नाचरेत्कस्यचिद्द्रोहमनित्यं जीवनं यतः
संसारश्चातिनिस्सारस्तत्कथं विश्वसेद्बुधः
मुनिक्रोधेन्धनीभूता विनेशुः सगरात्मजाः
अवापुर्निरयं सद्यः सागरास्ते स्वकमभिः
क्षणेन लोकानखिलानुद्यतो दग्धुमञ्जसा
तुष्टुवुस्ते महात्मानं क्रोधाग्निशमनार्थिनः
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरचरितेसागराविनाशो नाम त्रिपञ्चशत्तमो ऽध्यायः
नो चेदकाले लोको ऽयं सकलस्तेन दह्यते
क्षमस्व संहर क्रोधं नमस्ते विप्रपुङ्गव
तूर्णमेव क्षयं निन्ये क्रोधाग्निमतिभैरवम्
देवास्तपस्विनश्चैव बभूवुर्विगतज्वराः
अयोध्या मगमद्राजन्देवलोकाद्यदृच्छया
अर्घ्यपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास शास्त्रतः
नारदो राजशार्दूलमिदं वचनमब्रवीत्
ब्रह्मदण्डहताः सर्वे विनष्टा नृपसत्तम
केनाप्य लक्षितः क्वापि नीतो विधिवशाद्दिवि
प्रालभन्त न ते क्वापि तत्प्रवृत्तिं चिरान्नृप
सागरास्ते समारभ्य प्रचख्नुर्वसुधातलम्
समीपे तस्य योगीन्द्रं कपिलं चमहामुनिम्
कपिलं कोपयामासुरश्वहर्त्तायमित्यलम्
इन्धनीभूतदेहास्ते पुत्राः संक्षयमागताः
यतस्ते तेन राजेन्द्र न शोकं कर्तुमर्हसि
नष्टं मृतमतीतं च नानुशोचन्ति पण्डिताः
तुरगानयनार्थाय नियुङ्क्ष्व नृपसत्तम
क्षणेन पश्यतां तेषां नारदो ऽन्तर्दधे मुनिः
दुःखशोकपरातात्मा दध्यौ चिरमुदारधीः
वसिष्ठः प्राह राजानं सांत्वयन्देशकालवित्
लभते हृदि चेच्छोकः प्राप्तं धीर तया फलम्
मन्वानो ऽनन्तरं कृत्यं कर्तुमर्हस्यसंशयम्
धृतिं सत्त्वं समालंब्य तथेति प्रत्यभाषत