क्षणमन्तर्मना भूत्वा जगाद सुरसत्तमः
विनङ्क्ष्यन्त्यचिरेमैव सागरा नात्र संशयः
निमित्तमात्रमन्यत्तु स एव सकलेशिता
सर्वैर्भवद्भिरधुना तत्कर्त्तव्यमतं द्रितैः
जातो जगद्धितार्थाय योगीन्द्रप्रवरो भुवि
ध्यायन्नास्ते ऽधुनांऽभोधावेकान्ते तत्र कुत्र चित्
ध्यानाव सानमिच्छन्तस्तिष्ठध्वं तदुपह्वरे
नत्वा तस्मै वदिष्यध्वं स वः श्रेयो विधास्यति
कुरुध्वं च तथा यूयं प्रवृत्तिं विबुधोत्तमाः
गत्वा तं विबुधश्रेष्टं ते कृताञ्जलयो ऽब्रुवन्
उपद्रुतं जगत्सर्वंसागरैः संप्रणश्यति
विष्णोरंशेन योगीन्द्रस्वरूपी भुवि संस्थितः
स्वेच्छया ते धृतो देहो न तु त्वं तपतां वरः
विधातुं स्वेच्छया ब्रह्मन्भवाञ्छक्रोत्यसंशयम्
परित्राता त्वमस्माकं विनिवर्त्तय चापदम्
सागरैर्दह्यमानानां लोकत्रयनिवासिनाम्
त्रातुमर्हसि तस्मात्त्वं लोकानस्मांश्च सुव्रत
इत्युक्तः सकलैर्देवैरुन्मील्य नयने शनैः
स्वकर्मणैव निर्दग्धाः प्रविनङ्क्ष्यन्ति सागराः
अहं तु कारणं तेषां विनाशाय दुरात्मनाम्
मम क्रोधाग्नि विप्लुष्टाः सागराः पापचेतसः
तस्माद्गतज्वरा देवा लोकाश्चैवाकुतोभयाः
तद्यूयं निर्भया भूत्वा व्रजध्वं स्वां पुरीं प्रति
कपिलेनैवमुक्तास्ते देवाः सर्वे सवासवाः
एतस्मिन्नन्तरे राजा सगरः पृथिवीपतिः
आहृत्य सर्वसंभारान्वसिष्ठानुमते तदा
दीक्षां प्रविष्टो नृपतिर्हयसंचारणाय वै
संचारयित्वा तुरगं परीत्य पृथिवीतले
ततस्ते पितुरादेशात्तमादाय तुरङ्गमम्
विधिचोदनयैवाश्वः स भूमौ परिवर्तिततः