निकुंभश्चापि धर्मात्मा सिद्धक्षेत्रं शशाप यः
वसते स महातेजाः स्फीतायां वै नराधिपः
देव्याः स प्रियकामस्तु वसन्वै श्वशुरान्तिके
पूर्वोक्तरूपसंवेषैस्तोषयन्ति महेश्वरीम्
जुगुप्सते सा नित्यं वै देवं देवीं तथैव च
दरिद्रः सर्वथैवेह हा कष्टं लज्जते न वै
स्मितं कृत्वा तु वरदा हरपार्श्वमथागमत्
नेह वत्स्याम्यहं देव नय मां स्वं निवेशनम्
वासार्थं रोचयामास पृथिव्यां तु द्विजोत्तमाः
दिवोदासेन तां ज्ञात्वा निविष्टां नगरीं भवः
गणेश्वर पुरीं गत्वा शून्यां वाराणसीं कुरु
ततो गत्वा निकुंभस्तु पुरीं वाराणसीं पुरा
श्रेयस्ते ऽहं करिष्यामि स्थानं मे रोचयानघ
तथा स्वप्ने यथा दृष्टं सर्वं कारितवान्द्विजः
पूजा तुमहती चैव नित्यमेव प्रयुज्यते
अन्नप्रदानयुक्तैश्च ह्यत्यद्भुतमिवाभवत्
ततो वरसहस्राणि नागराणां प्रयच्छति
राज्ञस्तु महिषी श्रेष्टा सुयशा नाम विश्रुता
पूजां तु विपुलां कृत्वा देवी पुत्रानयाचत
न प्रयच्छति पुत्रांस्तु निकुंभः कारणेन तु
अथ दीर्घेण कालेन क्रोधो राजानमाविशत्
प्रीत्या वरांश्च शतशो न किञ्चिन्नः प्रयच्छति
स याचितश्च बहुशो देव्या मे पुत्रकारणात्
अतो नार्हति पूजा तु मत्सकाशात्कथञ्चन
एवं तु स विनिश्चित्य दुरात्मा राजकिल्बिषी
भग्नमायतनं दृष्ट्वा राजानमशपत्प्रभुः
अकस्मात्तु पुरी शून्या भवित्रीते नराधिप
शप्त्वा पुरीं निकुंभस्तु महादेवमथानयत्
तुल्यां देवविभूत्या तु देव्याश्चैव महामनाः
देव्या क्रीडार्थमीशानो देवो वाक्यमथाब्रवीत्