अन्तर्वत्न्यस्मि ते भ्रातुर्ज्येष्ठस्यास्य च भामिनी
अजस्रं ब्रह्म चाभ्यस्य षडङ्गं वेदमुद्गिरन्
अस्मिन्नेव यथाकाले यथा वा मन्यसे विभो
कामात्मानं महात्मापि नात्मानं सो ऽभ्यधारयत्
उत्सृजन्तं तदा रेतो गर्भस्थः सो ऽस्य भाषत
अमोघरेतास्त्वं वापि पूर्वं चाहमिहागतः
उशिजस्य सुतं भ्रातुर्गर्भस्थं भगवानृषिः
मामेवमुक्तवान्मोहात्तमो दीर्घं ग्रवेक्ष्यसि
अथौशिजो बृहत्कीर्तिर्बृहस्पतिरिबौजसा
गोधर्मं सौरभेयात्तु वृषभाच्छतवान्प्रभोः
तस्मिन्हि तत्र वसति यदृच्छाभ्यागतो वृषः
जग्राह तं दीर्घ तमा विस्फुरन्तं तु शृङ्गयोः
ततो ऽब्रवीद् वृषस्तं वै सुंच मां बलिनां वर
त्र्यंबकं वहता देवं यतो जातो ऽस्मि भूतले
एवमुक्तो ऽब्रवीदेनं जीवंस्त्वं मे क्व यास्यसि
ततस्तं दीर्घतमसं स वृषः प्रत्युवाच ह
भक्ष्याभक्ष्यं न जानीमः पेयापेयं च सर्वशः
न पाप्मानो वयं विप्र धर्मो ह्येष गवां श्रुतः
भक्त्या चानुश्रविकया गोसुतं वै प्रसादयन्
मनसैव तदा दध्रे तद्विधस्तत्परायणः
विचेष्टमानां रुदतीं दैवात्संमूढचेतनः
गोधर्म वै बलं कृत्वा स्नुषां स ह्यभ्यमन्यत
भविष्यमर्थं ज्ञात्वा च महात्मा त्ववमत्य तम्
गम्यागम्यं न जानीषे गोधर्मात्प्रार्थयन्स्रुषाम्
यस्मात्त्वमन्धो वृद्धश्च भर्त्तव्यो दुरनुष्ठितः
कर्मण्यस्मिंस्ततः क्रूरे तस्य बुद्धिरजायत
कोष्टे समुद्रे प्रक्षिप्य गङ्गांभसि समुत्सृजत्
तं सस्त्रीको बलिर्नाम राजा धर्मार्थतत्त्ववित्
तं गृहीत्वा स धर्मात्मा बलिर्वैरोचनस्तदा
प्रीतः स वै वरेणाथ च्छन्दयामास वै बलिम्