ઉવાચ શ્રીહરિં દૈત્યઃ કોપાત્પ્રસ્ફુરિતાધરઃ
દૈત્યે ગુસ્સાથી કંપતા હોઠે શ્રીહરિને કહ્યું.
દૈત્ય ઉવાચ અદ્ય પ્રસ્થાપયિષ્યામિ ત્વામહં યમમન્દિરમ્
દૈત્ય બોલ્યો: આજે હું તને યમલોકમાં મોકલીશ.
આયાસિ જીવનાકાઙ્ક્ષી મમ તાલવનં શિશો
હે બાળક, તું જીવવાનો ઇચ્છક બની મારા તાળવનમાં આવ્યો છે.
ન કંસો ન જરાસન્ધો નરકો ન સમો મમ
કંસ, જરાસંધ કે નરક પણ મારા બરાબર નથી.
નહિ સંહારકર્તા ચ માં સંહર્તું ક્ષમઃ શિવઃ
શિવ, જે સંહાર કરે છે, તે પણ મને નાશ કરી શકે એમ નથી.
મમ તાલતરૂન્ભઙ્ક્ત્વા પાતયિત્વા ફલાનિ ચ
મારા તાડના ઝાડ તોડી અને તેના ફળો પાડી દીધા પછી,
કસ્ત્વં વદ બટો સત્યં કમનીયોઽતિસુન્દરઃ 4.22.
એ સુંદર અને મોહક છોકરા, તું કોણ છે? સાચું બોલ.
ઇત્યુક્ત્વા મસ્તકે કૃત્વા પ્રેરયિત્વા તુ તં બલી
આવું કહીને, શક્તિશાળી એ તેને માથા પર રાખી દબાવ્યું.
પાતયિત્વા ચ તં ભૂમૌ વિષાણાભ્યાં જઘાન સઃ
પછી તેને જમીન પર ફેંકી દીધો અને શિંગડા વડે માર્યો.
દૈત્યો ભગ્નવિષાણશ્ચ તમીશં કોપયન્મુને
મુનિ, દૈત્યે શિંગડા તૂટી ગયા પછી રોષથી એ ઈશ્વરને ઉશ્કેર્યો.
તેજસા દગ્ધવક્ત્રશ્ચ તમુજ્જગ્રાહ તત્ક્ષણે
તેના ચહેરા પર તેજથી દાઝી ગયો, અને એ જ ક્ષણે તેને પકડી લીધો.
ચૂર્ણયિત્વા તુ લાંગૂલં શબ્દં કૃત્વા ભયાનકમ્
તેના પૂંછડાને ચૂર કરી, ભયાનક અવાજ કર્યો.
બલં ચ પ્રેરયામાસ મસ્તકેન મહાબલી
મહાબલી એ માથાથી પોતાની તાકાત લગાડી.
ક્ષણેન ચેતનાં પ્રાપ્ય જગામ હરિસન્નિધિમ્
થોડી જ વારમાં સંજાન આવી, અને તે હરિની હાજરીમાં ગયો.
પુનશ્ચ ચેતનાં પ્રાપ્ય સમુત્તસ્થૌ વ્યથાકુલઃ
પછી ફરી સંજાન આવી, દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ ઊભો રહ્યો.
પાતયામાસ ભૂમૌ તં ચૂર્ણયિત્વા પુનઃપુનઃ 4.22.
તેને વારંવાર જમીન પર ફેંકી, ફરી ફરી ચૂર કર્યો.
યથા ખડ્ગપ્રહારેણ દાનવસ્ય ભવેદ્વ્યથા
જેમ દાનવને તલવારના ઘા થી દુઃખ થાય તેમ,
ગોવર્ધનં સમુત્પાટ્ય ઘાતયામાસ તં વિભુઃ
વિભુએ ગોવર્ધનને ઉખેડી, તેને ઘા કર્યો.
પર્વતસ્ય પ્રહારેણ મૂર્ચ્છામાપ મહાબલઃ।। । બભૂવ જર્જરાઙ્ગશ્ચ રુધિરં ચ સમુદ્વમન્
પર્વતના ઘા થી મહાબલી બેભાન થયો; તેનું શરીર ચકનાચૂર થયું અને લોહી ઉગળી પડ્યું.
ક્ષણેન ચેતનાં પ્રાપ્ય સમુત્તસ્થૌ રુષાઽસુરઃ ।। ગૃહીત્વા પર્વતશ્રેષ્ઠં પ્રેરયામાસ માધવમ્
થોડી જ વારમાં સંજાન આવી, અસુર ગુસ્સાથી ઊભો થયો; પર્વતોમાં શ્રેષ્ઠ એવા પર્વતને પકડી માધવ પર ફેંક્યો.
દૃષ્ટ્વા શૈલમુત્પતન્તં વેગેન મધુસૂદનઃ
મધુસૂદને પર્વતને જોરથી ઉડતો જોયો,
પૂર્વસ્થાને પર્વતં તં સ્થાપયામાસ કૌતુકાત્
મજાકમાં એ પર્વતને પાછું તેના પહેલા સ્થાને મૂકી દીધો.
ઉત્પત્ય ચ મહાવેગાચ્ચકાર વેષ્ટનં હરેઃ
પછી તે મહાબળવાન ઝડપથી ઊઠ્યો અને હરિને મજબૂતીથી બાંધી દીધા.
પ્રગૃહ્ય શ્રીહરિં વેગાત્કૃત્વા મૂર્ધ્નિ મહાસુરઃ
મહાસુરે શ્રીહરીને જોરથી પકડીને પોતાના માથા પર રાખ્યા.
પ્રહરં ચ તયોર્યુદ્ધં નિર્લક્ષે ચ બભૂવ હ
બંને વચ્ચે એક પ્રહર સુધી ભયાનક અને ભેદરહિત યુદ્ધ થયું.
પુનર્મુહૂર્તં યુદ્ધં ચ બભૂવ ભૂતલે તયોઃ 4.22.
પછી ફરી એક મુહૂર્ત સુધી ધરતી પર એમનું યુદ્ધ ચાલ્યું.
મદ્ભક્તસ્ય બલેઃ પુત્રં ધન્યં તજ્જીવનં પરમ્
મારા ભક્ત બલિના પુત્રનું જીવન ધન્ય છે—તેનું જીવન ખરેખર ઉત્તમ છે.
મદ્દર્શનં સ્વસ્તિબીજં પરં નિર્વાણકારણમ્
મારું દર્શન કલ્યાણનું બીજ છે અને સર્વોત્તમ મુક્તિનું કારણ છે.
ઇત્યેવમુક્ત્વા શ્રીકૃષ્ણઃ સસ્માર ચક્રમુત્તમમ્
આ રીતે કહ્યા પછી શ્રીકૃષ્ણે પોતાનું શ્રેષ્ઠ ચક્ર સ્મરણ કર્યું.
ચિક્ષેપ ભ્રામયિત્વા ચ ષોડશારમનુત્તમમ્
તેમણે તે સોળ આરે વાળું ઉત્તમ ચક્ર ફેરવીને ફેંક્યું.