भङ्गकारस्य तनयौ विश्रुतौ सुमहाबलौ
वधे च भङ्गकारस्य कृष्णो न प्रीतिमानभूत्
अपयाते ततो ऽक्रूरे नावर्षत्पाकशासनः
ततः प्रसादयामासुरक्रूरं कुकुरान्धकाः
प्रववर्ष सहस्राक्षः कुक्षौ जलनिधेस्ततः
अक्रूरः प्रददौ श्रीमान्प्रीत्यर्थं मुनिपुङ्गवाः
सभामध्ये तदा प्राह तमक्रूरं जनार्द्दनः
तत्प्रयच्छ स्वमानार्ह मयि मानार्यकं कृथाः
सुसंरूढो ऽसकृत्प्राप्तस्तदा कालात्ययो महान्
प्रददौ तं मणिं बभ्रुरक्लेशेन महामतिः
ददौ हृष्टमनास्तुष्टस्तं मणिं बभ्रवे पुनः
आबध्य गान्दिनीपुत्रो विरराजांशुमानिव
वेद मिथ्याभिशप्तिं स न लभेत कथञ्चन
सत्यवान्सत्यसंपन्नः सत्यकस्तस्य चात्मजः
भूतेर्युगन्धरः पुत्र इति भौत्यः प्रकीर्त्तितः
जज्ञाते तनयौ वृष्णेः श्वफल्कश्चित्रकश्च यः
नास्ति व्याधिभयं तत्र न चावृष्टिभयं तथा
त्रीणि वर्षाणि विषये नावर्षत्पाकशासनः
श्वफल्कपरिवासेन प्रावर्षत्पाकशासनः
गान्दिनींनाम गां सा हि ददौ विप्राय नित्यशः
निवसंती न वै जज्ञे गर्भस्थां तां पिताब्रवीत्
प्रोवाच चैनं गर्भस्था सा कन्या गां दिने दिने
तथेत्युवाच तां तस्याः पिता काममपूरयत्
तस्याः पुत्रः स्मृतो ऽक्रूरः श्वाफल्को भूरिदक्षिणः
गिरिरक्षस्ततो यक्षः शत्रुघ्नो ऽथारिमर्दनः
आवाहप्रतिवाहौ च वसुदेवा वराङ्गना
देववानुपदेवश्च जज्ञाते देवसंनिभौ
अश्वग्रीवो ऽश्ववाहश्च सुपार्श्वकगवेषणौ
अभूमिर्बहुभूमिश्च श्रविष्ठाश्रवणे स्त्रियौ
कुकुरं भजमानं च शुचिं कंबल बर्हिषम्