ப்ரஹ்மாண்டபுராணம்

சிரேண ப்ராப்தவாந்காஞ்சீம் ப்ரஹ்மணா பூர்வமோஷிதாம்

நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, பிரம்மா முன்பு தங்கியிருந்த காஞ்சியை அடைந்தார்.

பஞ்சதீர்தே ப்ரதிதிநம் ஸ்நாத்வா பூலக்ஷணாங்கிதே

பூமியின் அடையாளங்கள் உள்ள ஐந்து தீர்த்தங்களில் அவர் தினமும் स्नானம் செய்தார்.

காஞ்சீக்ஷேத்ரநிவாஸேந க்ரமேண ப்ரயதாஶயஃ

காஞ்சி புனித நிலத்தில் தங்கி, அவர் மனம் படிப்படியாக தூய்மையாகியது.

உத்தரே ஸேவிதும் லக்ஷ்ம்யா வாஸுதேவேந தக்ஷிணே

வடக்கில் லக்ஷ்மியை, தெற்கில் வாசுதேவனை அவர் சேவித்தார்.

ஆதிலக்ஷ்மீபதத்யாநமாததாந யதாத்மவாந்

தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர், ஆதிலக்ஷ்மியின் பாதங்களைத் தியானித்து விரிவாக்கினார்.

ததாந்தர்வாயுரோதேந ந சசாலா சலேஶ்வரஃ

அப்படியே உள்ளிலுள்ள மூச்சை அடக்கி, இயக்கத்தின் இறைவன் அசையாமல் இருந்தார்.

ந ப்ரஹ்மா நைவ விஷ்ணுர்வா ந ஸித்தஃ கபிலோ ऽபி வா

பிரம்மாவும், விஷ்ணுவும், சித்தர் கபிலனும் கூட முடியவில்லை.

தயா ஸமாதிநிஷ்டாயாம் ந ஸமர்தாஃ கதஞ்சந

அவள் சமாதியில் நிலைத்திருந்தபோது, யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

அர்தராத்ரே புரஃ ஸ்தித்வா வாசம் ப்ரோவாச வாங்மயீ

அரைத்திரவில், அவருக்கு முன் நின்று, வாக்கின் தேவதை இவ்வாறு பேசினாள்.

மத்ரூபஸ்த்வம் கதம் தேஹஃ ஸேயம் லோகவிடம்பநா

நீ என் வடிவம்தானே, உனக்கு இந்த உடல் எப்படி? இது உலகத்துக்கு ஒரு மாயை.

இத்யுக்த்வாந்தர்ததே தத்ர மஹாஸிம்ஹாஸநேஶ்வரீ

இவ்வாறு கூறி, அந்த பெரிய சிங்காசனத்தில் அந்த இளவரசி மறைந்துவிட்டாள்.

விநீய தம் நிஶாஶேஷம் ஶ்ரீத்யாநைகபராயணஃ

அந்த இரவு முழுவதும், பரம அம்பாளை தியானத்தில் முழுமையாக லயித்தபடி அவர் கழித்தார்.

புநஃ புநர்தூநுதே ஸ்ம கரலக்நம் கபாலகம்

அவரது கையில் இருந்த பீமுகத்தை மீண்டும் மீண்டும் அசைத்தார்.

ஸ்வப்நஃ கிமேஷ மாயா வா மாநஸப்ராந்திரேவ வா

இது கனவா, மாயையா, மனதில் ஏற்பட்ட குழப்பமா என்று அவர் எண்ணினார்.

ஸ்வயமேவ நிக்ரு'ஹ்யாத ஶோகம் தீராக்ரணீஃ ஶிவஃ

அப்போது, தன் துயரத்தை தானே அடக்கிக்கொண்டு, மன உறுதியின் முதல்வனான சிவன்,

நிக்ரு'ஹீதேந்த்ரியக்ராமஃ ஸமாதிஸ்தோ ऽபவத்புநஃ

தன் ஐம்புலன்களையும் கட்டுப்படுத்தி, மீண்டும் தியான நிலைக்குள் சென்றார்.

அலம் ஸமாதிநா ஶம்போ நிமஜ்ஜாத்ர ஸரோவரே

"சிவா, தியானம் போதும்; இப்போது இந்த ஏரிக்குள் மூழ்கு," என்று கூறப்பட்டது.

இயம் ச மாயா ஸ்வப்நோ வா கிம் கர்த்தவ்யம் மயாத வா

"இதும் மாயையோ, கனவோ? நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று அவர் எண்ணினார்.

இத்யுக்தம் ஶ்ரீபராதேவ்யா யாமாதீதமிதம் திநம்

இவ்வாறு, கடந்த நாளைப் பற்றி பராதேவி கூறினார்.

பகவாந்வ்யோ மவாண்யா து நிமஜ்ஜாப்ஸ்விதி கர்ஜிதம்

பெரியவர், இடிமுழக்கம் போன்ற குரலில், "நீரில் மூழ்கு!" என்று உத்தரவிட்டார்.

நிமமஜ்ஜ ஸரஸ்யாம் து கங்காயாம் புநருத்திதஃ

அவர் ஏரியில், கங்கை நீரில் மூழ்கி, பின்னர் மீண்டும் எழுந்தார்.

ஸ முஹுர்தம் ஸ்திதஸ்தூஷ்ணீம் நகலீநகபாலகஃ

ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றார்; அவரது நகங்களில் பீமுகம் இன்னும் இருந்தது.

பிக்ஷார்தம் நகரீமேநாம் ப்ரவிவேஶ வஶீ ஶிவஃ

பிச்சை பெறும் நோக்கில், தன்னைக் கட்டுப்படுத்திய சிவன் அந்த நகரம் புகுந்தார்.

ஸோ ऽபஶ்யதக்ரதஃ காஞ்சித்காஞ்சீம் ஶ்ரீதேவதாக்ரு'திம்

அங்கே, அவர் முன்னால் ஒரு பெண்ணை, தேவியின் வடிவில் பிரகாசமாக நிற்கும் 모습을 கண்டார்.

க்ஷணாத்ப்ரஹ்மகபாலம் தத்ப்ரச்யுதம் தந்நகாக்ரதஃ

ஒரு கணத்தில், பிரம்மாவின் பீமுகம் அவரது நகங்களிலிருந்து விழுந்தது.

ப்ரஸந்நவதநாம்போஜோ பஹு மேநே முஹுஃ பரம்

முகம் மலர்ந்த தாமரைப்போல் இருந்த அவளை, அவர் மீண்டும் மீண்டும் உன்னத பக்தியுடன் பார்த்தார்.

தேவதா ஸைவ காமாக்ஷீத்யாஸீத்ஸம்பாவநா புரஃ

அங்கேயே, அந்த தேவியே காமாக்ஷி என்று அனைவரும் நம்பினர்.

ஸ்வஸ்தஃ ஸ்வஸ்தாநமகமச்ச்லாகமாநஃ பராம் ஶ்ரியம்

மன அமைதியுடன், உன்னதமான செல்வத்தில் மகிழ்ந்து, அவர் தன் இல்லத்திற்கு திரும்பினார்.

ப்ரபாவம் ஶ்ரீமஹாதேவ்யாஃ காமதம் ஶ்ரு'ண்வதாம் ஸதா

எப்போதும் கேட்போருக்கெல்லாம், ஆசைகளை நிறைவேற்றும் பரம அம்பாளின் மகத்தான சக்தி இதுவே.