तस्य चार्णवगंभीराद्वपुषः कोपपावकः
शुशुभे धर्षणक्रोधपरामर्शविदीपितः
तदाक्षिणी क्षणं राजन्राजेतां सुभृशारुणे
ततो ऽप्युद्वर्त्तमानाभ्यां नेत्राभ्यां नृपनन्दनान्
क्रुद्धस्य तस्यनेत्राभ्यां सहसा पावकार्चिषः
सधूमकवलोदग्राः स्फुलिङ्गौघमुचो मुहुः
व्यालोदरौग्रकुहरा ज्वाला स्तन्नेत्रनिर्गताः
क्रोधाग्निः सुमहाराज ज्वालावव्याप्तदिगन्तरः
दग्धांश्चकार तान्सर्वानावृण्वानो नभस्तलम्
महीरजोभिश्च नितान्तमुद्धतैः समावृतं लोक मभूद्भृशातुरम्
शिखाभिरुर्वीशसुतानशेषतो ददाह सद्यः सुर विद्विषस्तान्
सागरांस्तानशेषेण भस्मसादकरोत्स तान्
जज्वलुः सहसा दावे तरवो नीरसा इव
अन्योन्यमबुवन्देवा विस्मिता ऋषिभिः सह
दुरन्तः खलु लोके ऽस्मिन्नराणामसदात्मनाम्
युगपद्विलयं प्राप्ताः सहसैव तृणाग्निवत्
आजीवान्तमिमे हर्तु दिष्ट्या संक्षयमागताः
इह कृत्वाशुभं कर्म कःपुमान्विन्दते सुखम्
ब्रह्मदण्डहताः पापा निरयं शाश्वतीः समाः
दुरतश्च परित्याज्यमितरल्लोकनिन्दितम्
नाचरेत्कस्यचिद्द्रोहमनित्यं जीवनं यतः
संसारश्चातिनिस्सारस्तत्कथं विश्वसेद्बुधः
मुनिक्रोधेन्धनीभूता विनेशुः सगरात्मजाः
अवापुर्निरयं सद्यः सागरास्ते स्वकमभिः
क्षणेन लोकानखिलानुद्यतो दग्धुमञ्जसा
तुष्टुवुस्ते महात्मानं क्रोधाग्निशमनार्थिनः
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरचरितेसागराविनाशो नाम त्रिपञ्चशत्तमो ऽध्यायः
नो चेदकाले लोको ऽयं सकलस्तेन दह्यते
क्षमस्व संहर क्रोधं नमस्ते विप्रपुङ्गव
तूर्णमेव क्षयं निन्ये क्रोधाग्निमतिभैरवम्