इन्धनीभूतदेहास्ते पुत्राः संक्षयमागताः
यतस्ते तेन राजेन्द्र न शोकं कर्तुमर्हसि
नष्टं मृतमतीतं च नानुशोचन्ति पण्डिताः
तुरगानयनार्थाय नियुङ्क्ष्व नृपसत्तम
क्षणेन पश्यतां तेषां नारदो ऽन्तर्दधे मुनिः
दुःखशोकपरातात्मा दध्यौ चिरमुदारधीः
वसिष्ठः प्राह राजानं सांत्वयन्देशकालवित्
लभते हृदि चेच्छोकः प्राप्तं धीर तया फलम्
मन्वानो ऽनन्तरं कृत्यं कर्तुमर्हस्यसंशयम्
धृतिं सत्त्वं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत
ब्रह्मक्षत्त्रसभामध्ये शनैरिदमभाषत
पतिताः पापकर्माणो निरये शाश्वतीः समाः
त्वदायत्तमशेषं मे श्रेयो ऽमुत्र परत्र च
तुरगानयनार्थाय यत्नेन महातान्वितः
आदाय तुरगं वत्स शीघ्रमागन्तुमर्हसि
तथेत्युक्त्वा महाबुद्धिः प्रययौ कपिलान्तिकम्
प्रश्रयावनतो भूत्वा शनैरिदमुवाच ह
कोपं च संहर क्षिप्रं लोकप्रक्षयकारकम्
प्रशान्तिमुपयाह्याशुलोकाः संतु गतव्यथाः
ये त्वत्क्रोधाग्निनिर्दग्धास्तत्संततिमवेहि माम्
सो ऽहं तस्य नियोगेन त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षया
इति तद्वचनं श्रुत्वा योगीन्द्रप्रवरो मुनिः
स्वागतं भवतो वत्स दिष्ट्या च त्वमिहागतः
अधिक्षिप्तो ऽस्य यज्ञो ऽपि प्रागतः संप्रवर्त्तताम्
दास्ये सुदुर्लभमपि त्वद्भक्तिपरितोषितः
पापानां मरणं त्वेषां न च शोचितुमर्हसि
वरं ददासि चेन्मह्यं वरये त्वां महामुने
त्वद्रोषपावकप्लुष्टाः पितरो ये ममाखिलाः
ब्रह्मदण्डहतानां तु न हि पिण्डोदकक्रियाः
विद्यते पितृसालोक्यं न खलु श्रुतिचोदितम्