इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उवोद्धात पादे भार्गवचरिते अमावसुवंशानुकीर्त्तनं नाम षट्षष्टितमो ऽध्यायः
स्वर्भानुत नयायां ते प्रभायां जज्ञिरे नृपाः
रंभो रजिरनेनाश्च त्रिषु लोकेषु विश्रुताः
सुनहोत्रस्य दायादास्त्रयः परमधार्मिकाः
पुत्रो गृत्समदस्यापि शुनको यस्य शौनकः
एतस्य वंशेसंभूता विचित्रैः कर्मभिर्द्विजाः
शौनकाश्चार्ष्टिषेणाश्च क्षत्रोपेता द्विजातयः
धन्वश्च दीर्घतपसो विद्वान्धन्वन्तरीस्ततः
अथैनमृषयः प्रोचुः सूतं वाक्यमिद पुनः
एतद्वेदितुमिच्छामस्तन्नोब्रूहि परन्तप
स संभूतः समुद्रान्ते मथ्यमाने ऽमृते पुरा
सद्यःसंसिद्धकार्यं तं दृष्ट्वा विष्णुखस्थितः
अब्जः प्रोवाच विष्णुं तं तनयो ऽस्मि तव प्रभो
एवमुक्तः स दृष्ट्वा तु तथ्यं प्रोवाच स प्रभुः
वेदेषु विधियुक्तं च विधिहोत्रं महर्षिभिः
अर्वाक्सूतो ऽसि हे देव तव मन्त्रो न वै प्रभो
अणिमादियुतां सिद्धिं गतस्तत्र भविष्यसि
चा (च) तुर्मन्त्रैर्घृतैर्गव्यैर्यक्ष्यन्ते त्वां द्विजातयः
अवश्यभावीह्यर्थो ऽयं प्राग्दृष्टस्त्वब्जयोनिना
तस्मात्तस्मै वरं दत्त्वा विष्णुरन्तर्दधे ततः
पुत्रकामस्तपस्तेपे नृपो दीर्घतपास्तथा
वरेण च्छन्दयामास ततो धन्वन्तरिर्नृपम्
तथेति समनुज्ञाय तत्रैवान्तरधात्प्रभुः
काशिराजो महाराजः सर्व रोगप्रणाशनः
तमष्टधा पुनर्व्यस्य शिष्येभ्यः प्रत्यपादयत्
अथ केतुमतः पुत्रो जज्ञे भीमरथो नृपः
दिवोदास इति ख्यातो वाराणस्यधिपो ऽभवत्
शून्यां निवेशयामास क्षेमको नाम राक्षसः
शून्या वर्षसहस्रं वै भवित्रीति पुनः पुनः
विषयान्ते पुरीं रम्यां गोमत्यां संन्यवेशयत्