गत्वा तस्मै त्वपुत्रत्वं विनिवेद्य महात्मने
इति सञ्चिन्त्य मनसा सगरोराजसत्तमः
स मन्त्रिप्रवरे राज्यं प्रतिष्ठाप्य ततो वनम्
जगाम रथघोषेण मेघनादातिशङ्किभिः
प्रियाभ्यां दर्शयन्राजन्सारङ्गांस्तिमितेक्षणान्
वृक्षान्पुष्पफलोपेतान्विलोक्य मुदितो ऽभवत्
सुस्निग्धपल्लवच्छायैरभितः संभृतं नगैः
श्रोत्राभिरामजनकैस्संघुष्टं सर्वतोदिशम्
प्रसूनस्तबकानम्रबल्लरीवेल्लितद्रुमम्
उन्मत्तशिखिसारङ्गकूजत्पक्षिगणान्वितम्
संचरत्किन्नरीद्वन्द्वविराजद्वनगह्वरम्
सुस्वरैरावृतोपान्तैः सरोभिः परिवारितम्
शनैः परिवहन्मन्दमारुतापूर्णदिङ्मुखम्
गच्छन्रथेनाथ नृपः प्रहर्षं परमं ययौ
भार्याभ्यां सहितः श्रीमान्वाहादवरुरोह वै
आससादाश्रमोपान्तं महर्षेर्भावितात्मनः
मुनिं द्रष्टुं विनीतात्मा प्रविवेशाश्रमं तदा
ननाम शिरसा राजा भार्याभ्यां सहितो मुदा
उपविशेति प्रेम्णा वै सह ताभ्यां समादिशत्
आतिथ्येन च वन्येन सभार्यं तमतोषयत्
राजानमब्रवीदौर्वः शनैर्मृद्वक्षरं वचः
अपिधर्मेण सकलाः प्रजास्त्वं परिरक्षसि
फलन्ति हि गुणास्तुभ्यं त्वया सम्यक्प्रचोदिताः
दिष्ट्या च सकलं राज्यं त्वया धर्मेण रक्ष्यते
न तं रक्षति किं धर्मः स्वयं येनाभिरक्षितः
सबलोनगरीं प्राप्तः कृतदारो भवानिति
भवन्ति सुखिनो नूनं तेनैवेह परत्र च
भार्याभ्यां सहितो राजन्समायातो ऽसि मे वद
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राह तं मधुरं वचः
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरस्यौर्वाश्रमगमनं नाम पञ्चशत्तमो ऽध्यायः