జనస్తపాయ సత్యాయ తుభ్యం లోకాత్మనే నమః
జన, తప, సత్య లోకాలకు రూపమైనవాడవు, లోకాల సారమైనవాడవు, నీకు నమస్కారం.
తన్మాత్రాయాథ మహతే తుభ్యం తత్త్వాత్మనే నమః
సూక్ష్మతత్త్వాలకు, మహత్తత్త్వానికి, సత్యస్వరూపుడవు, నీకు నమస్కారం.
శుద్ధాయ విభవే చైవ తుభ్యం నిత్యాత్మనే నమః
నీవు శుద్ధుడవు, విస్తృతుడవు, నిత్యాత్ముడవు, నీకు నమస్కారం.
సత్యాన్తమహరాద్యేషు చతుర్షు చ నమో ఽస్తు తే
సత్యాంతం, మహర్ మొదలైన నాలుగు దినాల్లో నీకు నమస్కారం.
మద్భక్త ఇతిబ్రహ్మణ్య సర్వం తత్క్షన్తుమర్హసి
నేను నీ భక్తునిగా, బ్రహ్మవేత్తగా ఉన్నందున, నీవు నా చేసినదంతా క్షమించాలి.
ఇతి శ్రీబ్రహ్మాణ్డే మహాపురాణే వాయుప్రోక్తే మధ్యమభాగే తృతీయ ఉపోద్ధాతపాదే స్తవసమాప్తిర్నామ ద్విసప్తతితమో ఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీబ్రహ్మాండ మహాపురాణంలో, వాయువు చెప్పిన మధ్యభాగంలో, మూడవ ఉపోద్ధాతంలో, 'స్తోత్ర సమాప్తి' అనే పేరుగల డెబ్బై రెండవ అధ్యాయం ముగిసింది.
ప్రహ్వో ఽతిప్రణతస్తస్మై ప్రాఞ్జలిర్వాక్యమబ్రవీత్
తలవంచి, చేతులు జోడించి, అతను వినయంగా ఇలా అన్నాడు.
నికామం దర్శనం దత్త్వా తత్రైవాన్తరధాద్ధరః
హరుడు తన దర్శనం ఇచ్చి, అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు.
తిష్ఠన్తీం ప్రాజలిర్భూత్వా జయన్తీమిదమబ్రవీత్
చేతులు జోడించి నిలబడిన జయంతీ ఇలా మాట్లాడింది:
సహతా తపసా యుక్తం కిమర్థం మాం జిగీష్సి
తపస్సుతో నిండినవాడివి, నన్ను ఎందుకు జయించాలనుకుంటున్నావు?
స్నేహేన చైవ సుశ్రోణి ప్రీతో ఽస్మి వరవర్ణిని
ప్రేమతో, అందమైన నడుము కలదానివి, నీవు నన్ను సంతోషపెట్టావు, ముద్దుబంగారువి.
తం తే సంపూరయామ్యద్య యద్యపి స్యాత్సుదుర్లభః
నీవు ఎంత కష్టమైనదైనా, నేడు నీ కోరికను తీరుస్తాను.
చికీర్షితం మే బ్రహ్మిష్ఠ త్వం హి వేత్థ యథాతథమ్
బ్రహ్మవేత్తలలో శ్రేష్ఠుడవు, నేను కోరినది నీకు బాగా తెలుసు.
మాహేన్ద్రీ త్వం వరారోహే మద్ధితార్థమిహాగతా
ఇంద్రుని భార్యవు, అందమైనవు, నా మేలుకోసం ఇక్కడికి వచ్చావు.
అదృశ్యం సర్వభూతైస్తు సంప్రయోగమిహేచ్ఛసి
నీవు అందరు జీవులకు కనిపించకుండా, ఇక్కడ కలయికను కోరుతున్నావు.
ఇమం వృణీష్వ కామం త్వం మత్తో వై వల్గుభాషిణి
ఓ మధురంగా మాట్లాడే వాడా, నన్నుంచి ఈ వరాన్ని కోరుకో.
తతః స్వగృహమాగమ్య జయత్యా సహితః ప్రభుః
ఆ తర్వాత ప్రభువు జయంతితో కలిసి తన ఇంటికి వెళ్లాడు.
అదృశ్యః సర్వభూతానాం మాయయా సంవృతస్తదా
ఆ సమయంలో, మాయచేత ఆవృతుడై, అతడు అందరికీ కనిపించకుండా ఉన్నాడు.
అభిజగ్సుర్గృహం తస్య ముదితాస్తం దిదృక్షవః
ఆయనను చూడాలని ఉత్సాహంతో, ఆనందంగా వారు అతని ఇంటికి వచ్చారు.
లక్షమం తస్య తద్ బుద్ధ్వా ప్రతిజగ్ముర్యథాగతమ్
అతని గుర్తు తెలుసుకొని, వారు వచ్చినట్టు తిరిగి వెళ్లిపోయారు.
ప్రీత్యర్థే దశ వర్షాణి జయన్త్యా హితకామ్యయా
ప్రేమకోసం, జయంతి క్షేమార్థంగా, పది సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
కావ్యస్య రూపమాస్థాయ సో ఽసురాన్సమభాషత
కావ్యుడి రూపం ధరించి, అతడు అసురులతో మాట్లాడాడు.
స్వాగతం మమ యాజ్యానాం సంప్రాప్తో ఽస్మి హితాయ చ
నా యజ్ఞకర్తలకు స్వాగతం. మీ మేలుకోసం నేను వచ్చాను.
తతస్తే హృష్టమనసో విద్యార్థముపపేదిరే
ఆ తర్వాత, హర్షంతో వారు జ్ఞానం కోసం దగ్గరికి వచ్చారు.
సమయాన్తే దేవయాజీ సద్యో జాతమతిస్తదా
కాలం ముగిసినప్పుడు, దేవతల యజ్ఞకర్త ఒక్కసారిగా తెలిసికొన్నాడు.
దేవి గచ్ఛామ్యహం ద్రష్టుం తవ యాజ్యాఞ్ఛుచిస్మితే
ఓ ముద్దుగా నవ్వే వాడా, నీ యజ్ఞకర్తలను చూడడానికి నేను వెళ్తున్నాను.
ఏష బ్రహ్మన్సతాం ధర్మో న ధర్మం లోపయామి తే
ఓ బ్రహ్మన్, ఇదే సత్పురుషుల ధర్మం. నీ ధర్మాన్ని నేను ఉల్లంఘించను.
తతో గత్వా సురాన్దృష్ట్వా దేవాచార్యేణ ధీమతా
తర్వాత, వెళ్లి దేవతలను చూసి, దేవాచార్యుడు బుద్ధిమంతుడైనవాడు—
కావ్యం మామనుజానీధ్వమేష హ్యాఙ్గిరసో మునిః
కావ్యుడిని నన్ను అనుమతించండి, ఇతడు అంగిరసుడు ముని.
శ్రుత్వా తథా బ్రువాణం తం సంభ్రాన్తా దితిజాస్తతః
అతడు అలా మాట్లాడిన మాటలు విని, దైత్యులు గందరగోళంగా అయ్యారు.