ततो ऽभिशप्तो भृगुणा विष्णुर्भार्यावधे तदा
तस्मात्त्वं सप्तकृत्वो वै मनुष्येषु प्रपद्यसे
सर्वलोक हितार्थाय जायते मानुषेष्विह
समानीय ततः काये समायोज्येदमब्रवीत्
यदि कृत्स्नो मया धर्मश्चरितो ज्ञायते ऽपि वा
सत्याभिव्यहृतात्तस्य देवी संजीविता तदा
ततस्तां सर्वभूतानां दृष्ट्वा सुप्तोत्थितामिव
दृष्ट्वा संजीवितामेवं देवीं तां भृगुणा तदा
असंभ्रान्तेन भृगुणा पत्नी संजीवितां ततः
प्रजागरे ततश्चेन्द्रो जयन्तीमात्मनः सुताम्
एष काव्यो ह्यनिन्द्राय चरते दारुणं तपः
गच्छ संभावयस्वैनं श्रमापनयनैः शुभे
देवी सारीन्द्रदुहिता जयन्ती शुभचारिणी
पित्रा यथोक्तं वाक्यं सा काव्ये कृतवती तदा
गात्रसंवाहनैः काले सेवमाना त्वचासुखैः
पूर्णं धूमव्रते चापि घोरे वर्षसहस्रके
एवं व्रतं त्वयैकेन चीर्णं नान्येन केन चित्
तेजसा वापि विबुधान्सर्वानभिभविष्यसि
सांग च सरहस्यं च यज्ञोपनिषदस्तथा
सर्वाभिभावी तेन त्वं द्विजश्रेष्ठो भविष्यसि
प्रजेशत्वं धनेशत्वमवध्यत्वं च वै ददौ
हर्षात्प्रादुर्बभौ तस्य दिव्यं स्तोत्रं महेशितुः
नमो ऽस्तु शितिकण्ठाय सुराद्याय सुवर्चसे
कपर्दिने ह्यूर्द्ध्वरोम्णे हर्यक्षवरदाय च
उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे
निस्वाय मुक्तकेशाय सेनान्ये रोहिताय च
गिरिशायार्कनेत्राय यतये चाज्यपाय च
सहस्रबाहवे चैव सहस्रामलचक्षुषे
सहस्रशिरसे चैव बहुरूपाय वेधसे
निषङ्गिणे कवचिने सूक्ष्माय क्षपणाय च