जनस्तपाय सत्याय तुभ्यं लोकात्मने नमः
तन्मात्रायाथ महते तुभ्यं तत्त्वात्मने नमः
शुद्धाय विभवे चैव तुभ्यं नित्यात्मने नमः
सत्यान्तमहराद्येषु चतुर्षु च नमो ऽस्तु ते
मद्भक्त इतिब्रह्मण्य सर्वं तत्क्षन्तुमर्हसि
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे स्तवसमाप्तिर्नाम द्विसप्ततितमो ऽध्यायः
प्रह्वो ऽतिप्रणतस्तस्मै प्राञ्जलिर्वाक्यमब्रवीत्
निकामं दर्शनं दत्त्वा तत्रैवान्तरधाद्धरः
तिष्ठन्तीं प्राजलिर्भूत्वा जयन्तीमिदमब्रवीत्
सहता तपसा युक्तं किमर्थं मां जिगीष्सि
स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतो ऽस्मि वरवर्णिनि
तं ते संपूरयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुर्लभः
चिकीर्षितं मे ब्रह्मिष्ठ त्वं हि वेत्थ यथातथम्
माहेन्द्री त्वं वरारोहे मद्धितार्थमिहागता
अदृश्यं सर्वभूतैस्तु संप्रयोगमिहेच्छसि
इमं वृणीष्व कामं त्वं मत्तो वै वल्गुभाषिणि
ततः स्वगृहमागम्य जयत्या सहितः प्रभुः
अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतस्तदा
अभिजग्सुर्गृहं तस्य मुदितास्तं दिदृक्षवः
लक्षमं तस्य तद् बुद्ध्वा प्रतिजग्मुर्यथागतम्
प्रीत्यर्थे दश वर्षाणि जयन्त्या हितकाम्यया
काव्यस्य रूपमास्थाय सो ऽसुरान्समभाषत
स्वागतं मम याज्यानां संप्राप्तो ऽस्मि हिताय च
ततस्ते हृष्टमनसो विद्यार्थमुपपेदिरे
समयान्ते देवयाजी सद्यो जातमतिस्तदा
देवि गच्छाम्यहं द्रष्टुं तव याज्याञ्छुचिस्मिते
एष ब्रह्मन्सतां धर्मो न धर्मं लोपयामि ते
ततो गत्वा सुरान्दृष्ट्वा देवाचार्येण धीमता
काव्यं मामनुजानीध्वमेष ह्याङ्गिरसो मुनिः
श्रुत्वा तथा ब्रुवाणं तं संभ्रान्ता दितिजास्ततः