नर्मदायां समुत्पन्नः संभूतस्तस्य चात्मजः
रावणेन हतो येन त्रैलोक्यं विजितं पुरा
हर्यश्वात्तु दृषद्वत्यां जज्ञे च सुमतिर्नृपः
आसीत्त्रिधन्वनश्चापि विद्वांस्त्रय्यारुणिः प्रभुः
तेन भार्या विदर्भस्य त्दृता हत्वा दिवौकसः
कामाद्बलाच्च मोहाच्च संहर्षेण बलेन च
तमधर्मेण संयुक्तं पिता भय्यारुणो ऽत्यजत्
पितरं सो ऽब्रवीदेकः क्व गच्छामीति वै मुहुः
नाहं पुत्रेण पुत्रार्थी त्वयाद्य कुलपांसन
न चैनं वारयामास वसिष्ठो भगवानृषिः
पित्रा त्यक्तो ऽवसद्धीरः पिता चास्य वनं ययौ
समा द्वादश संपूर्मास्तेनाधर्मेण वै तदा
संन्यस्य सागरानूपे चचार विपुलं तपः
शिष्टानां भरणार्थाय व्यक्रीणाद्गोशतेन वै
महर्षिपुत्रं धर्मात्मा मोक्षयामास सुव्रतः
विश्वामित्रस्य तुष्ट्यर्थमनुकंपार्थमेव च
महर्षिः कौशिकस्तात तेन वीरेण मोक्षितः
विश्वामित्रकलत्रं च बभार विनये स्थितः
विश्वामित्राश्रमाभ्यासे तन्मांसमनयत्ततः
पितुर्नियोगादभजन्नृपे तु वनमास्थिते
याज्योत्थान्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्यरक्षत
वसिष्ठे ऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास मन्युना
न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन वै
एवं सत्यव्रतस्तां वै हृतवान्सप्तमे पदे
इति सत्यव्रतो रोषं वसिष्ठे मनसाकरोत्
न तु सत्यव्रतो ऽबुध्यदुपांशुव्रतमस्य वै
तेन द्वादश वर्षाणि नावर्षत्पाकशासनः
कुलस्य निष्कृतिः स्वस्य सृतेयं च भवेदिति
अभिषेक्ष्याम्यहं नष्टे पश्चादेनमिति प्रभुः
अविद्यमाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः