अध्याप्य वेदाञ्छास्त्राणि ततो ऽस्त्रं प्रत्यपादयत्
पह्लवांश्चैव निःशेषान्कर्तुं व्यवसितो नृपः
वसिष्ठं शरणं सर्वे संप्राप्ताः शरणैषिणः
सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाभयं तथा
जघान धर्मं वै तेषां वेषान्यत्वं चकार ह
यवनानां शिरः सर्वं कांबोजानां तथैव च
निःस्वाध्यायवषट्काराः कृतास्तेन महात्मना
कलिस्पर्शा महिषिका दार्वस्छोलाः खशास्तथा
वसिष्ठवचनात्पूर्वं सगरेण महात्मना
अश्वं वै चारयामास वाजिमेधाय दीक्षितः
वेलासमीपे ऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः
आसेदुश्च ततस्तस्मिन्खनन्तस्ते महार्मवे
विष्णुं कपिलरूपेण हंसं नारायणं प्रभुम्
दग्धाः पुत्रास्तदा सर्वेचत्वारस्त्ववशेषिताः
शूरः पञ्चजनश्चैव तस्य वंशकराः प्रभोः
अक्षयत्वं स्ववंशस्य वाजिमेधशतं तथा
तं समुद्रो ऽश्वमादाय ववन्दे सरितांपतिः
तं चाश्वमेधिकं सो ऽश्वं समुद्रात्प्राप्य पार्थिवः
षष्टिं पुत्रसहस्राणि दग्धान्यस्य रुषा विभो
पुत्राणां तु सहस्राणि षष्टिस्तु इति नः श्रुतम्
विक्रान्ताः षष्टिसाहस्रा विधिना केन वा वद
ज्येष्ठा विदर्भदुहिता केशिनी नाम नामतः
अरिष्टनेमिदुहिता रूपेणाप्रतिमा भुवि
एका जनिष्यते पुत्रं वंशकर्त्तारमीप्सितम्
मुनेस्तु वचनं श्रुत्वा केशिनी पुत्रमेककम्
षष्टिं पुत्रसहस्राणि सुपर्णभगिनी तथा
अथ काले गते ज्येष्ठा ज्येष्ठं पुत्रं व्यजायत
सुमतिस्त्वपि जज्ञे वै गर्भतुंबं यशस्विनी
घृतपूर्णेषु कुंभेषु तान्गर्भान्यदधात्ततः
ततो नवसु मासेषु समुत्तस्थुर्यथासुखम्