योत्स्यामहे पुनर्देवांस्ततः प्राप्स्यथ वै जयम्
न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे लोकान्यूयं क्रमन्तु वै
प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा सत्यानुव्यात्दृतं तु तत्
न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु स्वान्वै जग्मुर्यथागतान्
निरुत्सुकास्तपोयुक्ताः कालः कार्यार्थसाधकः
स संदिश्यसुरान्काव्यो महोदेवं प्रपद्य च
मन्त्रानिच्छामि हे देव ये न संति बृहस्पतौ
एवमुक्तो ऽब्रवीद्देवो मन्त्रानिच्छसि वै द्विज
पूर्मं वर्षसहस्रं वै कुण्डधूममवाक्शिराः
तथोक्तो देवदेवेन स शुक्रस्तु महातपाः
व्रतं चराम्यहं देव यथोद्दिष्टो ऽस्मि वैप्रभो
असुराणां हितार्थाय तस्मिञ्छुक्रे गते तदा
तद्बुद्ध्वा नीतिपूर्वं तु राष्ट्रं न्यस्तं तदासुरैः
प्रगृहीतायुधाः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः
उत्पेतुः सहसा सर्वे संत्रस्तास्ते ततो ऽभवन्
संत्यज्य समयं देवास्ते सपत्नजिघांसवः
चीरवल्काजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः
अयुद्धेन प्रपद्यामः शरणं काव्यमातरम्
दत्तं तेषां तु भीतानां दैत्यानामभयार्थिनाम्
अभिजघ्नुः प्रसह्यैतान्विचार्य च बलाबलम्
देवी क्रुद्धाब्रवीदेनाननिन्द्रत्वं करोम्यहम्
ततः संस्तंभितं दृष्ट्वा शक्रं देवास्तु मूढवत्
गतेषु सुरसंघेषु विष्मुरिन्द्रमभाषत
एवमुक्तस्ततो विष्णुः प्रविवेश पुरन्दरः
एषा त्वां विष्णुना सार्द्ध दहामि मघवन्बलात्
तयाभिभूतौ तौ देवाविन्द्राविष्णू जजल्पतुः
इन्द्रो ऽब्रवीज्जहि ह्येनां यावन्नो न दहे द्विभो
ततः समीक्ष्य तां विष्णुः स्त्रीवधं कर्त्तुमास्थितः
तस्याः संत्वरमाणायाः शीघ्रङ्कारी मुरारिहा
क्रुद्धस्तदस्त्रमाविध्य शिरश्चिच्छेद माधवः