தத்ப்ரஸாதஸமுந்நத்தா மஜ்ஜயம் த்யநயோந்முகாஃ
அந்த அருளால் தூண்டப்பட்டு, அழிவை நோக்கி அவர்கள் மூழ்கி வருகின்றார்கள்.
தந்மதாநுப்ரவ்ரு'த்திஶ்ச ராஜா ஸத்யோ விஷீததி
அவன் சொல்வதைப் பின்பற்றினால், அரசன் உடனே துயரத்தில் ஆழ்ந்து விடுகிறார்.
ஆத்மநா ஸஹ துர்புத்திர்லோஹநௌரிவ மஜ்ஜயேத்
தீய மனம் கொண்டவன் தன்னைத் தானே இரும்புக் கப்பலைப் போல் மூழ்கச் செய்வான்.
மதமஸ்ய ஸுதுர்புத்தேர்நாநுவர்த்திதுமர்ஹஸி
இந்த மிக மோசமான அறிவுடையவனின் கருத்தை நீ பின்பற்றக்கூடாது.
ஆக்ஷிப்ய மந்த்ரீ ராஜாநமிதம் பூயோ ஹ்யபாஷத
அந்த அமைச்சன் அரசனை குறை கூறி, மீண்டும் இவ்வாறு சொன்னான்:
மஹாந்தி ராஜகார்யாணி த்விஜைர்வேத்தும் ந ஶக்யதே
பெரிய அரசாங்க வேலைகளைப் பண்டிதர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
விநா வை போஜநாதாநே கார்யம் விப்ரோ ந விந்ததி
உணவும் பரிசும் இல்லாமல் ஒரு பண்டிதன் தன் வேலையைச் செய்ய முடியாது.
ப்ரதிஸம்க்ராஹயணீயஶ்ச நாதிகம் ஸாதிதம் க்வசித்
அவனுக்குத் தகுந்ததை மட்டும் கொடுக்க வேண்டும்; அதற்கு மேல் எதையும் ஒருபோதும் தரக் கூடாது.
நோசேத்ராஜ்யம் பரித்யஜ்ய கச்சஸ்வதபஸே வநம்
இல்லை என்றால், அரசை விட்டுவிட்டு தவம் செய்ய காட்டிற்குச் செல்.
ப்ரஸஹ்ய ஹரணே வாபி நாதர்மஸ்தே பவிஷ்யதி
வலியைக் கொண்டு எடுத்தாலும், உனக்கு பாவம் ஏற்படாது.
தத்த்வா மூல்யம் கவாஶ்வாத்யம்ரு'ஷேர்தேநுஃ ப்ரக்ரு'ஹ்யதாம்
மதிப்பை—மாடு, குதிரை அல்லது வேறு செல்வம்—கொடுத்து, அந்த முனிவரின் பசுவை எடுத்துக்கொள்.
தபோதநாநாம் ஹி குதோ ரத்நஸம்க்ரஹணாதரஃ
தவத்தில் செல்வம் கொண்டவர்களுக்கு வைரம் சேர்க்கும் ஆசை எங்கே?
தஸ்மாத்தே ஸர்வதா தேநும் யாசிதஃ ஸம்ப்ரதாஸ்யதி
அதனால், நீ கேட்டால் அவர் நிச்சயம் அந்த பசுவை உனக்குக் கொடுப்பார்.
ஸம்க்ரு'ஹ்ய வித்தம் விபுலம் தேநும் தாம் ப்ரதிதாஸ்யதி
அவர் நிறைய செல்வம் பெற்ற பின், அந்த பசுவை மீண்டும் கொடுப்பார்.
இதி மே வர்த்ததே புத்திஃ கதம் வா மந்யதே பவாந்
இதுவே என் கருத்து; ஆனால், அரசே, உங்கள் எண்ணம் என்ன?
தத்த்வா சாபீப்ஸிதம் தஸ்மை தாம் காமாநய மந்த்ரிக
அவருக்கு அவன் விரும்பியதை கொடுத்து, அந்த பசுவை கொண்டு வா, அமைச்சனே.
நிவ்ரு'த்ய ப்ரயயௌ ஶீக்ரம் ஜமதக்நேரதாஶ்ரமம்
பின்னர், அவன் திரும்பி விரைவாக ஜமதக்னியின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
ஸமிதாநயநார்தாய ராமோ ऽபி ப்ரயயௌ வநம்
இதேபோல், இராமனும் சமிதை எடுக்க காட்டிற்குச் சென்றான்.
ப்ரணம்ய முநிஶார்தூலமிதம் வசநமப்ரவீத்
முனிவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி, அவன் இவ்வாறு சொன்னான்.
ரத்நபூதா ச தேநுஃ ஸா புவி தோக்த்ரீஷ்வநுத்தமா
மணிக்கொத்தாக விளங்கும் அந்தப் பசு, பூமியில் பால் தரும் பசுக்களில் சிறந்தவளாக இருந்தாள்.
ஆதாய கோரத்நபூதாம் தேநும் மே தாதுமர்ஹஸி
அந்த மணிப்பசுவை எடுத்துக் கொண்டு, எனக்குத் தர வேண்டும்.
ராஜா வதாந்யஃ ஸ கதம் ப்ரஹ்மஸ்வமபிவாஞ்சதி
அந்த உளமுள்ள அரசன், ஒரு பிராமணனின் சொத்தை எப்படி ஆசைப்பட முடியும்?
கவாயுதேந தஸ்மாத்த்வம் தஸ்மை தாம் தாதுமர்ஹஸி
ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களைப் பெற்றுத் தருகிறேன்; அதற்குப் பதிலாக அவளை அவனுக்குத் தாராய்.
ஹவிர்தாநீம் ச வை தஸ்மாந்நோத்ஸஹே தாதுமஞ்ஜஸா
அந்த யாகத்துக்காக உள்ள பசுவை நேரடியாக அவனுக்குத் தர முடியாது.
தேஹி தேநுமிமாமேகாம் தத்தே ஶ்ரேயோ பவிஷ்யதி
இந்த ஒரு பசுவைத் தா; அது உனக்கே நன்மை தரும்.
குருணா யாசிதம் கிம் தே வசஸா ந்ரு'பதேஃ புநஃ
உன் ஆசான் கேட்டிருக்கையில், அரசனின் வார்த்தைக்கு உனக்கு என்ன தேவை?
யதா பலேந நீதாயாம் தஸ்யாம் த்வம் கிம் கரிஷ்யஸி
அவளை வலியால் எடுத்துச் சென்றால், நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்?
விப்ரோ ऽஹம் கிம் கரிஷ்யாமி ஸ்வேச்சாவிதரணம் விநா
நான் ஒரு பிராமணன்; என் விருப்பமின்றி என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?
ப்ரஸஹ்ய நேதுமாரேபே முநேஸ்தஸ்ய பயஸ்விநீம்
அவன் அந்த முனிவரின் பசுவை வலியால் பிடித்து எடுத்துச் செல்ல முயன்றான்.
உபோத்தாதபாதே ऽஷ்டாவிம்ஶதிதமோ ऽத்யாயஃ
முன்னுரை பாடல்களின் பகுதியில் இருபத்தி எட்டாவது அதிகாரம்.