प्रह्लादो निर्जितो ऽभूच्च तावत्कालं सहासुरैः
दैत्यसंस्थमिदं सर्वमासीद्दशयुगं किल
त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेन्द्रो ह्यभ्ययाद्बलेः
पर्यायेणैव संप्राप्तं त्रैलोक्यं पाकशासनम्
यज्ञे देवानथ गते काव्यं ते ह्यसुरां ब्रुवन्
स्थातुं न शक्रुमो ह्यद्य प्रविशाम रसातलम्
माभैष्ट धारयिष्यामि तेजसा स्वेन वः सुराः
कृत्स्नानि ह्यपि तिष्ठन्तु पापस्तेषां सुरेषु वै
ततो देवासुरान्दृष्ट्वा धृतान्काव्येन धीमता
एष काव्य इदं सर्वं व्यावर्त्तयति नो बलात्
प्रसह्य हत्वा शिष्टांस्तु पातालं प्रापयामहे
जघ्नुस्तैर्वध्यमानास्ते काव्यमेवाभिदुद्रुवुः
समारक्षत संत्रस्तान्देवेभ्यस्तान्दितेः सुतान्
तानुवाच ततो ध्यात्वा पूर्ववृत्तमनुस्मरन्
बलिर्बद्धो हतो जंभो निहतश्च विरोचनः
तैस्तैरुपायैर्भूयिष्ठा निहता ये प्रधानतः
नीतिं वो हि विधास्यामि कालः कश्चित्प्रतीक्ष्यताम्
अग्निमाप्याययेद्धोता मेत्रैरेष दहिष्यति
युष्माननुग्रहीष्यामि पुनः पश्चादिहागतः
न वै देवा वाधिष्यन्ति यावदागमनं मम
योत्स्यामहे पुनर्देवांस्ततः प्राप्स्यथ वै जयम्
न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे लोकान्यूयं क्रमन्तु वै
प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा सत्यानुव्यात्दृतं तु तत्
न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु स्वान्वै जग्मुर्यथागतान्
निरुत्सुकास्तपोयुक्ताः कालः कार्यार्थसाधकः
स संदिश्यसुरान्काव्यो महोदेवं प्रपद्य च
मन्त्रानिच्छामि हे देव ये न संति बृहस्पतौ
एवमुक्तो ऽब्रवीद्देवो मन्त्रानिच्छसि वै द्विज
पूर्मं वर्षसहस्रं वै कुण्डधूममवाक्शिराः
तथोक्तो देवदेवेन स शुक्रस्तु महातपाः