દરેક રમણીય સ્થળે, દરેક એકાંત ફૂલવાટિકામાં, શુભ નદીના કિનારે, જ્યાં હવા સ્થિર અને મોહક હતી, વસંત ઋતુમાં મધમાખીઓની મધુર ગૂંજથી પરિપૂર્ણ વાતાવરણમાં, દેવતાસમ બગીચામાં, દિવ્ય વન અને સુંદર ચંદનવનમાં, જાસુદ, માલતી અને કમળના લતાઓથી શોભિત વનરાજિમાં, એકાંત સુવર્ણ સ્થાનમાં, પવિત્ર સુવર્ણ પર્વત પર, ફૂલો અને ચંદનથી શોભિત શય્યામાં, જ્યાં કોયલના પુરુષ સ્વર સંભળાતા, ત્યાં કામથી પ્રેરિત પ્રેમી પોતાની પ્રિય રામા સાથે આનંદમાં વિહરતો હતો. કૃષ્ણના માર્ગમાં અર્પણોથી કલ્યાણ ફેલાયું અને બંને વચ્ચે પ્રેમ વધુ વધ્યો. તેણે ફરીથી રમવા માટે આનંદમય સ્થળ રચ્યું અને ત્યાં આનંદથી વિહાર કર્યો. આખું મન્વંતર પૂરું થાય ત્યાં સુધી, તે મહાન મહારાજા રાજય પર શાસન કરતો રહ્યો. તેણે ગંધર્વો, કિન્નરો અને રાક્ષસો પર પણ શાસન કર્યું. તેણે તેમનો પૂજા, અર્પણ અને અન્ય અધિકાર બળજબરીથી છીનવી લીધો. બધાં દેવતાઓ નિષ્ક્રિય બની ગયા, જાણે રંગાયેલા પুতળાં હોય. તેઓ સતત આ ઘટના એકબીજાને કહ્યા કરે અને ફરીફરીને કટુક રડતા. બ્રહ્માજીએ આ બધું ચંદ્રશેખર ભગવાનને વર્ણવ્યું. તેઓએ તે પરમ, અત્યંત દુર્લભ એવા ધામનું દર્શન કર્યું, જે વૃદ્ધાવસ્થા અને મરણને દૂર કરે છે. ત્યાં તેમણે રત્નમય સિંહાસન પર બેઠેલા દ્વારપાલોને જોયા. તેઓ સૌ વનમાલાથી શોભિત, કાળાં અને સુંદર રૂપવાળા હતાં. તેઓ હસતાં, કમળ જેવા ચહેરા અને મોહક કમળનેત્ર ધરાવતાં હતાં. દ્વારપાલોએ તેમને અનુમતિ આપી અને આજ્ઞાથી તેઓ અંદર પ્રવેશ્યા. એ ભગવાન તેમના સાથે હરિની સભામાં પ્રવેશ્યા. ત્યાં સૌ નારાયણરૂપે, કૌસ્તુભ મણિથી અલંકૃત હતાં. સભામંડપ મૂલ્યવાન રત્નોના સારથી બનેલો હતો અને હીરાની જેમ તેજસ્વી લાગતો. તેમાં લાલ મણિઓની હારની પંક્તિઓ અને મુક્તાની લાઈનો થી શોભિત, વિવિધ જટિલ અને અદભુત આકારોથી સુશોભિત, અને શ્યામંતક મણિથી બનેલી શતસંખ્યક સીડીઓથી અલંકૃત હતો. આસપાસ ઇન્દ્રનીલ મણિના સ્તંભો હતા, અત્યંત સુંદર. પારિજાતના ફૂલોની માળાઓ અને ગુચ્છોથી તેજસ્વી, સુગંધિત પવનોના પ્રવાહથી મહેકતું, હજારો યોજન જેટલું વિશાળ અને સેવકોથી ભરપૂર હતું. મધ્યસ્થાનમાં, જાણે તારાોથી ઘેરાયેલા ઇન્દ્રની જેમ, ભગવાન વસે છે. તેઓ મસ્તક પર મુકુટ, કાનમાં કુંડલ, અને વનમાલા ધારણ કરેલાં, તાજા મેઘ જેવા શ્યામ, સુંદર અને મોહક, આખું શરીર ચંદનથી અંકિત, રમણિય કમળ હાથમાં ધારણ કરેલાં. ગંગા માતા શ્રેષ્ઠ ભક્તિથી તેમને સફેદ ચામરથી સેવાવે છે. આ સર્વગૃહી, પૂર્ણ પરમેશ્વરનું દર્શન કરતાં, સર્વેના શરીરમાં રોમાંચ, આંખોમાં આંસુ અને અવાજમાં કંપન આવી ગયો. જગતના સર્જનહાર બ્રહ્માજીએ પણ હાથ જોડીને વિનયપૂર્વક વંદન કર્યું. હરિએ, સર્વજ્ઞ, સર્વહૃદયજ્ઞ, તે વચનો સાંભળ્યા.