ஆதாய கோரத்நபூதாம் தேநும் மே தாதுமர்ஹஸி
அந்த மணிப்பசுவை எடுத்துக் கொண்டு, எனக்குத் தர வேண்டும்.
ராஜா வதாந்யஃ ஸ கதம் ப்ரஹ்மஸ்வமபிவாஞ்சதி
அந்த உளமுள்ள அரசன், ஒரு பிராமணனின் சொத்தை எப்படி ஆசைப்பட முடியும்?
கவாயுதேந தஸ்மாத்த்வம் தஸ்மை தாம் தாதுமர்ஹஸி
ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களைப் பெற்றுத் தருகிறேன்; அதற்குப் பதிலாக அவளை அவனுக்குத் தாராய்.
ஹவிர்தாநீம் ச வை தஸ்மாந்நோத்ஸஹே தாதுமஞ்ஜஸா
அந்த யாகத்துக்காக உள்ள பசுவை நேரடியாக அவனுக்குத் தர முடியாது.
தேஹி தேநுமிமாமேகாம் தத்தே ஶ்ரேயோ பவிஷ்யதி
இந்த ஒரு பசுவைத் தா; அது உனக்கே நன்மை தரும்.
குருணா யாசிதம் கிம் தே வசஸா ந்ரு'பதேஃ புநஃ
உன் ஆசான் கேட்டிருக்கையில், அரசனின் வார்த்தைக்கு உனக்கு என்ன தேவை?
யதா பலேந நீதாயாம் தஸ்யாம் த்வம் கிம் கரிஷ்யஸி
அவளை வலியால் எடுத்துச் சென்றால், நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்?
விப்ரோ ऽஹம் கிம் கரிஷ்யாமி ஸ்வேச்சாவிதரணம் விநா
நான் ஒரு பிராமணன்; என் விருப்பமின்றி என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?
ப்ரஸஹ்ய நேதுமாரேபே முநேஸ்தஸ்ய பயஸ்விநீம்
அவன் அந்த முனிவரின் பசுவை வலியால் பிடித்து எடுத்துச் செல்ல முயன்றான்.
உபோத்தாதபாதே ऽஷ்டாவிம்ஶதிதமோ ऽத்யாயஃ
முன்னுரை பாடல்களின் பகுதியில் இருபத்தி எட்டாவது அதிகாரம்.
ப்ரஹ்மஸ்வம் நாபஹர்த்தவ்யம் புருஷேண விஜாநதா
பிராமணனின் சொத்தைக் கற்றவன் எவரும் பறிக்கக் கூடாது.
ஆயுர்ஜாநே பரிக்ஷீணம் ந சேதேதத்கரிஷ்யதி
அப்படி செய்யவில்லை என்றால், அவனுடைய ஆயுள் குறையும்.
ஸ்வயம் வா யதி ஸாயுச்யேத்விநஶிஷ்யதி பார்திவஃ
அவன் தானாகவே அதைத் திருப்பித் தந்தாலும், அந்த அரசன் அழிந்துவிடுவான்.
ஶதாயுஷோர்ऽஜுநாதந்யஃ கோ ந்விச்சதி ஜிஜீவிஷுஃ
நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்த அர்ஜுனனைத் தவிர, இன்னும் யார் வாழ விரும்புவார்கள்?
பத்த்வா தாம் காம் த்ரு'டைஃ பாஶைர்விசகர்ஷ பலாந்விதஃ
அந்த பசுவை உறுதியான கயிறுகளால் கட்டி, வலியுடன் இழுத்துச் சென்றான்.
ருரோத தம் யதாஶக்தி விகர்ஷந்தம் பாயஸ்விநீம்
பசுவை இழுத்துச் செல்லும் அவனை, தன்னால் முடிந்தவரை தடுத்தான்.
ஜக்ராஹ ஸுத்ரு'டம் கண்டே வாஹுப்யாம் தாம் மஹாமுநிஃ
அந்த மகா முனிவர், இரு கை கொண்டு அவளை கழுத்தில் உறுதியாகப் பிடித்தார்.
உத்ஸாரயத்வமித்யேநமாதிதேஶ ஸ்வஸைநிகாந்
"அவளை விரட்டுங்கள்!" என்று தன் படையினருக்கு அவர் கட்டளையிட்டார்.
பர்த்ராஜ்ஞயா ப்ரஸஹ்யைநம் பரிவவ்ருஃ ஸமந்ததஃ
அரசரின் ஆணைப்படி, அவர்கள் அவனைச் சுற்றி பலமாக நெருங்கினார்கள்.
தே ஸமுத்ஸாரயந் தேநோஃ ஸுதூரதரமந்திகாத்
அவர்கள் அந்த இடத்திலிருந்து அந்த பசுவை மிகவும் தொலைவில் விரட்டினர்.
ந சுக்ரோதாக்ரோதநத்வம் ஸதோ ஹி பரமம் தநம்
அவர் கோபப்படவில்லை; ஏனெனில் கோபமில்லாத தன்மை நல்லவர்களுக்கு உயர்ந்த செல்வம்.
ஜகத்ஸர்வம் க்ஷயம் தஸ்ய சிந்தயந்ந ப்ரசுக்ருதே
உலகமெல்லாம் தன் காரணமாக அழிந்துவிடும் என்று எண்ணி, அவர் கோபமடையவில்லை.
ராமேணாபூத்ததோ நித்யம் ஶாந்த ஏவ மஹாதபாஃ
அப்போது முதல் ராமனால், அந்த மகா தவசியும் எப்போதும் அமைதியாக இருந்தார்.
நிபபாத மஹாதேஜா தரண்யாம் கதசேதநஃ
அந்த மகா தேஜஸ்வி, அறிவிழந்து தரையில் விழுந்தார்.
கிங்கராநாதிஶச்சீக்ரம் தேநோராநயநே பலாத்
அவர் உடனே பசுவை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு வரச் சேவகருக்கு கட்டளையிட்டார்.
கஶாபிரபிஹந்யந்த சக்ரு'ஷுஶ்ச நிநீஷயா
அவர்கள் கயிறு கொண்டு அடித்து, சக்கரத்தால் இழுக்க முயன்றார்கள்.
ஹந்யமாநா ப்ரு'ஶம் தைஶ்ச சுக்ருதே ச பயஸ்விநீ
அவர்கள் கடுமையாக அடித்தபோது, பால் தரும் அந்த பசு மிகவும் கோபமடைந்தது.
ஆக்ரு'ஷ்ய பாஶாந் ஸுத்ரு'டாந் க்ரு'த்வாத்மாநமமோசயத்
அந்த பசு வலுவான கயிற்களை இழுத்து, தன்னை விடுவித்துக் கொண்டது.
ஹும்ஹாரவம் ப்ரகுர்வாணா ஸர்வதோ ऽஹ்யபதத்ருஷா
அவள் பெரும் "ஹும்" என்ற சத்தம் எழுப்பி, எல்லாத் திசைகளிலும் வேகமாக பாய்ந்தாள்.
ராஜமந்த்ரிபலம் ஸர்வம் வ்யத்ராவயதமர்ஷிதா
கோபத்தில், அவள் அரசனும் அமைச்சர்களும் படையும் எல்லாம் பரபரப்பாக ஓடச்செய்தாள்.