एष काव्यो ह्यनिन्द्राय चरते दारुणं तपः
गच्छ संभावयस्वैनं श्रमापनयनैः शुभे
देवी सारीन्द्रदुहिता जयन्ती शुभचारिणी
पित्रा यथोक्तं वाक्यं सा काव्ये कृतवती तदा
गात्रसंवाहनैः काले सेवमाना त्वचासुखैः
पूर्णं धूमव्रते चापि घोरे वर्षसहस्रके
एवं व्रतं त्वयैकेन चीर्णं नान्येन केन चित्
तेजसा वापि विबुधान्सर्वानभिभविष्यसि
सांग च सरहस्यं च यज्ञोपनिषदस्तथा
सर्वाभिभावी तेन त्वं द्विजश्रेष्ठो भविष्यसि
प्रजेशत्वं धनेशत्वमवध्यत्वं च वै ददौ
हर्षात्प्रादुर्बभौ तस्य दिव्यं स्तोत्रं महेशितुः
नमो ऽस्तु शितिकण्ठाय सुराद्याय सुवर्चसे
कपर्दिने ह्यूर्द्ध्वरोम्णे हर्यक्षवरदाय च
उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे
निस्वाय मुक्तकेशाय सेनान्ये रोहिताय च
गिरिशायार्कनेत्राय यतये चाज्यपाय च
सहस्रबाहवे चैव सहस्रामलचक्षुषे
सहस्रशिरसे चैव बहुरूपाय वेधसे
निषङ्गिणे कवचिने सूक्ष्माय क्षपणाय च
महादेवाय सर्वाय विश्वरूपशिवाय च
धाम्ने चैव पिशङ्गाय पिङ्गलायारुणाय च
मृगव्याधाय सर्वाय स्थाणवे भीषणाय च
कपिलोयैकवीराय मृत्यवे त्र्यंबकाय च
आरण्याय गृहस्थाय यतिने बह्मचारिणे
अन्तर्हिताय सर्वाय तप्याय व्यापिने तथा
रोधसे चैकितानाय ब्रह्मिष्ठाय महार्षये
शिखण्डिने कपालाय दण्डिने विश्वमेधसे
क्रूराय विकृतायैव बीभत्साय शिवाय च
पिशिताशाय शर्वाय मेघाय वैद्युताय च