્ણે તેને ઊંઘતી જોઈ, તો દયાના સાગર બની, જગતને શીખ આપવા માટે, માયાપતિ કૃષ્ણે દયાથી રડ્યા.
કૃત્વા વક્ષસિ રાધાં ચ ચુચુમ્બ ચ પુનઃ પુનઃ । સ્નાતાં ચ નેત્રસલિલૈઃ પ્રાણાધિષ્ઠાતૃદેવતામ્
કૃષ્ણે રાધાને પોતાના છાતી પર રાખી, વારંવાર ચુંબન આપ્યું; પોતાના નેત્રોના જળથી, પ્રાણની દેવીને સ્નાન કરાવ્યું.
પ્રાણાધિકાં પ્રિયતમાં ધારયામાસ વાસસી । વહ્નિશુદ્ધેઽતિસૂક્ષ્મે ચામૂલ્યે વિશ્વમુદુર્લભે
પ્રાણથી પણ વધુ પ્રિય રાધાને, અગ્નિથી શુદ્ધ, અત્યંત સૂક્ષ્મ અને અમૂલ્ય એવા, જગતમાં દુર્લભ વસ્ત્રો પહેરાવ્યા.
કબરીં ચ દદૌ કુઙ્કુમચન્દનમ્ । તદ્ગાત્રે ચ ગલે હારમમૂલ્યં રત્નનિર્મિતમ્
કૃષ્ણે રાધાના વાળમાં કુંકુમ અને ચંદન લગાડ્યું; તેના શરીર અને ગળામાં રત્નોથી બનેલું અમૂલ્ય હાર પહેરાવ્યું.
સિન્દૂરં ચ દદૌ તસ્યાઃ સીમન્તાધઃસ્થલેઽમલે । દાડિમીકુસુમાકારં યુક્તં ચન્દનબિન્દુભિ
પછી કૃષ્ણે રાધાના નિર્મળ માથાના ભાગે, દાડમના ફૂલ જેવું, ચંદનના ટીપાંથી શોભિત સિંદૂર લગાવ્યું.
ચકાર પદ્મકં ગણ્ડે નાનાચિત્રવિચિત્રકમ્ । દદૌ તત્પાદપદ્મે ચ રત્નમઞ્જીરરઞ્જિતમ્
કૃષ્ણે રાધાના ગાલ પર કમળનું ચિહ્ન અને અનેક સુંદર આલેખનો બનાવ્યા; અને તેના પગ પર રત્નજડિત પાયલ પહેરાવી.
પાદાઙ્ગુલિનખાગે ચ સુન્દરાલક્તકં દદૌ । નાનાસુવેષોજ્જ્વલિતાં તાં નિદ્રાકુલિતાં વિભુઃ
વિભુએ તેની સુંદર પગની આંગળીઓ અને નખ પર લાલ રંગ લગાવ્યો, અને તેને ચમકદાર વસ્ત્રો પહેરાવ્યા; અનેક આભૂષણોમાં તેજસ્વી, તે ઊંઘથી થાકી પડી હતી.
પુનશ્ચકાર મોહેન ગાઢાલિઙ્ગનમીપ્સિતમ્ । પુનશ્ચ ચુમ્બનં કૃત્વા નિવેશ્ય ચ સ્વવક્ષસિ
પછી, મોહથી, તેણે ફરીથી ગાઢ લપટાવાની ઇચ્છા કરી; ફરી એકવાર ચુંબન કર્યું અને તેને પોતાના છાતી પર રાખી.
સુષ્વાપ જગતાં સ્વામી કાન્તાવિરહકાતરઃ । એતસ્મિન્નન્તરે કાને બ્રહ્મા લોકપિતામહઃ
જગતના સ્વામી, પોતાના પ્રિયાની વિયોગથી વ્યથિત, ઊંઘમાં ડૂબી ગયા. એ સમયે, વનમાં, બ્રહ્મા, જગતના પિતામહ,
શિવશેષાદિભિર્દેવૈર્મુનીન્દ્રૈઃ સાર્ધમાયયૌ । આગત્ય નત્વા સિરસા તુષ્ટાવ સંપુટાઞ્જલિઃ
શિવ, શેષ અને અન્ય દેવો તથા મહાન ઋષિઓ સાથે આવ્યા; આવીને, તેમણે માથું ઝુકાવી, હાથ જોડીને ભગવાનની સ્તુતિ કરી.
સામવેદોક્તસ્તોત્રેણ પરિપૂર્ણતમં વિભુમ્
સામવેદમાં જણાવેલી સ્તુતિથી તેમણે ભગવાનની સંપૂર્ણ રીતે પ્રશંસા કરી.
બ્રહ્મોવાચ જય જય જગદીશ વન્દિતચરણ નિર્ગુણ નિરાકાર સ્વેચ્છામય ભક્તાનુગ્રહ નિત્યવિગ્રહ
બ્રહ્માએ કહ્યું: જય જય જગદીશ, જેમના પગ પૂજાય છે; ગુણહીન, આકારહીન, પોતાની ઇચ્છાથી ભરેલ, ભક્તોને હંમેશા કૃપા કરનાર, શાશ્વત સ્વરૂપ.
સર્પાધિષ્ઠાતૃદેવાયેત્યુક્ત્વા વૈ પ્રીણનાય ચ । પુનઃપુનઃરુવાચેદં મૂર્ચ્છિતશ્ચ બભૂવ હ
સર્પના અધિષ્ઠાતૃ દેવને આ રીતે કહ્યું અને તેમને પ્રસન્ન કરવા માટે વારંવાર એ જ શબ્દો પુનાવ્યા; પછી બ્રહ્મા બેહોશ થઈ ગયા.
ઇતિ બ્રહ્મકૃતં સ્તોત્રં યઃ શૃણોતિ સમાહિતઃ । તત્સર્પાભીષ્ટસિદ્ધિશ્ચ ભવત્યેવ ન સંશયઃ
જે વ્યક્તિ બ્રહ્મા દ્વારા રચાયેલી આ સ્તુતિ ધ્યાનપૂર્વક સાંભળે છે, તેને સર્પ સંબંધિત ઈચ્છિત સિદ્ધિ જરૂર મળે છે; તેમાં કોઈ શંકા નથી.
અપુત્રો લભતે પુત્રં પ્રિયાહીનો લભેત્પ્રિયામ્ । નિર્ધનો લભતે સત્યં પરિપૂર્ણતમં ધનમ્
જેને સંતાન નથી, તેને સંતાન મળે છે; જે પ્રિયથી વિયોગમાં છે, તેને પ્રિય મળે છે; ગરીબને સાચું અને સંપૂર્ણ ધન મળે છે.
ઇહ લોકે સુખં ભુક્ત્વા ચાન્તે દાસ્યં લભેદ્ધરેઃ । અચલાં ભક્તિમાપ્નોતિ મુક્તેરપિ સુદુર્લભામ્
આ જગતમાં સુખ ભોગવીને, અંતે હરિની દાસતા મળે છે; અડગ ભક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે, જે મુક્તિને પણ દુર્લભ છે.
સ્તુત્વા ચ જગતાં ધાતા પ્રણમ્ય ચ પુનઃ પુનઃ । શનૈઃ શનૈઃ સમુત્થાય ભક્ત્યા પુનરુવાચ હ
જગતના ધાતાને સ્તુતિ કરીને અને વારંવાર વંદન કરીને, બ્રહ્મા ધીમે ધીમે ઊભા થયા અને ભક્તિથી ફરી બોલ્યા.
બ્રહ્મોવાચ ઉત્તિષ્ઠ દેવદેવેશ પરમાનન્દકારણ । નન્દનન્દન સાનન્દ નિત્યાનન્દ નમોઽસ્તુ તે
બ્રહ્માએ કહ્યું: ઉઠો દેવદેવેશ, પરમ આનંદના કારણ, નંદનંદન, આનંદથી ભરપૂર, શાશ્વત આનંદ—તને વંદન.
વ્રજ નન્દાલયં નાથ ત્યજ વૃન્દાવનં વનમ્ । સ્મર સૃદામશાપં ચ શતવર્ષનિબન્ધનમ્
હે સ્વામી, નંદના ઘર જાઓ; વ્રિંદાવનનું વન છોડો. સૃદામાનો શાપ અને શત વર્ષનું બંધન યાદ કરો.
ભક્તશાપાનૃરોધેન શતવર્ષ પ્રિયાં ત્યજ । પુનરેનાં ચ સંપ્રાપ્ય ગોલોકં ચ ગમિષ્યસિ
ભક્તના શાપના કારણે, શત વર્ષ સુધી પ્રિયાને છોડો; પછી તેને ફરીથી મેળવી, ગોલોક જશો.
ગત્વા પિતૃગૃહં દેવ પશ્યાકૂરં સમાગતમ્ । પિતૃવ્યમતિથિં માન્યં ધન્યં વૈષ્ણવમીશ્વર
પિતાના ઘરે જાઓ, હે ભગવાન, અને અકુરા જે આવ્યા છે, તેમને જુઓ; પિતરાઈ, માન્ય અતિથિ, ધન્ય અને વૈષ્ણવ સ્વામી.
ગોપવેષ માયયા માયેશ સુવેષ સુશીલ શાન્ત સર્વકાન્ત દાન્ત નિતાન્તજ્ઞાનાનન્દ પરાત્પરતર પ્રકૃતેઃ પર સર્વાન્તરાત્મરૂપ નિર્લિપ્ત સાક્ષિસ્વરૂપ વ્યક્તાવ્યક્ત નિરઞ્જન ભારાવતારણ કરુણાર્ણવ શોકસેતાપગ્રસન જરામૃત્યુભયાદિહરણ શરણપઞ્જર ભક્તાનુગ્રહકારક ભક્તવત્સલ ભક્તસંચિતધન ઓં નમોઽસ્તુ તે
માયાના સ્વામી, ગોપનું રૂપ ધારણ કરનાર, સુંદર વસ્ત્રો અને આભૂષણોથી સજ્જ, સારા સ્વભાવવાળા, શાંત, સૌના પ્રિય, સંયમી, સર્વોચ્ચ જ્ઞાન અને આનંદથી ભરપૂર, સર્વથી ઊંચા, પ્રકૃતિથી પર, સર્વના અંતરાત્મા, અસ્પર્શ્ય, સાક્ષી, પ્રગટ અને અપ્રગટ, નિર્મળ, ધરતીનો ભાર ઉતારનાર, દયાનો સાગર, દુઃખનો નાશક, અવરોધોનો ભક્ષક, વૃદ્ધાવસ્થા અને મૃત્યુના ભયને દૂર કરનાર, શરણમાં આવેલા ભક્તોને આશ્રય આપનાર, ભક્તોને કૃપા આપનાર, ભક્તપ્રિય, ભક્તોના પુણ્યનો ખજાનાં—ઓમ, તને વંદન.