कीर्त्तिमांश्च महाभोजः सात्त्वतानां महारथः
गान्धारी चैव माद्री च धृष्टैर्भार्ये बभूवतुः
साद्री युधाजितं पुत्रं ततो मीढ्वांसमेव च
अनमित्रसुतो निघ्नो निघ्नस्य द्वौ बभूवतुः
तस्य सत्राजितः सूर्यः सखा प्राणसमो ऽभवत्
तोयं कूलात्समुद्धर्तुमुपस्थातुं ययौरविम्
सुस्पष्टमूर्त्तिर्भगवांस्तेजोमण्डलवान्विभुः
यथैव व्योम्नि पश्यामि त्वामहं ज्योतिषां पते
को विशेषो विवस्वंस्ते सख्येनोपगतस्य वै
स्वकण्ठादवमुच्याथ बबन्ध नृपतेस्तदा
प्रीतिमानथ तं दृष्ट्वा मुहूर्त्तं कृतवान्कथाम्
प्रोवाचाग्निसवर्णं त्वां येन लोकः प्रपश्यति
स्यमं तकं नाममणिं दत्तवांस्तस्य भास्करः
विस्मापयित्वाथ ततः पुरीमन्तःपुरं ययौ
ददौ भ्रात्रे नरपतिः प्रेम्णा सत्राजिदुत्तमम्
कामवर्षी च पर्जन्यो न च व्याधिभयं तथा
गोविन्दो न च तं लेभे शक्तो ऽपि न जहार च
स्यमन्तककृते सिंहाद्वधं प्राप सुदारुणम्
आदाय च मणिं दिव्यं स्वबिलं प्रविवेश ह
मणिं गृध्नोस्तु मन्वानास्तमेव विशशङ्किरे
अमृष्यमाणो भगवान्वनं स विचचार ह
प्रसेनस्य पदं ग्राह्यं पुरं पौराप्तकारिभिः
अन्वेषयत्परिश्रान्तः स ददर्श महामनाः
अथ सिंहः प्रसेनस्य शरीरस्याविदूरतः
पदैरन्वेषयामास गुहामृक्षस्य यादवः
क्रीडयन्त्याथ मणिना मारोदीरित्युदीरितम्
प्रसेनमवधीत्सिंहः सिंहो जांबवता हतः
व्यक्तीकृतश्च शब्दः स तूर्णं चापि ययौ बिलम्
प्रविश्य चापि भगवान्स ऋक्षबिलमञ्जसा
युयुधे वासुदेवस्तु बिले जांबवता सह