पुत्रकामस्तपस्तेपे नृपो दीर्घतपास्तथा
वरेण च्छन्दयामास ततो धन्वन्तरिर्नृपम्
तथेति समनुज्ञाय तत्रैवान्तरधात्प्रभुः
काशिराजो महाराजः सर्व रोगप्रणाशनः
तमष्टधा पुनर्व्यस्य शिष्येभ्यः प्रत्यपादयत्
अथ केतुमतः पुत्रो जज्ञे भीमरथो नृपः
दिवोदास इति ख्यातो वाराणस्यधिपो ऽभवत्
शून्यां निवेशयामास क्षेमको नाम राक्षसः
शून्या वर्षसहस्रं वै भवित्रीति पुनः पुनः
विषयान्ते पुरीं रम्यां गोमत्यां संन्यवेशयत्
निकुंभश्चापि धर्मात्मा सिद्धक्षेत्रं शशाप यः
वसते स महातेजाः स्फीतायां वै नराधिपः
देव्याः स प्रियकामस्तु वसन्वै श्वशुरान्तिके
पूर्वोक्तरूपसंवेषैस्तोषयन्ति महेश्वरीम्
जुगुप्सते सा नित्यं वै देवं देवीं तथैव च
दरिद्रः सर्वथैवेह हा कष्टं लज्जते न वै
स्मितं कृत्वा तु वरदा हरपार्श्वमथागमत्
नेह वत्स्याम्यहं देव नय मां स्वं निवेशनम्
वासार्थं रोचयामास पृथिव्यां तु द्विजोत्तमाः
दिवोदासेन तां ज्ञात्वा निविष्टां नगरीं भवः
गणेश्वर पुरीं गत्वा शून्यां वाराणसीं कुरु
ततो गत्वा निकुंभस्तु पुरीं वाराणसीं पुरा
श्रेयस्ते ऽहं करिष्यामि स्थानं मे रोचयानघ
तथा स्वप्ने यथा दृष्टं सर्वं कारितवान्द्विजः
पूजा तुमहती चैव नित्यमेव प्रयुज्यते
अन्नप्रदानयुक्तैश्च ह्यत्यद्भुतमिवाभवत्
ततो वरसहस्राणि नागराणां प्रयच्छति
राज्ञस्तु महिषी श्रेष्टा सुयशा नाम विश्रुता
पूजां तु विपुलां कृत्वा देवी पुत्रानयाचत
न प्रयच्छति पुत्रांस्तु निकुंभः कारणेन तु