બ્રહ્માજીએ કહ્યુ: "મારા આશીર્વાદથી, તું રાધિકાને જીવન જેટલી પ્રિય બનશે." રાધિકા એ આજ્ઞા આપી કે, તમારું પ્રેમ બંને વચ્ચે ગુપ્ત જ રહેશે. આ રીતે બોલ્યા પછી, બ્રહ્માજીએ દેવીને સોળ અક્ષરી મંત્ર આપ્યો. સાથે જ પૂજા કરવાની સંપૂર્ણ વિધિ અને જરૂરી સંસ્કારો પણ સમજાવ્યાં. બ્રહ્માજીના ઉપદેશ મુજબ, દેવી એ પવિત્ર બદરિકાશ્રમમાં આ વિધિઓનું પાલન કર્યું. બાર દેવવર્ષ સુધી તેણે શ્રદ્ધાપૂર્વક ઉપાસના કરી. જ્યારે તેની તપશ્ચર્યા અને મંત્ર સિદ્ધ થયા, ત્યારે તેને ઇચ્છિત વર પ્રાપ્ત થયો. હવે દેવીનું મન તૃપ્ત અને શાંત હતું; તપની થાક છોડી, તેણે ભોજન અને પાણી લીધું, અને સંતોષથી આરામ કરવા માટે સૂઈ ગઈ. નારાયણજી કહે છે: તાજી યુવાનીથી ભરી, તે શ્રેષ્ઠ સ્ત્રી સ્તુતિ કરવામાં આવી. ત્યારે પંચશર (કામદેવ) એ તેના પર પાંચ તીરો ચલાવ્યા. તેના આખા શરીરે રોમાંચ ઊભા થયા, તે કાંપવા લાગી અને આંખો લાલ થઈ ગઈ. એક ક્ષણ માટે તેને ચિંતાની લાગણી આવી, તો બીજી ક્ષણે મધુર ઉંઘ આવી. ક્યારેક જાગૃતિ, તો ક્યારેક નિરાશા અનુભવી. ક્યારેક વ્યાકુળ થઈ ભટકી, પછી થોડા ક્ષણ માટે દૂર ગઈ અને ફરી પાછી આવી. ફૂલ અને ચંદનથી બનેલું શયનકક્ષ હવે કાંટાઓથી ભરાઈ ગયું. નિવાસસ્થાન અકારહીન લાગ્યું, અને નાજુક વસ્ત્રો અગ્નિ સમાન અનુભવાયા. ઉંઘની ક્ષણે, સતીએ એક સુંદર રીતે શણગારેલા પુરુષને જોયો. તેનો આખો શરીર ચંદનથી લિપ્ત અને રત્નમાળાથી સજ્જ હતો. તેણે પ્રેમની મીઠાશની વાતો કરી અને વારંવાર તેના હોઠો પર ચુંબન કર્યા. ફરી તેણે વસંતકને આવતા-જતાં જોયો. પોતાનું ભાન પાછું મળતાં, તે વારંવાર વિલાપ કરતી રહી. શંખચૂડ, જે મહાયોગી અને જયગીશવ્યાઓને આનંદદાયક હતો, હંમેશા શુભમંગલમય સ્તોત્રોનું પઠન કરતો. બ્રહ્માજીની આજ્ઞાથી, તે પણ બદરી ખાતે આવ્યો. યુવાન, તેજસ્વી અને કામદેવ સમાન રૂપાળું શરીર ધરાવતો, તેની કાંતી સફેદ ચંપા ફૂલ જેવી હતી અને રત્નમાળા પહેરી હતી. તે આકર્ષક હતો, મહાન રત્નોથી બનેલી દિવ્ય રથમાં બેઠો હતો. પરિજાતના ફૂલોની વણાવેલી માળા ધારણ કરી, સુંદર સ્મિતથી યુક્ત હતો. તેને નજીક જોઈ, દેવીએ પોતાનું મુખ વસ્ત્રથી ઢાંકી લીધું. નવા મિલનના સંકોચથી, તેનું મુખ નમાયું અને તે લાજથી ભરાઈ ગઈ. તેના નેત્રો સતત શંખચૂડના કમળમુખને નિહાળતા રહ્યા. તે ફૂલ અને ચંદનના શયન પર સુશોભિત વસ્ત્રોમાં આરામ કરતી હતી. તેના કટિ વિસ્તૃત અને મજબૂત, સ્તન ઉન્નત અને સુંદર હતા. તેના હોઠ પક્વ બિંબા જેવી લાલ, નાક સુંદર અને આખી કાયામાં અદ્વિતીય સૌંદર્ય ઝલકતું હતુ. તે પોતાની જ તેજસ્વિતાથી ઘેરી હતી, મનોહર અને આકર્ષક લાગતી. માથાની વિભૂતિ નીચે હંમેશા સિંધીરનો તેજ ઝગમગતો. તેના હાથે કમળની પાંખડીઓ જેવી લાલ, અર્ધચંદ્રાકૃતિના નખોથી શોભિત. તેની કાંતી ગુલાબી, નાજુક લાલ લાક જેવી તેજસ્વી હતી. તેના નખ ચાંદની સમૂહ જેવા ઝગમગતા, અને શરદપૂનમના ચાંદને પણ માત આપતા હતાં.