నివృత్తం చాబ్ర వీత్కృష్ణం రత్నం దేహీతి లాఙ్గలీ
తిరిగి వచ్చినప్పుడు, లాంగళి కృష్ణునితో, 'రత్నాన్ని నాకు ఇవ్వు' అని అన్నాడు.
ధిక్ఛబ్దపూర్వమసకృత్ప్రత్యువాచ జనార్ద్దనమ్
తప్పు చేశావని ముందుగా పలుకుతూ, జనార్దనుని పునఃపునః ఉద్దేశించి పలికాడు.
కృత్యం న మే ద్వారకయా న త్వయా న చ వృష్ణిభిః
నాకు ద్వారకతో, నీవుతో, వృష్ణులతో ఎలాంటి పని లేదు.
సర్వకామైరుపహృతైర్మైథిలేనైవ పూజితః
మిథిలా రాజు అన్ని కావలసిన వస్తువులతో నాకు గౌరవం చేశాడు.
నానారూపాన్క్రతూన్సర్వా నాజహార నిరర్గలాన్
అతడు అనేక విధాలైన, ఎటువంటి ఆపాదింపు లేని యజ్ఞాలను నిర్వహించాడు.
స్యమన్తకకృతే ప్రాజ్ఞో కాన్దినీజో మహామనాః
స్యామంతక రత్నం కోసం, పాండవులలో జ్ఞానవంతుడైన కుంతీ కుమారుడు, మహామనస్కుడు,
బహ్వన్నదక్షిణాః సర్వే సర్వకామప్రదాయినః
అందులో అన్నపానాలు, దానాలు సమృద్ధిగా ఉండి, కావలసినవన్నీ ప్రసాదించేవి.
గదాశిక్షాం తతో దివ్యాం బలభద్రాదవాప్తవాన్
ఆ తరువాత, బాలభద్రుని నుండి దివ్యమైన గదాయుద్ధ విద్యను పొందాడు.
ఆనీతో ద్వారకామేవ కృష్ణేన చ మహాత్మనా
మహాత్ముడైన కృష్ణుడు అతనిని ద్వారకకు తీసుకొచ్చాడు.
యుద్ధే హత్వా తు శత్రుఘ్నం సహ బన్ధుమతా బలీ
యుద్ధంలో, బలవంతుడు శత్రుఘ్నుడిని బంధుమతుతో కలిసి సంహరించాడు.
భఙ్గకారస్య తనయౌ విశ్రుతౌ సుమహాబలౌ
భంగకారుని ఇద్దరు కుమారులు, ఖ్యాతిగాంచిన వారు, అపార బలశాలులు,
వధే చ భఙ్గకారస్య కృష్ణో న ప్రీతిమానభూత్
భంగకారుని వధకు కృష్ణుడు సంతోషించలేదు.
అపయాతే తతో ఽక్రూరే నావర్షత్పాకశాసనః
తర్వాత అక్రూరుడు వెళ్లిపోయిన తరువాత, వర్షదేవుడు వర్షించలేదు.
తతః ప్రసాదయామాసురక్రూరం కుకురాన్ధకాః
అప్పుడు కుకురులు, అంధకులు అక్రూరుని ప్రసన్నం చేయడానికి ప్రయత్నించారు.
ప్రవవర్ష సహస్రాక్షః కుక్షౌ జలనిధేస్తతః
ఆ తరువాత, సహస్రాక్షుడు సముద్ర గర్భంలో వర్షాన్ని కురిపించాడు.
అక్రూరః ప్రదదౌ శ్రీమాన్ప్రీత్యర్థం మునిపుఙ్గవాః
ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా, శ్రీమంతుడైన అక్రూరుడు ప్రీతి కోసం దానిచ్చాడు.
సభామధ్యే తదా ప్రాహ తమక్రూరం జనార్ద్దనః
అప్పటికి సభ మధ్యలో జనార్దనుడు అక్వూరుని చూచి ఇలా అన్నాడు.
తత్ప్రయచ్ఛ స్వమానార్హ మయి మానార్యకం కృథాః
ఆ మణిని నాకు ఇవ్వు. నాపట్ల గర్వంగా ప్రవర్తించవద్దు.
సుసంరూఢో ఽసకృత్ప్రాప్తస్తదా కాలాత్యయో మహాన్
ఆ మణి బాగా దాచబడింది, ఎన్నోసార్లు అందుకున్నది. అప్పటికి చాలా కాలం గడిచిపోయింది.
ప్రదదౌ తం మణిం బభ్రురక్లేశేన మహామతిః
ఆ మహామతి బభ్రువు ఆ మణిని ఎలాంటి కష్టం లేకుండా ఇచ్చాడు.
దదౌ హృష్టమనాస్తుష్టస్తం మణిం బభ్రవే పునః
ఆయన ఆనందంతో, సంతృప్తిగా ఆ మణిని మళ్లీ బభ్రువుకే ఇచ్చాడు.
ఆబధ్య గాన్దినీపుత్రో విరరాజాంశుమానివ
ఆ గాంధినీ కుమారుడు ఆ మణిని ధరించి, ప్రకాశవంతమైన సూర్యుడిలా మెరిసిపోయాడు.
వేద మిథ్యాభిశప్తిం స న లభేత కథఞ్చన
అతడు అబద్ధ శాపం ఎప్పుడూ ఫలించదని తెలుసు.
సత్యవాన్సత్యసంపన్నః సత్యకస్తస్య చాత్మజః
అతడు నిజాయితీగలవాడు, సత్యసంపన్నుడు. అతని కుమారుడు కూడా సత్యవంతుడే.
భూతేర్యుగన్ధరః పుత్ర ఇతి భౌత్యః ప్రకీర్త్తితః
భూతికి యుగంధరుడు కుమారుడు. అందుకే అతడిని భౌత్యుడు అంటారు.
జజ్ఞాతే తనయౌ వృష్ణేః శ్వఫల్కశ్చిత్రకశ్చ యః
వృష్ణికి ఇద్దరు కుమారులు పుట్టారు. వారు శ్వఫల్కుడు, చిత్రకుడు.
నాస్తి వ్యాధిభయం తత్ర న చావృష్టిభయం తథా
అక్కడ వ్యాధి భయం లేదు, వర్షాభావ భయం కూడా లేదు.
త్రీణి వర్షాణి విషయే నావర్షత్పాకశాసనః
ఆ ప్రాంతంలో మూడు సంవత్సరాలు వర్షదేవుడు వర్షం కురిపించలేదు.
శ్వఫల్కపరివాసేన ప్రావర్షత్పాకశాసనః
శ్వఫల్కుడు అక్కడ ఉండటంతో వర్షదేవుడు వర్షాన్ని కురిపించాడు.
గాన్దినీంనామ గాం సా హి దదౌ విప్రాయ నిత్యశః
గాంధినీ అనే ఆమె ప్రతిరోజూ ఒక బ్రాహ్మణునికి ఆవును ఇచ్చేది.