पुत्रसंक्रामितश्रीस्तु वनं राजा विवेश ह
प्रयास्यन्तमुतङ्कस्तु ब्रह्मर्षिः प्रत्यवारयत्
निरुद्विग्नस्तपस्छर्तुं न हि शक्रो ऽपि पार्थिव
समुद्रो वालुकापूर्णस्तत्र तिष्ठति भूपते
अन्तर्भूमिगतस्तत्र वालुकान्तर्हितो महान्
शेते लोकविनाशाय तप आस्थाय दारुणम्
यदा तदा मही तत्र चलति स्म सकानना
आदित्यपथमावृत्य सप्ताहं भूमिकंपनम्
तेन राजन्न शक्नोमि तस्मिन्स्थातुं स्व आश्रमे
तेजस्ते सुमहद्विष्मुस्तेजसाप्याययिष्यति
त्वं हि तस्य वधार्थाय समर्थः पृथिवीपते
न हि धुन्धुर्महावीर्यस्तेजसाल्पेन शाक्यते
वीर्यं हि सुमहत्तस्य देवैरपि दुरासदम्
कुवलाश्वं तु तं प्रादात्तस्मिन् धुन्धुनिवारणे
भविष्यति द्विजश्रेष्ठ धुन्धुमारो न संशयः
जगाम स वनायैव तपसे शंसितव्रतः
सहक्रैरेकविंशत्या पुत्राणां सह पार्थिवः
तमाविशत्ततो विष्णुर्भगवान्स्वेन तेजसा
तस्मिन्प्रयाते दुर्धर्षे दिवि शब्दो महानभूत्
दिव्यैः पुष्पैश्च तं देवाः संमतात्समवाकिरन्
स गत्वा पुरुषव्याघ्रस्तनयैः सह वीर्यवान्
तस्य पुत्रैः खनद्भिश्च वालुकान्तर्हितस्तदा
मुखजेनाग्निना क्रुद्धो लोकानुद्वर्तयन्निव
सोमस्य सो ऽसुरश्रेष्ठो धारोर्मिकलिलो महान्
ततः स राजातिबलो राक्षसं तं महाबलम्
तस्य वारिमयं वेगमपि वत्स नराधिपः
निरस्यन्तं महाकायं बलेनोदकराक्षसम्
उत्तङ्कश्च वरं प्रादात्तस्मै राज्ञे महात्मने
धर्मे रतिं च सततं स्वर्गे वासं तथाक्षयम्
तस्य पुत्रास्त्रयः शिष्टा दृढाश्वो ज्येष्ठ उच्यते