श्रुतश्रवा मनुस्ताभ्यां सावर्णिर्वै भविष्यति
मनुरेवाभवत्सो ऽपि सावर्णिरिति चोच्यते
चकाराभ्यधिकं स्नेहं त तथा पूर्वजेषु वै
बहुशो जल्पमानस्तु सापत्न्यादतिदुःखितः
यदा संतर्जयामास च्छायां वैवस्वतो यमः
यदा तर्जयसे ऽकस्मात्पितृभार्यां यशस्विनीम्
यमस्तु तेन शापेन भृशं पीडितमानसः
भृशं शापभयोद्विग्नः संज्ञावाक्यैर्विनिर्जितः
बाल्याद्वा यदि वा मोहात्तद्भवान्क्षन्तुमर्हति
तव प्रसादो नस्त्रातुमेतस्मान्महतो भयात्
असंशयं पुत्र महद्भविष्यत्यत्र कारणम्
न शक्यमेतन्मिथ्य तु कर्त्तुं मातुर्वचस्तव
ततः पादं महाप्राज्ञ पुनः सांप्राप्स्यसे सुखम्
शापस्य परिहारेण त्वं च त्रातो भविष्यसि
तुल्येष्वभ्यधिकस्नेह एकस्मिन्क्रियते त्वया
आत्मना स समाधाय योगात्तत्त्वमपश्यत
सा तत्सर्वं यथा तत्त्वमाचचक्षे विवस्वतः
त्वष्टा तु तं यथान्यायमर्चयित्वा विभावसुम्
तवातितेजसा युक्तमिदं रूपं न शोभते
द्रक्ष्यते तां भवनद्य स्वां भार्यां शुभचारिणीम्
अनुकूलं भवेदेवं यदि स्यात्समयो मतः
रूपं विवस्वतस्त्वासीत्तिर्यगूर्द्ध्वमधस्तथा
तस्मात्ते समचक्रं तु वर्तते रूपमद्भुतम्
ततो ऽभ्युपागमत्त्वष्टा मार्त्तण्डस्य विवस्वतः
तं निर्मूलित तेजस्कं तेजसापहृतेन तु
ददर्श योगमास्थाय स्वां भार्यां वडवां तथा
अश्वरूपेण मार्त्तण्डस्तां मुखे समभावयत्
सा तं निःसारयामास नोभ्यां शुक्रं विवस्वतः
नासत्यश्चैव दस्रश्च स्मृतौ द्वादशमूर्तितः
तां तु रूपेण कान्तेन दर्शयामास भास्करः