तां वै क्रोधाच्च मोहाच्च श्रमच्चैव क्षुधान्वितः
सतु मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजान्
प्रोवाच चैव भगवान्वसिष्ठस्तं नृपात्मजम्
यदि ते त्रीणि शङ्कूनि न स्युर्हि पुरुषाधम
अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः
त्रिशङ्कुरिति होवाच त्रिशङ्कुस्तेन स स्मृतः
ततस्तस्मै वरं प्रादात्तदा प्रीतस्त्रिशङ्कवे
सशरीरो व्रजे स्वर्गमित्येवं याचितो वरः
अभिषिच्य राज्ये पित्र्ये योजयामास तं मुनिः
सशरीरं तदा तं वै दिवमारोपयत्प्रभुः
अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं पौराणिका जनाः
देवैः सार्द्धं महातेजानुग्रहात्तस्य धीमतः
कुमारं जनयामास हरिश्चन्द्रमकल्मषम्
अहर्ता राजसूयस्य सम्रडिति परिश्रुतः
हरितो रोहितस्याथ चञ्चुर्हरीत उच्यते
चैता सर्वस्य क्षत्रस्य विजयस्तेन स स्मृतः
रुरुकात्तु वृकः पुत्रस्तस्माद्बाहुर्विजज्ञिवान्
शकैर्यवनकांबोजैः पारदैः पह्लवैस्तथा
सगरस्तु सुतो बाहोर्जज्ञे सह गरेण वै
अग्नेयमस्त्रं लब्ध्वा तु भार्गवात्सगरो नृपः
शकानां पह्लवानां च धर्मं निरसदच्युतः
कथं स सगरो राजा गरेण सह जज्ञिवान्
धर्मान्कुलोचितान्क्रुद्धो राजा निरसदच्युतः
हैहयैस्तालजङ्घैश्च शकैः सार्द्धं समागतैः
हैहयार्थं पराक्रान्ता एते पञ्च गणास्तदा
वनं प्रविश्य धर्मात्मा सह पत्न्या तपो ऽचरत्
वृद्धत्वाद्दुर्बलत्वाच्च ह्यन्तरा स ममार च
सपत्न्या तु गरस्तस्यै दत्तो गर्भजिघांसया
और्वस्तं भार्गवो दृष्ट्वा कारुण्याद्धि न्यवर्त्तयत्
व्यजायत महाबाहुं सगरं नाम धर्मिकम्