தஸ்மிந்காலே ததா தேவா ஆஸந்வைமாநிகாஸ்து யே
அந்தக் காலத்தில் வானுலகத்தில் வாழும் தேவர்கள் இருந்தார்கள்.
அஷ்டாவிம்ஶதிரேவைதாஃ கோட்யஸ்து ஸுக்ரு'தாத்ம நாம்
அந்த நற்குணம் கொண்டவர்களில் இருபத்தெட்டு கோடி இருந்தனர்.
த்ரீணி கோடிஶதாந்யாஸந் கோட்யோ த்விநவதிஸ்ததா
மூன்று நூறு கோடி, அதோடு தொண்ணூற்று இரண்டு கோடி இருந்தது.
ஏகைகஸ்மிம்ஸ்து கல்பே வை தேவா வைமாநிகாஃ ஸ்ம்ரு'தாஃ
ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் வானுலகத் தேவர்கள் நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.
தேவாஶ்ச பிதரஶ்சைவ ரு'ஷயோ ऽம்ரு'தபாஸ்ததா
தேவர்கள், பித்ருக்கள், முனிவர்கள், என்றும் அழியாதவர்கள்,
வர்ணாஶ்ரமாதிரிக்தாஶ்ச தஸ்மிந்காலே து கே ஸுராஃ
வண்ணம், வாழ்க்கை நிலை எல்லாம் கடந்து, அந்தக் காலத்தில் வானில் இருந்த தேவர்கள்,
துல்யநிஷ்டாபவந்ஸர்வே ப்ராப்தே ஹ்யாபூதஸம்ப்லவே
அந்தப் பெரிய அழிவு நெருங்கும் போது, எல்லோரும் சமமான நிலைமையில் உறுதியுடன் இருந்தார்கள்.
த்ரைலோக்யவாஸிநோ தேவா இஹ தாநாபிமாநிநஃ
மூன்று உலகிலும் வாழும் தேவர்கள், தங்கள் உருவத்தை பற்றிக் கொண்டவர்கள்,
கல்பாவஸாநிகா தேவாஸ்த ஸ்மிநப்ராப்தே ஹ்யுபப்லவே
அந்த அழிவு வந்தபோது, கல்பத்தின் முடிவுவரை நிலைத்திருக்கும் தேவர்கள்,
மஹர்லோகாய ஸம்விக்நாஸ்ததஸ்தே ததிரே மநஃ
அவர்கள் கலங்கிய மனதுடன் மகர்லோகத்தை நோக்கி எண்ணம் செலுத்தினார்கள்.
விஶுத்திபஹுலாஃ ஸர்வே மாநஸீம் ஸித்திமாஸ்திதாஃ
அனைவரும் பரிசுத்தி மிகுந்தவர்களாக, மனத்தால் சித்தியை அடைந்தார்கள்.
ப்ராஹ்மணைஃ க்ஷத்ரியைர்வைஶ்யைஸ்தத்பவைஶ்சாபரைர்ஜநைஃ
பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், பிற பிற பிறப்பினரும்,
ஸ்ததஸ்தே ஜநலோகாய ஸோத்வேகா ததிரே மநஃ
அவர்கள் கவலையுடன் ஜனலோகத்தை நோக்கி மனதை வைத்தார்கள்.
ஏவம் தேவயுகாநாம் து ஸஹஸ்ராணி பரஸ்பரம்
இவ்வாறு, தேவர்களின் ஆயிரக்கணக்கான யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று கடந்தன.
தைஃ கல்பவாஸிபிஃ ஸார்த்தம் ஜந ஆஸாதிதஸ்து வை
கல்பத்தில் வாழும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, அவர்கள் ஜனலோகத்தை அடைந்தார்கள்.
கத்வா தே ப்ரஹ்மலோகம் வை அபராவர்த்திநீம் கதிம்
அவர்கள் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து, திரும்ப வராத பாதையை சென்றார்கள்.
பவந்தி ப்ரஹ்மணா துல்யா ரூபேண விஷயேண ச
அவர்கள் உருவத்திலும் அனுபவத்திலும் பிரம்மாவுக்கு சமமாகிறார்கள்.
ஆநந்தம் ப்ரஹ்மணஃ ப்ராப்ய முச்யந்தே ப்ரஹ்மணா ஸஹ
பிரம்மாவின் ஆனந்தத்தை அடைந்து, பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள்.
மாநார்சநாபிஃ ஸம்பத்தாஸ்ததா தத்காலபாவிதாஃ
அந்தக் காலத்தில், அளவுகள் மற்றும் பூஜைகளால் கட்டுப்பட்டவர்கள், அந்தச் சூழ்நிலையால் பாதிக்கப்பட்டனர்.
ததாது பாவிதே ஸேவாம் ததாநந்தஃ ப்ரவர்ததே
அப்படியே பாதிக்கப்பட்டபோது, அவர்கள் சேவை செய்து, அதேபோல் ஆனந்தமும் ஏற்படுகிறது.
தைஃ ஸார்த்த வர்த்ததே தேஷாம் கார்யாணி கரணாநி ச
அவர்கள் உடன், அவர்களது செயல்களும் கருவிகளும் அதிகரிக்கின்றன.
விநிவ்ரு'த்தாதிகாரணாம் ஸ்வேந தர்மேண திஷ்டதாம்
அதிகாரம் இல்லாதவர்கள் தங்கள் சொந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.
ப்ராக்ரு'தே கரணோபேதாஃ ஸ்வாத்மந்யேவ வ்யவஸ்திதாஃ
இயற்கையான கருவிகளுடன், அவர்கள் தங்கள் உள்ளத்தில் மட்டும் நிலைத்திருக்கின்றனர்.
புருஷாந்யபஹுத்வேந ப்ரதீதா தத்ப்ரவர்ததே
மனிதர்கள் பலராக இருப்பதால், அந்தச் செயல்பாடு காணப்படுகிறது.
ஸம்யோகே ப்ரக்ரு'திர்ஜ்ஞையா முக்தாநாம் தத்த்வதர்ஶிநாம்
விடுதலை பெற்றவர்களுக்கும் உண்மை அறிந்தவர்களுக்கும், இயற்கை ஒன்றிணைந்த நிலையில் அறியப்பட வேண்டும்.
அபாவஃ புநருத்பந்நஃ ஶாந்தாநாமர்சிஷாமிவ
அழிவு மீண்டும் தோன்றுகிறது, அமைதியானவர்களின் ஜ்வாலைகள் போல.
ஏதைஃ ஸார்தம் மஹர்லோகஸ்ததாநாஸாதிதஸ்து வை
இவர்கள் உடன், மகர்லோகம் அப்போது அடையப்படுகிறது.
கந்தர்வாத்யாஃ பிஶாசாஶ்ச மாநுஷா ப்ராஹ்மணாதயஃ
கந்தர்வர்கள், பிறர், பிசாசுகள், மனிதர்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் மற்றவர்களும்—
திஷ்டத்ஸு தேஷு தத்காலம் ப்ரு'திவீதலவாஸிஷு
அவர்கள் பூமியில் வாழும் அந்தக் காலத்தில், அவர்கள் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.
தத்ஸப்தரஶ்மயோ பூத்வா ஏகைகோ ஜாயதே ரவிஃ
அப்போது, ஏழு கதிர்களாகி, ஒவ்வொன்றும் ஒரு சூரியனாகிறது.