கத்வா தஸ்மை த்வபுத்ரத்வம் விநிவேத்ய மஹாத்மநே
அங்கே சென்று, அந்த மகானுக்கு என் பிள்ளையில்லாததை தெரிவித்தேன்.
இதி ஸஞ்சிந்த்ய மநஸா ஸகரோராஜஸத்தமஃ
இவ்வாறு மனதில் தீர்மானித்த சகரன், சிறந்த அரசன்,
ஸ மந்த்ரிப்ரவரே ராஜ்யம் ப்ரதிஷ்டாப்ய ததோ வநம்
தன் முக்கிய அமைச்சரிடம் ராஜ்யத்தை ஒப்படைத்து, பிறகு காடுக்குச் சென்றார்.
ஜகாம ரதகோஷேண மேகநாதாதிஶங்கிபிஃ
ரதங்களின் ஓசை மேகக் குரலைப் போல ஒலிக்க, அவர் புறப்பட்டார்.
ப்ரியாப்யாம் தர்ஶயந்ராஜந்ஸாரங்காம்ஸ்திமிதேக்ஷணாந்
தாமரை மலர் போன்ற கண்கள் கொண்ட தனது அன்பு மனைவிகளுக்குக் காட்டினார்.
வ்ரு'க்ஷாந்புஷ்பபலோபேதாந்விலோக்ய முதிதோ ऽபவத்
மலரும் பழமும் நிறைந்த மரங்களைப் பார்த்து, அவர் மகிழ்ந்தார்.
ஸுஸ்நிக்தபல்லவச்சாயைரபிதஃ ஸம்ப்ரு'தம் நகைஃ
மென்மையான பசுமை இலைகளால் நிழல் வீசும் மலையால் எல்லை சுற்றப்பட்டிருந்தது.
ஶ்ரோத்ராபிராமஜநகைஸ்ஸம்குஷ்டம் ஸர்வதோதிஶம்
எல்லா திசைகளிலும் காதுக்கு இனிமை தரும் ஒலிகள் நிறைந்திருந்தன.
ப்ரஸூநஸ்தபகாநம்ரபல்லரீவேல்லிதத்ருமம்
தாழ்ந்து குலுங்கும் மலர் குவியலால் மரங்கள் அசைந்தன.
உந்மத்தஶிகிஸாரங்ககூஜத்பக்ஷிகணாந்விதம்
பைத்தியக்கார மயில்கள், மான் கூட்டங்கள் மற்றும் பல பறவைகள் கூவி இருந்தன.
ஸம்சரத்கிந்நரீத்வந்த்வவிராஜத்வநகஹ்வரம்
அங்கு சுற்றும் கின்னரி பெண்கள் இரட்டையால் காட்டின் அடர்ந்த பகுதிகள் அழகாக இருந்தன.
ஸுஸ்வரைராவ்ரு'தோபாந்தைஃ ஸரோபிஃ பரிவாரிதம்
அருகிலும், இனிய இசை ஒலிக்கின்ற ஏரிகள் சூழ்ந்திருந்தன.
ஶநைஃ பரிவஹந்மந்தமாருதாபூர்ணதிங்முகம்
அவன் மெதுவாகச் சென்றபோது, எல்லா திசைகளிலும் இனிய தென்றல் வீசியது.
கச்சந்ரதேநாத ந்ரு'பஃ ப்ரஹர்ஷம் பரமம் யயௌ
அரசன் தனது ரதத்தில் பயணிக்கையில், மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தான்.
பார்யாப்யாம் ஸஹிதஃ ஶ்ரீமாந்வாஹாதவருரோஹ வை
பெருமைமிக்கவன், தனது இரு மனைவியருடன் வாகனத்திலிருந்து இறங்கினார்.
ஆஸஸாதாஶ்ரமோபாந்தம் மஹர்ஷேர்பாவிதாத்மநஃ
அவன், மனம் தூய்மையான மகரிஷியின் ஆசிரமம் அருகே சென்றான்.
முநிம் த்ரஷ்டும் விநீதாத்மா ப்ரவிவேஶாஶ்ரமம் ததா
முனிவரைப் பார்க்க விரும்பிய பணிவானவன், அந்த நேரத்தில் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான்.
நநாம ஶிரஸா ராஜா பார்யாப்யாம் ஸஹிதோ முதா
அரசன், மனைவியருடன் மகிழ்ச்சியுடன் தலையை வணங்கி நமஸ்காரம் செய்தான்.
உபவிஶேதி ப்ரேம்ணா வை ஸஹ தாப்யாம் ஸமாதிஶத்
அன்புடன், அவர்களுடன் சேர்ந்து உட்காருமாறு அவனை அழைத்தார்.
ஆதித்யேந ச வந்யேந ஸபார்யம் தமதோஷயத்
அவன், மனைவியருடன் வந்தவரை வனத்தில் கிடைக்கும் உணவாலும், அன்பான வரவேற்பாலும் மரியாதை செய்தான்.
ராஜாநமப்ரவீதௌர்வஃ ஶநைர்ம்ரு'த்வக்ஷரம் வசஃ
ஔர்வ முனிவர், அரசனை மென்மையான இனிய சொற்களால் அழைத்தார்.
அபிதர்மேண ஸகலாஃ ப்ரஜாஸ்த்வம் பரிரக்ஷஸி
நீ தர்மப்படி உன் رعயைகளை எல்லாம் பாதுகாக்கிறாயா?
பலந்தி ஹி குணாஸ்துப்யம் த்வயா ஸம்யக்ப்ரசோதிதாஃ
உன் ஊக்கத்தால் நல்ல பண்புகள் உனக்காக கனியும்.
திஷ்ட்யா ச ஸகலம் ராஜ்யம் த்வயா தர்மேண ரக்ஷ்யதே
நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், உன் முழு ராஜ்யமும் தர்மத்தால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
ந தம் ரக்ஷதி கிம் தர்மஃ ஸ்வயம் யேநாபிரக்ஷிதஃ
தர்மத்தை காப்பவரைத் தவிர, தர்மம் வேறு யாரை பாதுகாக்கும்?
ஸபலோநகரீம் ப்ராப்தஃ க்ரு'ததாரோ பவாநிதி
நீ, உன் வலிமையுடனும் மனைவியுடன் சேர்ந்து நகரை அடைந்துள்ளாய்.
பவந்தி ஸுகிநோ நூநம் தேநைவேஹ பரத்ர ச
அப்படிப்பட்டவர்கள் இங்கேயும், பிற பிறவியிலும் நிச்சயம் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பார்கள்.
பார்யாப்யாம் ஸஹிதோ ராஜந்ஸமாயாதோ ऽஸி மே வத
மன்னா, நீ மனைவியருடன் வந்துள்ளாய்; உன் நோக்கம் என்னவென்று சொல்லு.
க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடோ பூத்வா ப்ராஹ தம் மதுரம் வசஃ
அவன் கையைக் கூப்பி, இனிய வார்த்தைகளை அவனிடம் சொன்னான்.
இதி ஶ்ரீப்ரஹ்மாண்டே மஹாபுராணே வாயுப்ரோக்தே மத்யமபாகே த்ரு'தீய உபோத்தாதபாதே ஸகரஸ்யௌர்வாஶ்ரமகமநம் நாம பஞ்சஶத்தமோ ऽத்யாயஃ
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற பிரம்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயுவால் கூறப்பட்டு, நடுப்பகுதியில், மூன்றாம் உபோத்காதத்தில், 'சகரன் ஔர்வ முனிவரின் ஆசிரமம் அடைதல்' எனும் ஐம்பதாம் அதிகாரம் முடிகிறது.