संयोज्या त्मानमेवं स पर्णाशजलमस्पृशत्
कल्याणत्वान्नरपतेस्तस्य सा निम्नगोत्तमा
नाभिगच्छामि तां नारीं यस्यामेवंविधः सुतः
तस्मादस्य स्वयं चाहं भवाम्यद्य सहव्रता
अथ भूत्वा कुमारी तु सा चिन्तापरमेव च
तस्यामाधत्त गर्भे स तेजस्विनमुदा रधीः
पुत्रं सर्वगुणोपेतं बभ्रुं देवावृधत्तदा
गुणान्देवावृधस्यापि कीर्तयन्तो महात्मनः
बभ्रुः श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृथः समः
येमृतत्वमनुप्राप्ता बब्रोर्देवावृधादपि
कीर्त्तिमांश्च महाभोजः सात्त्वतानां महारथः
गान्धारी चैव माद्री च धृष्टैर्भार्ये बभूवतुः
साद्री युधाजितं पुत्रं ततो मीढ्वांसमेव च
अनमित्रसुतो निघ्नो निघ्नस्य द्वौ बभूवतुः
तस्य सत्राजितः सूर्यः सखा प्राणसमो ऽभवत्
तोयं कूलात्समुद्धर्तुमुपस्थातुं ययौरविम्
सुस्पष्टमूर्त्तिर्भगवांस्तेजोमण्डलवान्विभुः
यथैव व्योम्नि पश्यामि त्वामहं ज्योतिषां पते
को विशेषो विवस्वंस्ते सख्येनोपगतस्य वै
स्वकण्ठादवमुच्याथ बबन्ध नृपतेस्तदा
प्रीतिमानथ तं दृष्ट्वा मुहूर्त्तं कृतवान्कथाम्
प्रोवाचाग्निसवर्णं त्वां येन लोकः प्रपश्यति
स्यमं तकं नाममणिं दत्तवांस्तस्य भास्करः
विस्मापयित्वाथ ततः पुरीमन्तःपुरं ययौ
ददौ भ्रात्रे नरपतिः प्रेम्णा सत्राजिदुत्तमम्
कामवर्षी च पर्जन्यो न च व्याधिभयं तथा
गोविन्दो न च तं लेभे शक्तो ऽपि न जहार च
स्यमन्तककृते सिंहाद्वधं प्राप सुदारुणम्
आदाय च मणिं दिव्यं स्वबिलं प्रविवेश ह
मणिं गृध्नोस्तु मन्वानास्तमेव विशशङ्किरे