પાંચ બાણ ધરાવનાર કામદેવે જ્યારે તુલસીને પોતાના પાંચ બાણોથી આહત કરી, ત્યારે આખું શરીર રોમાંચિત થઈ ગયું, કંપન થવા લાગ્યું અને આંખો લાલ થઈ ઉઠી. એક ક્ષણ માટે તુલસીના મનમાં ઉદ્વેગ જાગ્યો, તો બીજી ક્ષણે સુખદ ઉંઘ જેવી લાગણી અનુભવાઈ. ક્યારેક તેને સંજ્ઞાન આવી જાય, તો ક્યારેક નિરાશા છવાઈ જાય. એ ક્યારેક વ્યાકુળ થઈને ફરતી, તો ક્યારેક વિમૂઢ થઈ દૂર જતી અને ફરી પાછી આવતી. એ સમયે, ફૂલ અને ચંદનથી સુશોભિત શય્યા પણ તુલસી માટે કાંટાવાળી બની ગઈ. વસવાટ કરતો મકાન અનાકાર લાગવા લાગ્યો અને નાજુક વસ્ત્રો પણ અગ્નિ સમાન અનુભવાયા. ઉંઘની ક્ષણે તુલસીએ એક સુંદર રીતે અલંકૃત પુરુષને જોયો, તેની આખી કાયા ચંદનથી લિપ્ત અને મણિભૂષણોથી શોભાયમાન હતી. એ પુરુષ પ્રેમના સુખની વાતો કરતા અને વારંવાર તેના હોઠો પર ચુંબન કરતો. પછી ફરીથી તુલસીએ વસંતકને આવતાં-જતાં જોયો. પોતાની સંજ્ઞા પાછી મળતાં, તુલસી વારંવાર વિલાપ કરવા લાગી. એ સમયે મહાન યોગી, જયગિષવ્યોને આનંદ આપનાર શંખચૂડ, સર્વમંગલમાં શ્રેષ્ઠ એવા રક્ષાકવચના પાઠમાં સદા તત્પર રહેતો, બ્રહ્માજીના આદેશે બદરી ખાતે આવી પહોંચ્યો. તે યુવાન ઉર્જાથી ભરપૂર અને કામદેવ જેવો તેજસ્વી હતો. તેની કાયા શ્વેત ચંપકના ફૂલો જેવી કાંતિવાળી, મણિભૂષણોથી સજ્જ અને અતિમોહક હતી. શંખચૂડ મહાન રત્નોથી બનેલા દિવ્ય રથ ઉપર આરૂઢ હતો અને પરિજાતના ફૂલોની સુગંધિત વણમાલા પહેરી, મોહક સ્મિતથી શોભતો હતો. તેને નજીક જોયા પછી, તુલસીએ પોતાનું મુખ વસ્ત્રથી ઢાંકી લીધું. નવા મિલનના સંકોચથી તેનો મુખ નીચે ઝુકી ગયો અને લજ્જા છવાઈ ગઈ. છતાં, તુલસી સતત પોતાની આંખોથી શંખચૂડના કમળ સમાન મુખને પાન કરતી રહી. તુલસી ફૂલ અને ચંદનથી શોભિત શય્યાની ઉપર આરામથી સૂઈ હતી અને નાજુક વસ્ત્રો પહેર્યા હતા. તેના નિતંબ ભરાવદાર અને મજબૂત, સ્તન ઉન્નત અને આકર્ષક હતા. તેના હોઠ પક્વ બિંબા ફળ જેવા લાલ, નાક સુંદર અને આખી કાયા અતિમોહક હતી. પોતાની તેજસ્વિતાથી વિક્રમી, તે જોઈને આનંદદાયિ અને મોહક લાગતી. કેશપાશમાં હંમેશાં લાલ સિંધીરની રેખા ઝગમગ કરતી, હથેળીઓ કમળપાંખડી જેવી લાલ અને અર્ધચંદ્રાકૃતિ નખોથી અલંકૃત. તુલસીની કાંતિ ગુલાબી, નાજુક લાકની જેમ તેજસ્વી હતી. તેના નખ ચાંદની સમૂહ જેવા ઝગમગતાં, શરદપૂનમના ચાંદનીથી પણ સુંદર લાગતાં. પગમાં શ્રેષ્ઠ રત્નોથી બનેલી પાયલ પહેરી, deren રણકારથી માહોલ રંગાઈ ઉઠતો. કેશમાં જાસુદના ફૂલોની વણમાલા અને કાનમાં સુંદર કુંડલ તથા અલંકારોથી તે વધુ શોભાયમાન હતી. હાથમાં કંકણ, વલય અને શંખના મણિભૂષણોથી તે મહારાણી જેવી લાગી. એ તુલસીની દંતપંક્તિ સુંદર, સ્વભાવ સદાચારથી ભરપૂર અને અતિમોહક હતી. તેનાં સૌંદર્યને જોઈ, શંખચૂડ બોલ્યો: “હે સુંદર અને મંગલદાયિ સ્ત્રી, તું કોણ છે? તું સર્વ સુખોની દાત્રી, સ્વર્ગીય આનંદ અને નદીઓમાં રમતી, હાર અને અલંકારોથી વિભૂષિત છે.” આ શબ્દો સાંભળીને, કાંક્ષિત અને સુંદર આંખો ધરાવતી તુલસીએ ઉત્તર આપ્યો: “હું એક તપસ્વિણી છું, અહીં નિવાસ કરું છું; તું કોણ છે? તારે જ્યાં ઇચ્છા હોય ત્યાં જા. હું એક સુકુળમાં જન્મેલી, એકલ અને પવિત્ર સ્ત્રી છું.