હે નાથ ગાર્દભીયોનેઃ સમુદ્ધર ભવાર્ણવાત્
હે પ્રભુ, ગાદરબની કોખમાંથી જન્મેલા મને, આ સંસારના મહાસાગરથી બચાવો.
વેદા બ્રહ્માદયો યં ચ મુનીન્દ્રાઃ સ્તોતુમક્ષમાઃ
વેદો, બ્રહ્મા અને મહાન ઋષિઓ પણ જેમની સ્તુતિ કરવામાં અસમર્થ છે.
એવં કુરુ કૃપાસિન્ધો યેન મે ન ભવેજ્જનુઃ
હે દયાના સાગર, એવી કૃપા કરો કે મને ફરી જન્મ ન મળે.
બ્રહ્મા સ્તોતા ખરઃ સ્તોતા નોપહાસિતુમર્હસિ
બ્રહ્મા પણ સ્તુતિ કરે છે, ગાદરબ પણ સ્તુતિ કરે છે; તમને કોઈ ઉપહાસ ન કરે.
ઇત્યેવમુક્ત્વા દૈત્યેન્દ્રસ્તસ્થૌ ચ પુરતો હરેઃ
આ રીતે કહીને દૈત્યરાજ હરિજીના સામે ઊભો રહ્યો.
ઇદં દૈત્યકૃતં સ્તોત્રં નિત્યં ભક્ત્યા ચ યઃ પઠેત્
જે ભક્તિપૂર્વક દૈત્યે રચેલું આ સ્તોત્ર રોજ ભણે છે,
ઇહ લોકે હરેર્ભક્તિમન્તે દાસ્યં સુદુર્લભમ્ 4.22.
આ સંસારમાં હરિજીની ભક્તિ અને દાસ્યભાવ બહુ દુર્લભ છે.
શ્રીનારાયણ ઉવાચ કથં કરોમિ સંહારમીદૃશં ભક્તમિત્યહો
શ્રીનારાયણ કહે છે: આવા ભક્તનો હું સંહાર કેવી રીતે કરી શકું? અરે!
અનુમન્ય સ્મૃતિં તસ્ય સંજહાર હરિઃ સ્વયમ્
તેણી ઈચ્છાને મંજૂરી આપી, હરિએ પોતે તેની સ્મૃતિ દૂર કરી.
દાનવો માયયા વિષ્ણોર્વિસસ્માર પુનઃ સ્વકમ્
વિષ્ણુની માયાથી દૈત્યએ ફરી પોતાને ભૂલી ગયો.
ઉવાચ શ્રીહરિં દૈત્યઃ કોપાત્પ્રસ્ફુરિતાધરઃ
દૈત્યે ગુસ્સાથી કંપતા હોઠે શ્રીહરિને કહ્યું.
દૈત્ય ઉવાચ અદ્ય પ્રસ્થાપયિષ્યામિ ત્વામહં યમમન્દિરમ્
દૈત્ય બોલ્યો: આજે હું તને યમલોકમાં મોકલીશ.
આયાસિ જીવનાકાઙ્ક્ષી મમ તાલવનં શિશો
હે બાળક, તું જીવવાનો ઇચ્છક બની મારા તાળવનમાં આવ્યો છે.
ન કંસો ન જરાસન્ધો નરકો ન સમો મમ
કંસ, જરાસંધ કે નરક પણ મારા બરાબર નથી.
નહિ સંહારકર્તા ચ માં સંહર્તું ક્ષમઃ શિવઃ
શિવ, જે સંહાર કરે છે, તે પણ મને નાશ કરી શકે એમ નથી.
મમ તાલતરૂન્ભઙ્ક્ત્વા પાતયિત્વા ફલાનિ ચ
મારા તાડના ઝાડ તોડી અને તેના ફળો પાડી દીધા પછી,
કસ્ત્વં વદ બટો સત્યં કમનીયોઽતિસુન્દરઃ 4.22.
એ સુંદર અને મોહક છોકરા, તું કોણ છે? સાચું બોલ.
ઇત્યુક્ત્વા મસ્તકે કૃત્વા પ્રેરયિત્વા તુ તં બલી
આવું કહીને, શક્તિશાળી એ તેને માથા પર રાખી દબાવ્યું.
પાતયિત્વા ચ તં ભૂમૌ વિષાણાભ્યાં જઘાન સઃ
પછી તેને જમીન પર ફેંકી દીધો અને શિંગડા વડે માર્યો.
દૈત્યો ભગ્નવિષાણશ્ચ તમીશં કોપયન્મુને
મુનિ, દૈત્યે શિંગડા તૂટી ગયા પછી રોષથી એ ઈશ્વરને ઉશ્કેર્યો.
તેજસા દગ્ધવક્ત્રશ્ચ તમુજ્જગ્રાહ તત્ક્ષણે
તેના ચહેરા પર તેજથી દાઝી ગયો, અને એ જ ક્ષણે તેને પકડી લીધો.
ચૂર્ણયિત્વા તુ લાંગૂલં શબ્દં કૃત્વા ભયાનકમ્
તેના પૂંછડાને ચૂર કરી, ભયાનક અવાજ કર્યો.
બલં ચ પ્રેરયામાસ મસ્તકેન મહાબલી
મહાબલી એ માથાથી પોતાની તાકાત લગાડી.
ક્ષણેન ચેતનાં પ્રાપ્ય જગામ હરિસન્નિધિમ્
થોડી જ વારમાં સંજાન આવી, અને તે હરિની હાજરીમાં ગયો.
પુનશ્ચ ચેતનાં પ્રાપ્ય સમુત્તસ્થૌ વ્યથાકુલઃ
પછી ફરી સંજાન આવી, દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ ઊભો રહ્યો.
પાતયામાસ ભૂમૌ તં ચૂર્ણયિત્વા પુનઃપુનઃ 4.22.
તેને વારંવાર જમીન પર ફેંકી, ફરી ફરી ચૂર કર્યો.
યથા ખડ્ગપ્રહારેણ દાનવસ્ય ભવેદ્વ્યથા
જેમ દાનવને તલવારના ઘા થી દુઃખ થાય તેમ,
ગોવર્ધનં સમુત્પાટ્ય ઘાતયામાસ તં વિભુઃ
વિભુએ ગોવર્ધનને ઉખેડી, તેને ઘા કર્યો.
પર્વતસ્ય પ્રહારેણ મૂર્ચ્છામાપ મહાબલઃ।। । બભૂવ જર્જરાઙ્ગશ્ચ રુધિરં ચ સમુદ્વમન્
પર્વતના ઘા થી મહાબલી બેભાન થયો; તેનું શરીર ચકનાચૂર થયું અને લોહી ઉગળી પડ્યું.
ક્ષણેન ચેતનાં પ્રાપ્ય સમુત્તસ્થૌ રુષાઽસુરઃ ।। ગૃહીત્વા પર્વતશ્રેષ્ઠં પ્રેરયામાસ માધવમ્
થોડી જ વારમાં સંજાન આવી, અસુર ગુસ્સાથી ઊભો થયો; પર્વતોમાં શ્રેષ્ઠ એવા પર્વતને પકડી માધવ પર ફેંક્યો.