पित्रा त्यक्तो ऽवसद्धीरः पिता चास्य वनं ययौ
समा द्वादश संपूर्मास्तेनाधर्मेण वै तदा
संन्यस्य सागरानूपे चचार विपुलं तपः
शिष्टानां भरणार्थाय व्यक्रीणाद्गोशतेन वै
महर्षिपुत्रं धर्मात्मा मोक्षयामास सुव्रतः
विश्वामित्रस्य तुष्ट्यर्थमनुकंपार्थमेव च
महर्षिः कौशिकस्तात तेन वीरेण मोक्षितः
विश्वामित्रकलत्रं च बभार विनये स्थितः
विश्वामित्राश्रमाभ्यासे तन्मांसमनयत्ततः
पितुर्नियोगादभजन्नृपे तु वनमास्थिते
याज्योत्थान्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्यरक्षत
वसिष्ठे ऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास मन्युना
न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन वै
एवं सत्यव्रतस्तां वै हृतवान्सप्तमे पदे
इति सत्यव्रतो रोषं वसिष्ठे मनसाकरोत्
न तु सत्यव्रतो ऽबुध्यदुपांशुव्रतमस्य वै
तेन द्वादश वर्षाणि नावर्षत्पाकशासनः
कुलस्य निष्कृतिः स्वस्य सृतेयं च भवेदिति
अभिषेक्ष्याम्यहं नष्टे पश्चादेनमिति प्रभुः
अविद्यमाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः
तां वै क्रोधाच्च मोहाच्च श्रमच्चैव क्षुधान्वितः
सतु मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजान्
प्रोवाच चैव भगवान्वसिष्ठस्तं नृपात्मजम्
यदि ते त्रीणि शङ्कूनि न स्युर्हि पुरुषाधम
अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः
त्रिशङ्कुरिति होवाच त्रिशङ्कुस्तेन स स्मृतः
ततस्तस्मै वरं प्रादात्तदा प्रीतस्त्रिशङ्कवे
सशरीरो व्रजे स्वर्गमित्येवं याचितो वरः
अभिषिच्य राज्ये पित्र्ये योजयामास तं मुनिः
सशरीरं तदा तं वै दिवमारोपयत्प्रभुः