अथ दीर्घेण कालेन क्रोधो राजानमाविशत्
प्रीत्या वरांश्च शतशो न किञ्चिन्नः प्रयच्छति
स याचितश्च बहुशो देव्या मे पुत्रकारणात्
अतो नार्हति पूजा तु मत्सकाशात्कथञ्चन
एवं तु स विनिश्चित्य दुरात्मा राजकिल्बिषी
भग्नमायतनं दृष्ट्वा राजानमशपत्प्रभुः
अकस्मात्तु पुरी शून्या भवित्रीते नराधिप
शप्त्वा पुरीं निकुंभस्तु महादेवमथानयत्
तुल्यां देवविभूत्या तु देव्याश्चैव महामनाः
देव्या क्रीडार्थमीशानो देवो वाक्यमथाब्रवीत्
नाहं देवि गमिष्यामि त्वन्यत्रेदं विहाय वै
तस्मात्तदविमुक्तं हि प्रोक्तं देवेन वै स्वयम्
यस्मिन्वसेद्भवो देवः सर्वदेवनमस्कृतः
अन्तर्द्धानं कलौ याति तत्पुरं तु महात्मनः
एवं वाराणसी शप्ता निवेशं पुनरागता
हत्वा निवेशयामास दिवोदासो नराधिपः
भद्रसेनस्य पुत्रस्तु दुर्मदो नाम नामतः
दिवोदासाद्दृषद्वत्यां वीरो जज्ञे प्रतर्द्दनः
वैरस्यान्त महाराज तदा तेन विधित्सता
वत्सपुत्रो ह्यलर्कस्तु सन्नतिस्तस्य चात्मजः
षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च
लोपामुद्राप्रसादेन परमायुरवाप्तवान्
रम्यामावासयामास पुरीं वाराणसीं नृपः
सुनीथस्य तु दायादः क्षैमाख्यो नाम धार्मिकः
सुकेतुतनयश्चापि धर्मकेतुरिति श्रुतः
सत्यकेतुसुतश्चापि विभुर्नाम प्रजेश्वरः
सुकुमारस्य पुत्रस्तु धृष्टकेतुः सुधार्मिकः
वेणुहोत्रसुतश्चापि गार्ग्यो वै नाम विश्रुतः
ब्राह्मणाः क्षत्रियाश्चैव तयोः पुत्राः सुधार्मिकाः
इत्येते काश्यपाः प्रोक्ता रजेरपि निबोधत