अशक्नुवत्सु देवेषु परं सोढुमदैवतम्
अथ दैत्याः सुराश्चैव राक्षसास्त्वन्धकारिके
सवृत्रान्दानवांश्चैव संगतान्कृत्स्नशश्च तान्
हतो ध्वजे महेन्द्रेण मयाछत्रश्च योगवित्
दैत्यांश्च दानवांश्चैव संहतान्कृत्स्नशश्च तान्
रजिः कोलाहले सर्वान्दैत्यान्परिवृतो ऽजयत्
एते देवासुरा वृत्ताः संग्रामा द्वादशैव तु
हिरण्यकशिपू राजा वर्षाणामर्बुदं बभौ
अशीतिश्च सहस्राणि त्रैलोक्यस्येश्वरो ऽभवत्
षष्टिश्चैव सहस्राणि त्रिंशच्च नियुतानि च
प्रह्लादो निर्जितो ऽभूच्च तावत्कालं सहासुरैः
दैत्यसंस्थमिदं सर्वमासीद्दशयुगं किल
त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेन्द्रो ह्यभ्ययाद्बलेः
पर्यायेणैव संप्राप्तं त्रैलोक्यं पाकशासनम्
यज्ञे देवानथ गते काव्यं ते ह्यसुरां ब्रुवन्
स्थातुं न शक्रुमो ह्यद्य प्रविशाम रसातलम्
माभैष्ट धारयिष्यामि तेजसा स्वेन वः सुराः
कृत्स्नानि ह्यपि तिष्ठन्तु पापस्तेषां सुरेषु वै
ततो देवासुरान्दृष्ट्वा धृतान्काव्येन धीमता
एष काव्य इदं सर्वं व्यावर्त्तयति नो बलात्
प्रसह्य हत्वा शिष्टांस्तु पातालं प्रापयामहे
जघ्नुस्तैर्वध्यमानास्ते काव्यमेवाभिदुद्रुवुः
समारक्षत संत्रस्तान्देवेभ्यस्तान्दितेः सुतान्
तानुवाच ततो ध्यात्वा पूर्ववृत्तमनुस्मरन्
बलिर्बद्धो हतो जंभो निहतश्च विरोचनः
तैस्तैरुपायैर्भूयिष्ठा निहता ये प्रधानतः
नीतिं वो हि विधास्यामि कालः कश्चित्प्रतीक्ष्यताम्
अग्निमाप्याययेद्धोता मेत्रैरेष दहिष्यति
युष्माननुग्रहीष्यामि पुनः पश्चादिहागतः
न वै देवा वाधिष्यन्ति यावदागमनं मम