સહસૈક આજગામ મેનકાસન્નિધિં મુદા
હઠાત્ એક જણ આનંદથી મેનકાના સમીપે આવ્યો.
કૃત્વા વિભૂતિગાત્રોઽતિવૃદ્ધોઽતીવ જરાતુરઃ
પવિત્ર ભસ્મથી શરીર સજાવીને, બહુ વૃદ્ધ અને વૃદ્ધાવસ્થાથી દુઃખી હતો.
જગૌ મમ ગુણાખ્યાનં કૃત્વા નૃત્યં મનોહરમ્
એણે મારા ગુણગાન ગાયા અને મનોહર નૃત્ય કર્યું.
આજગ્મુર્નાગરા બાલા બાલિકા હર્ષવિહ્વલાઃ
શહેરની યુવતીઓ આનંદથી વિહ્વળ થઈને ત્યાં આવી.
શ્રુત્વા તુ સુન્દરં ગીતં સુતાનસ્વરસંયુતમ્
સુંદર અને મધુર સ્વરથી ભરપૂર ગીત સાંભળી,
મૂર્છાં સંપ્રાપ સા દુર્ગા દદર્શ હૃદિ શઙ્કરમ્
દુર્ગાને ચક્કર આવી ગયા અને હૃદયમાં શંકરજીના દર્શન થયા.
વિભૂતિભૂષણં રમ્યમસ્થિમાલાં સુનિર્મલામ્
પવિત્ર ભસ્મથી શોભાયમાન અને સુંદર, નિર્મળ અસ્થિમાળાથી સજાયેલો,
માલાહસ્તં પંચવક્ત્રં નાગયજ્ઞોપવીતકમ્
હાથમાં માળા ધરાવતો, પાંચ મુખવાળો અને સાપનું યજ્ઞોપવીત પહેરેલો,
હૃદયસ્થં હરં દૃષ્ટ્વા મનસા તં નનામ સા 4.40.
હૃદયમાં વસેલા હરાને જોઈ, દુર્ગાએ મનથી તેમને વંદન કર્યું.
એવં દત્ત્વા શિવસ્તસ્ય ચાન્તર્ધાનં ચકાર સઃ
આ રીતે આશીર્વાદ આપી, શિવજી અદૃશ્ય થઈ ગયા.
દદર્શ ચક્ષુરુન્મીલ્ય ભિક્ષુકં ગાયકં પુરઃ
આંખો ખોલીને તેણે સામે એક ભીખારી ગાયકને ઊભેલો જોયો.
દાતું યયૌ સા રત્નાનિ સ્વર્ણપાત્રસ્થિતાનિ ચ
તે ભીખારીને રત્નો અને સોનાની વાટકીમાં મુકેલા રત્નો આપવા માટે આગળ ગઈ.
પુનશ્ચ નર્તનં કર્તુમુદ્યતઃ કૌતુકેન ચ
પછી તે ફરી ઉત્સુકતાથી નૃત્ય કરવા તૈયાર થયો.
ભિક્ષુકં ભર્ત્સયામાસ બહિઃ કર્તુમુવાચ તમ્
તેણે ભીખારીને ધિક્કાર્યો અને તેને બહાર જવા કહ્યું.
યાઞ્ચામિમાં પ્રકુર્વન્તં દૂરં કુરુ સુભાષિણમ્
આ વિનંતી કરનાર મીઠા બોલનારને દૂર લઈ જો.
દદર્શ પુરતો ભિક્ષું પ્રાઙ્ગણસ્થં મનોહરમ્
તેણે આંગણામાં સામે ઊભેલો મનોહર ભીખારી જોયો.
તન્મૂર્તિધ્યાનવિશ્લેષશોકાદુદ્વિગ્નમાનસઃ
તે સ્વરૂપના ધ્યાનથી વિયોગના દુઃખથી તેનું મન વ્યાકુળ થયું.
આજ્ઞાં ચકાર સ્વચરં બહિઃ કર્તું ચ ભિક્ષુકમ્
તેણે પોતાના સેવકને ભીખારીને બહાર લઈ જવાની આજ્ઞા આપી.
ન શશાક બહિઃ કર્તું સમીપં ગન્તુમક્ષમઃ 4.40.
તે ભીખારીને બહાર મોકલી શક્યો નહીં, અને નજીક જવા પણ અસમર્થ રહ્યો.
કિરીટિનં કુણ્ડલિનં પીતામ્બરધરં પરમ્
તેણે મસ્તક પર મુગટ, કાનમાં કુંડળ અને પીળા વસ્ત્ર ધારણ કરેલો શ્રેષ્ઠ પુરુષ જોયો.
ચન્દનોક્ષિતસર્વાઙ્ગં ભક્તાનુગ્રહકાતરમ્
તેનું આખું શરીર ચંદનથી લપેટાયેલું હતું અને તે ભક્તો પર કૃપા કરવા આતુર હતો.
ગાત્રે શિરસિ તત્સર્વં ભિક્ષુકસ્ય દદર્શ હ
તેણે આ બધું ભીખારીના શરીર અને માથા પર જોયું.
દદર્શ શૈલસ્તત્સર્વં ભિક્ષુકસ્ય પુરઃ સ્થિતમ્
પર્વતે આ બધું ભીખારીની સામે હાજર જોયું.
ગોપવેષં કિશોરં ચ સસ્મિતં શ્યામસુન્દરમ્
તેણે એક ગોપાળ બાળકને, હસતાં, શ્યામ અને સુંદર રૂપે જોયો.
ચન્દનોક્ષિતસર્વાઙ્ગં વનમાલાવિભૂષિતમ્
તેનું આખું શરીર ચંદનથી લપેટાયેલું હતું અને વનમાલાથી શોભિત હતું.
ત્રિશૂલપટ્ટિશકરં વ્યાઘ્રચર્મામ્બરં પરમ્
તેના હાથમાં ત્રિશૂલ અને ભાલું હતું અને તે વાઘના ચામડાં પહેરીને ઊભો હતો.
નાગયજ્ઞોપવીતં ચ તપ્તસ્વર્ણજટાધરમ્
તેના ગળામાં સાપનું યજ્ઞોપવીત હતું અને સુવર્ણ જેવી જટાઓ ધારણ કરેલી હતી.
પ્રજપન્તં હરેર્નામ શ્વેતાબ્જબીજમાલયા
તે હરિના નામનો જાપ કરતો હતો અને તેના ગળામાં સફેદ કમળના બીજની માળા હતી.
સ્વતેજસા પ્રજ્વલન્તં પઞ્ચવક્ત્રં ત્રિલોચનમ્ 4.40.
પાંચ મુખ અને ત્રણ આંખો ધરાવતો, પોતાનાં તેજથી તેજસ્વી બનીને પ્રકાશિત થતો હતો.
તદા બભૂવ જ્ઞાનં ચ મેનકાશૈલયોઃ પ્રિયે 4.40.
એ સમયે મેનકા અને પર્વત વચ્ચે જ્ઞાન ઉત્પન્ન થયું, પ્રિયે.