કરે ધૃત્વા ચ તાં કૃષ્ણઃ સ્થાપયામાસ વક્ષસિ
કૃષ્ણે તેનો હાથ પકડીને તેને પોતાના છાતી પર બેસાડ્યો.
બભૂવ રતિયુદ્ધેન વિચ્છિન્ના ક્ષુદ્રઘણ્ટિકા
પ્રેમની રમતમાં તેની નાની ઘૂંટડી તૂટી ગઈ.
શૃંગારેણૈવ કબરી સિન્દૂરતિલકં મુને 4.15.
પ્રેમથી જ તેના વાળમાં સિંદૂરનું તિલક શોભી ઉઠ્યું, હે મુનિ.
પુલકાઙ્કિતસર્વાંઙ્ગી બભૂવ નવસંગમાત્
નવા મિલનથી તેના આખા શરીરે રોમાંચ આવી ગયો.
પ્રત્યઙ્ગેનૈવ પ્રત્યઙ્ગમઙ્ગેનાઙ્ગં સમાશ્લિષત્
તેના દરેક અંગને પોતાના અંગથી તેણે ભેટી લીધું.
પુનસ્તાં ચ સમાશ્લિષ્ય સસ્મિતાં વક્રલોચનામ્
પછી ફરીથી, હસતી વાંકા નેત્રવાળી તેને ભેટી લીધો.
કઙ્કણાનાં કિઙ્કિણીનાં મઞ્જીરાણાં મનોહરઃ
કંકણ, પાયલ અને ઝાંઝરનાં મોહક અવાજો ગૂંજ્યા.
પુનસ્તાં ચ સમાકૃષ્ય શય્યાયાં ચ નિવેશ્ય ચ
પછી ફરીથી તેને નજીક ખેંચી, શય્યાએ સુવડાવી.
નિર્જને કૌતુકાત્કૃષ્ણઃ કામશાસ્ત્રવિશારદઃ
એકાંતમાં આનંદથી કૃષ્ણ, પ્રેમકલા જાણનારો, રમ્યા.
ન કસ્ય કસ્માદ્ધાનિશ્ચ તૌ દ્વૌ કાર્યવિશારદૌ
કોઈ પણ સમયે કે કોઈ પણ જગ્યાએ, એ બે જેટલા કુશળ બીજું કોઈ નહોતું.
મુરલીં માધવકરાજ્જગ્રાહ રાધિકા બલાત્
રાધિકાએ માધવના હાથમાંથી બળજબરીથી વાંસળી પકડી લીધી.
જહાર રાધિકા રાસાન્માધવસ્યાપિ માનસમ્
રાધિકાએ રસનૃત્યમાંથી પણ માધવનું મન હરી લીધું.
પ્રદદૌ મુરલીં પ્રીત્યા શ્રીકૃષ્ણાય મહાત્મને 4.15.
પ્રેમથી તેણે વાંસળી મહાત્મા શ્રીકૃષ્ણને પાછી આપી.
ચકાર કબરીં રમ્યાં સિન્દૂરતિલકં દદૌ
તેણે પોતાના સુંદર વાળ ગોઠવ્યા અને સિંદૂરનું તિલક લગાવ્યું.
વિશ્વકર્મા ન જાનાતિ સખીનામપિ કા કથા
વિશ્વકર્મા પણ જાણતો નથી, તો પછી મિત્રો શું જાણે?
બભૂવ શિશુરૂપં ચ કૈશોરં ચ વિહાય ચ
એ બાળરૂપે થયો, અને કિશોરાવસ્થા છોડીને ગયો.
યાદૃશં પ્રદદૌ નન્દો ભીતં તાદૃશમચ્યુતમ્
નંદજી જેમ ભયભીત થઈને અચ્યૂતને આપ્યો, એ પણ એ જ રીતે હતો.
ઇતસ્તતસ્તં પશ્યન્તી શોકાર્તા વિરહાતુરા
એ દુઃખી અને વિયોગથી પીડાયેલી હતી, અને અહીં-ત્યાં જોઈ રહી હતી.
માયાં કરોષિ માયેશ કિંકરીં કથમીદૃશીમ્
માયાના સ્વામી, તમે માયાને આવી રીતે તમારી દાસી કેમ બનાવો છો?
રુરોદ કૃષ્ણસ્તત્રૈવ વાગ્બભૂવાશરીરિણી
ત્યાં કૃષ્ણ રડવા લાગ્યા, અને નિર્દેહ અવાજ ઊઠ્યો.
આરાસમણ્ડલં યાવન્નક્તમત્રાગમિષ્યતિ
મંડળના ચક્ર સુધી, રાત્રિ અહીં આવી જશે.
છાયાં વિધાય સ્વગૃહે સ્વયમાગત્ય મા રુદ
તમારા ઘરમાં છાંયો ઉભો કરીને, તું પોતે આવી જા; રડશો નહીં.
ત્યજ શોકં ગૃહં ગચ્છ સુન્દરીત્થં પ્રબોધિતા ।। 4.15.
દુઃખ છોડ, ઘરે જા; સુન્દરી, તને આવી રીતે સમજાવવામાં આવી છે.
દદર્શ પુષ્પોદ્યાનં ચ વનં સદ્રત્નમણ્ડપમ્
એણે પુષ્પઉદ્યાન અને રત્નોથી શોભતા મંડપવાળું વન જોયું.
સા મનોયાયિની દેવી નિમિષાર્ધેન નારદ
એ દેવી મનથી જતી, નારદ, અડધી પળમાં પહોંચી ગઈ.
યશોદાયૈ શિશું દાતુમુદ્યતા સત્યુવાચ હ
એ, યશોદાને બાળક આપવા તૈયાર થઈને, સાચું બોલી.
ગોષ્ઠે ત્વત્સ્વામિના દત્તં પ્રાપ્નોમિ યાતનાં પથિ
ગૌશાળામાં, તારા સ્વામીએ આપેલો, હું રસ્તામાં દુઃખ પામું છું.
પિચ્છિલે કર્દમોદ્રેકે યશોદા વોઢુમક્ષમા
પલળી કાદવવાળી જમીન પર, યશોદા ઉઠાવી શકતી નથી.
ગૃહં ચિરં પરિત્યક્તં યામિ તિષ્ઠ સુખં સતિ
ઘર લાંબા સમયથી છોડ્યું છે, હું જાઉં છું; તું સુખે રહે, સતી.
યશોદા બાલકં નીત્વા ચુચુમ્બ ચ સ્તનં દદૌ
યશોદાએ બાળકને ઉઠાવ્યું, ચુંબન કર્યું અને સ્તન આપ્યો.