அசஷ்ட க்ரு'பயா துஷ்டா த்யாயந்தம் நிஶ்சலம் ஶிவம்
அவனது தியானத்தால் மகிழ்ந்து, கருணையுடன் அவன் முன் சிவனுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்தினாள்.
அங்கீகுருஷ்வ கந்தர்பம் பூயோ மச்சாஸநே ஸ்திதம்
என் கட்டளையில் இருக்கும் காமதேவனை மீண்டும் ஏற்று.
கௌரீமநுக்ரு'ஹாண த்வம் கம்பாநீரநிவாஸிநீம்
கௌரி, காஞ்சியில் வாழும் அவளுக்கு உன் அருளை வழங்கு.
இத்யுக்த்வாந்தர்ததே தஸ்ய ஹ்ரு'தயே பரமா ரமா
இவ்வாறு கூறி, அந்த பரம தேவியார் அவன் இதயத்தில் மறைந்துவிட்டாள்.
தஸ்யா அநுக்ரஹம் லப்த்வா ஸர்வதேவநிஷேவிதஃ
அவளுடைய அருளைப் பெற்றவுடன், எல்லா தேவர்களாலும் அவன் மதிக்கப்பட்டான்.
யத்விலாஸாத்ஸமுத்பந்நம் லயம் யாதி ச யத்ர வை
அவளுடைய விளையாட்டில் எல்லாம் தோன்றுகிறது; எல்லாம் அவளிலேயே மறைந்துவிடுகிறது.
பூஷயந்தீம் ஶிவாம் கம்பாமநுகம்பார்த்ரமாநஸாம்
கருணையால் ஆன மனமுடன், கம்பாவை இரங்கிப் பார்த்து, சிவை அழகாக அலங்கரித்தாள்.
ஆதாய வ்ரு'ஷமாருஹ்ய கைலாஸஶிகரம் யயௌ
விருச்சத்தை ஏறி, கைலாய சிகரத்துக்குச் சென்றாள்.
ஆதிலக்ஷ்ம்யாஃ ப்ரபாவம் து கதயாமி தவாநக
பாவமில்லாதவனே, ஆதிலட்சுமியின் வலிமையை இப்போது உனக்கு சொல்கிறேன்.
திக்பாலாஶ்ச ஸுராஃ ஸர்வே ஸநகாத்யாஶ்ச யோகிநஃ
எல்லா திசைபாலகர்களும், தேவர்களும், சனகருடன் தொடங்கி யோகிகளும்,
த்வயோஃ பஞ்சமுகத்வேந பேதம் ந விவிதுஸ்ததா
அந்த நேரத்தில், இருவரும் ஐந்து முகங்களுடன் இருந்ததால் வேறுபாடு எதுவும் அறியப்படவில்லை.
தேஷாம் ஸம்வததாம் மத்யே க்ஷிப்ரமந்தர்ஹிதஃ ஶிவஃ
அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், சிவன் திடீரென்று மறைந்தான்.
உபயோரபி ஸம்வாதஸ்த்வஹம் ப்ரஹ்மேத்யஜாயத
அந்த இருவரின் உரையாடலில், 'நான் பிரம்மா' என்ற எண்ணம் தோன்றியது.
த்வம் ச ருத்ரஶ்ச மே புத்ரௌ ஸ்ரு'ஷ்டிகர்துருபௌ யுவாம்
நீயும் ருத்ரனும் இருவரும் என் மகன்கள்; உலகை உருவாக்கும் படைப்பாளிகள்.
ப்ராதுராஸீந்மஹாஜ்யோதிஸ்தம்பரூபோ மஹேஶ்வரஃ
அப்போது, ஒரு பெரும் ஒளி தூண் வடிவில் தோன்றியது; அதுவே மகேஸ்வரன்.
ப்ரஹ்மணஃ ஶிரஸாமூர்த்வம் ஜ்யோதிஶ்சக்ரமபூத்புரஃ
பிரம்மாவின் தலைக்கு மேல், அவருக்கு முன்பாக ஒரு ஒளி வட்டம் எழுந்தது.
ஊர்த்வமைக்ஷத பூயஸ்தமவமத்ய வசோ ऽப்ரவீத்
அவர் மீண்டும் மீண்டும் மேலே பார்த்து, வணங்கி இவ்வாறு பேசினார்.
விஷ்ணுமேவம் ததாலோக்ய க்ரோதேநைவ விகாரதஃ
விஷ்ணுவை அப்படிப் பார்த்ததும், அவர் கோபத்தால் மாற்றமடைந்தார்.
ஹாஹேதி தத்ர ஸர்வே ऽபி க்ரந்தந்தஶ்ச பலாயிதாஃ
அங்கு அனைவரும் 'அய்யோ!' என்று அழைத்து ஓடினர்.
பூயோபூயோ துநோதி ஸ்ம ததாபி ந முமோச தம்
அவர் மீண்டும் மீண்டும் தன்னை அசைத்தும், அதைக் கழிக்க முடியவில்லை.
புண்யக்ஷேத்ராணி ஸர்வாணி கங்காத்யாஶ்ச மஹாநதீஃ
அவர் எல்லா புண்ணியத் தலங்களையும், கங்கை முதலான பெரிய நதிகளையும் சென்றடைந்தார்.
சிரேண ப்ராப்தவாந்காஞ்சீம் ப்ரஹ்மணா பூர்வமோஷிதாம்
நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, பிரம்மா முன்பு தங்கியிருந்த காஞ்சியை அடைந்தார்.
பஞ்சதீர்தே ப்ரதிதிநம் ஸ்நாத்வா பூலக்ஷணாங்கிதே
பூமியின் அடையாளங்கள் உள்ள ஐந்து தீர்த்தங்களில் அவர் தினமும் स्नானம் செய்தார்.
காஞ்சீக்ஷேத்ரநிவாஸேந க்ரமேண ப்ரயதாஶயஃ
காஞ்சி புனித நிலத்தில் தங்கி, அவர் மனம் படிப்படியாக தூய்மையாகியது.
உத்தரே ஸேவிதும் லக்ஷ்ம்யா வாஸுதேவேந தக்ஷிணே
வடக்கில் லக்ஷ்மியை, தெற்கில் வாசுதேவனை அவர் சேவித்தார்.
ஆதிலக்ஷ்மீபதத்யாநமாததாந யதாத்மவாந்
தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர், ஆதிலக்ஷ்மியின் பாதங்களைத் தியானித்து விரிவாக்கினார்.
ததாந்தர்வாயுரோதேந ந சசாலா சலேஶ்வரஃ
அப்படியே உள்ளிலுள்ள மூச்சை அடக்கி, இயக்கத்தின் இறைவன் அசையாமல் இருந்தார்.
ந ப்ரஹ்மா நைவ விஷ்ணுர்வா ந ஸித்தஃ கபிலோ ऽபி வா
பிரம்மாவும், விஷ்ணுவும், சித்தர் கபிலனும் கூட முடியவில்லை.
தயா ஸமாதிநிஷ்டாயாம் ந ஸமர்தாஃ கதஞ்சந
அவள் சமாதியில் நிலைத்திருந்தபோது, யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
அர்தராத்ரே புரஃ ஸ்தித்வா வாசம் ப்ரோவாச வாங்மயீ
அரைத்திரவில், அவருக்கு முன் நின்று, வாக்கின் தேவதை இவ்வாறு பேசினாள்.